Digilicious
Novice
- Lid sinds
- 8 nov 2011
- Berichten
- 6
- Waardering
- 0
- Lengte
- 1m78
- Massa
- 64kg
Hallo allemaal,
zal me eerst maar even voorstellen, voordat ik verder ga. Mijn naam is Bianca, een trotse mama van twee (bijna) puberende heren, huisvrouw (god, wat stereotype) en, jawel, postbezorgster (en tóch blijf ik 'de mama van', ondanks de reclames). 31 jaar, bijna 1.80 en een schamele 64 kilo, veels te licht vind ik zelf, maar er komt geen gram bij. [sarcasme] Lang leve de snelle stofwisseling [/sarcasme]
Zo lang als ik al werk, is het fysiek zwaar geweest, dus geen kantoor baantje van 9 tot 5, maar gewoon stevig doorzetten en niet onder doen voor de heren; als zij met pallets zeulen, kan ik het ook, ook al ben ik dan 30 weken zwanger (dit is al wat jaartjes geleden). Nu, als postbezorgster, is het ook fysiek zwaar; zware tassen, met je karretje door de sneeuw (mama gebruikt een slee, slim bezig) en zware bundels post met een route van ongeveer 2 uur. Waarom ik dit vertel.. ik denk om iedereen een beetje inzicht te geven over wat ik doe op een dag, buiten het moederen om.
Sinds Augustus met manlief de sportschool ingedoken (als of ik al niet genoeg aansport doe, haha) omdat ik, zoals zo veel mama's, van dat ellendige buikje af wil, wat niet alleen vet is, maar meerendeel los vel. Manlief gaat voor z'n hele lichaam. We zijn dus tegelijk begonnen, maar verdomd als het niet waar is, hij boekt resultaat, en ik niet, buiten m'n conditie om; dat vervelende stuk vel blijft ijskoud op z'n plaats en verdomd het om ook maar iets in te krimpen.
Nou hebben we de cola afgezworen en zijn een stuk gezonder gaan eten (met twee koters die op voetbal en zwemmen zitten is een snelle hap niet te vermijden), maar verschil in omvang zie ik nog niet. Manlief heeft voor zichzelf, mede dankzij dit forum (geen idee of hij ook member is) een complete turnaround gemaakt in zijn levensstijl, en daar ben ik super trots op, maar stiekem toch ook jaloers. Hij eet 's avonds niet met de pot mee, maar heeft z'n eigen maaltijden, overdag eet hij ook z'n eigen maaltijden, shakes, poeders, supplementen en weet ik wat nog meer.
En nu komt het. Ik ben een verschrikkelijke eter (dat stukje in de faq hierover moest ik erg om giegelen, omdat dit heel erg op mij slaat) en daar komt bij dat ik het niet zie zitten om 4 verschillende avond maaltijden te bereiden (het komt wel eens voor dat we iets eten wat een van de twee kids niet lust, dus dan wordt voor hem wat anders gemaakt) omdat ik hier simpelweg de tijd niet voor heb. Nu even terug naar mijn 'eet probleem'. Ik ga al over m'n nek als er een schilfertje paprika door m'n eten zit, laat staan dat er een halve paprika door mn roerbak groente zwerft. Zelfs de spaghetti saus-mix gaat door een zeef om de groentes eruit te vissen. Bruin brood houd ik niet binnen, en brinta.. geef mij maar rijstebloem pap met vanille, als ik moet kiezen. Vlees, zuivel producten en fruit zijn geen probleem, héérlijk juist, en vis lust deze mama ook wel. Het zijn de groentes die ik niet eet (niet alle groentes, hoor!), en ik weet van mezelf dat ik een verschrikkelijke eter ben; zelfs uit beleefdheid eet ik het niet.
Om nou op te noemen wat ik niet eet.. dan ben ik morgen nog bezig, dus daarom type ik maar wat ik wél eet:
Spinazie
Boontjes
Bloemkool
Zuurkool
Taugé
Doppertjes en peentjes
Bieten
Erwtensoep (maar alleen als alle groente helemaal kapot gekookt is)
Ja, en