XXL Nutrition

Crashen met chrash strongman uitprobeersels

Zijn er daadwerkelijk massamonsters die year round ver onder de 10% zitten?

Ik vind een lager vetpercentage veel mooier, dan zie je elk spiertje juist zo goed zitten. Die strepen bij het aanspannen en die aders overal maakt het juist bruut.
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.382
Zijn er daadwerkelijk massamonsters die year round ver onder de 10% zitten?

Ik vind een lager vetpercentage veel mooier, dan zie je elk spiertje juist zo goed zitten. Die strepen bij het aanspannen en die aders overal maakt het juist bruut.
Ver eronder hoeft nu ook weer niet, maar legit 10 met brute massa is wel de bruutste look
 
Mijn lichaam is helemaal niet happy als ik lager in vet% ga. Door de jaren heen heb ik gemerkt dat ik best rond de 18 a 20 sta.
Betere weerstand, herstel, en het kost me weinig moeite om daarop te blijven.

In de zomer gaan we natuurlijk wel shinen op de playa met een lager vet% maar year round? Daar zie ik zelfs het nu niet van in.
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.385
Vraagje waar of bij wie zou je je laten behandelen ivm trt
ik weet het niet, het moet ook nog schappelijk zijn, ga geen honderden euros betalen voor een vial die nog geen tientje waard is.
Androgel zie ik dan wel weer zitten, blijkbaar niet zo duur, houd alles een beetje normaal aan de gang en heb mij laten wijsmaken dat ze dit redelijk makkelijk voorschrijven.

maar weet alleen nog maar dingen ”van horen zeggen”
 
Is dit niet rond de 12?
47832043-B173-4188-ADE5-8E843330FE20.jpeg
Imo niet maar wel droger dan ik dacht ;)
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.387
Bestaat er in BE wel zoiets als een anabolenpoli, kan niet veel vinden
 
Sorry, ik lees hier niet alles en ik weet niet helemaal precies wat er allemaal aan de hand is, dus misschien valt deze post binnen de categorie ‘mosterd na de maaltijd’.
Allereerst denk ik dat het heel goed en belangrijk is dat je zo open en eerlijk bent en dat je aan de slag gaat met je problemen. Chapeau daarvoor.

Wel vind ik het echt enorm zorgelijk dat je dermate aan de middelen zit dat je eigenlijk een aantal dagen niet voor je kinderen kon zorgen (moesten elders slapen, je kon niet rijden etc). Ik kan dit moeilijk rijmen met eerdere posts van je in een ander topic over hoe belangrijk je kinderen wel niet zijn en dat het een grootse prestatie is om ze te krijgen en fatsoenlijk op te voeden. Mogelijk waren die posts ook onder invloed geplaatst, maar toch. Je lijkt de rationele vermogens te hebben om te begrijpen wat goed en fout is in opvoeding maar je acties rijmen daar op het moment niet mee.

Nou ja, ik kan het op zich wel rijmen maar met zo’n tegenstrijdigheid tussen woord en daad zit ik dan eerder behoorlijk diep in het psychische spectrum te denken. Dat is geen schande, totaal niet, maar wat ik me dan wel af vraag is of er niet constant iemand in jouw directe omgeving moet zijn die ervoor zorgt dat dit soort middelen (en dan heb ik het ook over bepaalde androgene middelen) niet binnen bereik liggen en die ook bepaalde signalen kan herkennen bij jou. Want als die persoon er er niet is dan doen jouw uitingen hier mij erg vrezen voor een potentieel explosieve situatie thuis.

Nogmaals excuus, mocht dit allemaal al besproken zijn.
 
Die oude muscle beach beelden; lachende buffe gasten die met zware gewichten lekker buiten trainen. Het spreekt mij als leek 100x meer aan dan buffe monsters met aders op aders die amper hun eigen kont kun krabben en zich 24/7 slecht voelen.
Ik zou je een pak karmapunten willen geven voor deze opmerking :)
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.391
Sorry, ik lees hier niet alles en ik weet niet helemaal precies wat er allemaal aan de hand is, dus misschien valt deze post binnen de categorie ‘mosterd na de maaltijd’.
Allereerst denk ik dat het heel goed en belangrijk is dat je zo open en eerlijk bent en dat je aan de slag gaat met je problemen. Chapeau daarvoor.

Wel vind ik het echt enorm zorgelijk dat je dermate aan de middelen zit dat je eigenlijk een aantal dagen niet voor je kinderen kon zorgen (moesten elders slapen, je kon niet rijden etc). Ik kan dit moeilijk rijmen met eerdere posts van je in een ander topic over hoe belangrijk je kinderen wel niet zijn en dat het een grootse prestatie is om ze te krijgen en fatsoenlijk op te voeden. Mogelijk waren die posts ook onder invloed geplaatst, maar toch. Je lijkt de rationele vermogens te hebben om te begrijpen wat goed en fout is in opvoeding maar je acties rijmen daar op het moment mee.

Nou ja, ik kan het op zich wel rijmen maar met zo’n tegenstrijdigheid tussen woord en daad zit ik dan eerder behoorlijk diep in het psychische spectrum te denken. Dat is geen schande, totaal niet, maar wat ik me dan wel af vraag is of er niet constant iemand in jouw directe omgeving moet zijn die ervoor zorgt dat dit soort middelen (en dan heb ik het ook over bepaalde androgene middelen) niet binnen bereik liggen en die ook bepaalde signalen kan herkennen bij jou. Want als die persoon er er niet is dan doen jouw uitingen hier mij erg vrezen voor een potentieel explosieve situatie thuis.

Nogmaals excuus, mocht dit allemaal al besproken zijn.
Nope,,klopt, mag gerust gezegd worden, kan wel doen alsof het per ongeluk was (was op deze manier ook wel niet de bedoelinf) maar naar alle eerlijkheid wist ik wat het risico was dus had ik er vanaf moeten blijven. Niet mijn eerste misstap. zou graaf super boos op je zijn met wat je zegt, maar weet dat het klopt, probeer op allerlei manieren met mezelf om te kunnen gaan, maar bij eenzaamheid en ernstige problemen verlies ik he. Heb ondertussen al geleerd mij dan af te zonderen, maar euhm, ik kan echt een goede psycholoog gebruiken maar ik vertrouw ze niet.ben absoluut niet gevaarlijk naar anderen maar enorm zeldestructief (vandaar ook gevaarlijk roid gebruik, vroeger elk soort drugs.
met de kinderen is het stiekemer als ze weg zijn, maar er is nog niks opgelost en als ik niet eens een vertrouwenspersoon kan vinden (of mezelf er voor durf open te stellen) komt er geen gezond leven. En geloof me, ik probeer vanalles maar vind 9/10 dingen zeemzoet gezeik.

ik praat er nu hier over omdat ik het voor de rest gewoon niet meer weet. Ben niet ongelukkig of depressief, maar enorm grenzenloos
 
ik heb echt 0 verstand van bodybuilding, maar verder eens met @Schwarzeneggertje . Zal aan meer liggen dan enkel het droog staan (massa, drugs, etc.) maar de bodybuilders van vroeger zagen er gelukkig, gezond en sterk uit. Ik weet dat dat deels uiterlijke schijn was (aangezien ook enkelen van hen niet al te oud zijn geworden) maar toch... Ferrigno en Columbo deden mee aan de 1e wsm. Die oude muscle beach beelden; lachende buffe gasten die met zware gewichten lekker buiten trainen. Het spreekt mij als leek 100x meer aan dan buffe monsters met aders op aders die amper hun eigen kont kun krabben en zich 24/7 slecht voelen.
Even los van de pointe van je post, want daar ben ik het op zich wel mee eens:
De eerste wsm was letterlijk een allegaartje van allerlei krachtsportatleten. Powerlifters, bodybuilders, kogelstoters, gewichtheffers, American footballers, worstelaars. Geen van die atleten had iets van specifieke strongman training gedaan. Het was gewoon een willekeurige verzameling van mensen die uitgenodigd werden omdat ze er sterk uitzagen of sterk waren. Geen kwalificatie oid. Dat ferrigno en columbo daar mee deden was natuurlijk leuk voor ze, en tof dat ze meededen, maar na ‘77 hadden ze verder ook niks meer te zoeken op wsm. Die hele contest van ‘77 was een fuckfest van blessures (columbo brak notabene z’n been tijdens die afschuwelijke fridge carry), onderdelen die uit elkaar vielen, allround amateurisme etc.
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.394
jouw directe omgeving moet zijn die ervoor zorgt dat dit soort middelen (en dan heb ik het ook over bepaalde androgene middelen)
Geld voor de meesten, maar voor mij zeker

ik kan gerust tegen harde waarheid over van deze dingen want het besef is er volledig, maar niet de kracht om het volledig op te lossen. Zeer stomme terugvallen zoals deze week, dan weer maanden alles “redelijk”ok, en komt zoiets in mijn handen terecht, en ik krijg mezelf wijsgemaakt dat ik niemand schaad, gebeurt dit weer..
heb het gevoel dat volledig genezen van een ernstige verslaving niet bestaat
 
Even los van de pointe van je post, want daar ben ik het op zich wel mee eens:
De eerste wsm was letterlijk een allegaartje van allerlei krachtsportatleten. Powerlifters, bodybuilders, kogelstoters, gewichtheffers, American footballers, worstelaars. Geen van die atleten had iets van specifieke strongman training gedaan. Het was gewoon een willekeurige verzameling van mensen die uitgenodigd werden omdat ze er sterk uitzagen of sterk waren. Geen kwalificatie oid. Dat ferrigno en columbo daar mee deden was natuurlijk leuk voor ze, en tof dat ze meededen, maar na ‘77 hadden ze verder ook niks meer te zoeken op wsm. Die hele contest van ‘77 was een fuckfest van blessures (columbo brak notabene z’n been tijdens die afschuwelijke fridge carry), onderdelen die uit elkaar vielen, allround amateurisme etc.
78/79/80/81/82 waren niet veel anders, maar verder eens. Mijn punt was dat ze konden bewegen, liften etc. zonder aan de beademing te moeten. Dat trekken de bbers van nu niet...
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.396
De vrouw weet het trouwens (verteld omdat ik zo ver weg was dat ik haar zeker niet met kinderen in huis wou. Zij is heel erg anti drugs, reden dat ik nu weer naar de arts en psycholoog moet gaan is omdat ik relationele voorwaarden (ernstig) heb geschonden
 
Nope,,klopt, mag gerust gezegd worden, kan wel doen alsof het per ongeluk was (was op deze manier ook wel niet de bedoelinf) maar naar alle eerlijkheid wist ik wat het risico was dus had ik er vanaf moeten blijven. Niet mijn eerste misstap. zou graaf super boos op je zijn met wat je zegt, maar weet dat het klopt, probeer op allerlei manieren met mezelf om te kunnen gaan, maar bij eenzaamheid en ernstige problemen verlies ik he. Heb ondertussen al geleerd mij dan af te zonderen, maar euhm, ik kan echt een goede psycholoog gebruiken maar ik vertrouw ze niet.ben absoluut niet gevaarlijk naar anderen maar enorm zeldestructief (vandaar ook gevaarlijk roid gebruik, vroeger elk soort drugs.
met de kinderen is het stiekemer als ze weg zijn, maar er is nog niks opgelost en als ik niet eens een vertrouwenspersoon kan vinden (of mezelf er voor durf open te stellen) komt er geen gezond leven. En geloof me, ik probeer vanalles maar vind 9/10 dingen zeemzoet gezeik.

ik praat er nu hier over omdat ik het voor de rest gewoon niet meer weet. Ben niet ongelukkig of depressief, maar enorm grenzenloos
Zelf ben ik licht verslavingsgevoelig voor van alles en nog wat met een enkele uitschieter. Maar kan daardoor wel goed voorstellen hoe groot de problemen kunnen worden als die zucht/behoefte nog veel erger is. Het kan je rationele denken volledig overrulen.

Is een lotgenotengroep een optie? Misschien kan de focus die je nodig hebt bij je nieuwe baan de situatie verbeteren?
 
Ik herken sommige dingen wel een beetje, alleen dan in minder extreme mate. Neem pep bijvoorbeeld.

Ik had al 6 jaar geen pep op. Afgelopen november toen ik jarig was kreeg ik van m'n zwager een halve gram pep in m'n handen geduwd. M'n moeder, zus, vriendin etc waren allemaal ook aanwezig en die wisten natuurlijk niet dat m'n zwager me die pep gaf.

Op het moment dat ik het in m'n handen kreeg merkte ik dat het heel m'n gedachtes overnam. Ik was a la minute aan het plannen wanneer ik het zou gaan nemen. Wat ik uit ga leggen aan m'n vriendin (die had mij nog nooit onder invloed van harddrugs gezien). Ik voelde de ponypack gewoon branden in m'n broekzak. Dit is na ZESSSSS jaar geen pep te hebben gebruikt. Ook nooit echt behoefte gehad ofzo, maar op het moment dat het binnen handbereik was.

Vervolgens kon ik het niet laten om op een dinsdagochtend, voordat ik naar werk ging, een puntje nemen. Dat was om 07:00. Een kwartier later nog een puntje, nog eentje dan. Om half 8 toch maar nog een dikke punt genomen. Ik was weer heilig overtuigd dat ik s'avonds vast wel kon slapen. M'n vriendin had avonddienst tot 23:00 dus ik dacht op deze manier heeft zij er het "minste last van".

Je raadt het al. Kon voor geen meter slapen dus woensdagochtend het laatste opgemaakt om tot de avond door te komen.

Heb me 2 weken lang kut en depri gevoeld (geen spijt, simpelweg mentale kater) en toen wist ik weer waarom ik het niet meer deed.
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.399
Zelf ben ik licht verslavingsgevoelig voor van alles en nog wat met een enkele uitschieter. Maar kan daardoor wel goed voorstellen hoe groot de problemen kunnen worden als die zucht/behoefte nog veel erger is. Het kan je rationele denken volledig overrulen.

Is een lotgenotengroep een optie? Misschien kan de focus die je nodig hebt bij je nieuwe baan de situatie verbeteren?
Voor de drugs lotgenoten groepen zijn benzos gewone medicatie
dagen dat ik werk, mij niet verveel voel ik mij 100% goed, fijn gezelschap, beetje moe savonds even trainen spelen en bed in. De ontzettende verveling door Corona werk maar 2 dagen) sloopt mij nu
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #3.400
Ik herken sommige dingen wel een beetje, alleen dan in minder extreme mate. Neem pep bijvoorbeeld.

Ik had al 6 jaar geen pep op. Afgelopen november toen ik jarig was kreeg ik van m'n zwager een halve gram pep in m'n handen geduwd. M'n moeder, zus, vriendin etc waren allemaal ook aanwezig en die wisten natuurlijk niet dat m'n zwager me die pep gaf.

Op het moment dat ik het in m'n handen kreeg merkte ik dat het heel m'n gedachtes overnam. Ik was a la minute aan het plannen wanneer ik het zou gaan nemen. Wat ik uit ga leggen aan m'n vriendin (die had mij nog nooit onder invloed van harddrugs gezien). Ik voelde de ponypack gewoon branden in m'n broekzak. Dit is na ZESSSSS jaar geen pep te hebben gebruikt. Ook nooit echt behoefte gehad ofzo, maar op het moment dat het binnen handbereik was.

Vervolgens kon ik het niet laten om op een dinsdagochtend, voordat ik naar werk ging, een puntje nemen. Dat was om 07:00. Een kwartier later nog een puntje, nog eentje dan. Om half 8 toch maar nog een dikke punt genomen. Ik was weer heilig overtuigd dat ik s'avonds vast wel kon slapen. M'n vriendin had avonddienst tot 23:00 dus ik dacht op deze manier heeft zij er het "minste last van".

Je raadt het al. Kon voor geen meter slapen dus woensdagochtend het laatste opgemaakt om tot de avond door te komen.

Heb me 2 weken lang kut en depri gevoeld (geen spijt, simpelweg mentale kater) en toen wist ik weer waarom ik het niet meer deed.
Die verbanden met de genot centra gaan nooit meer weg
 
Terug
Naar boven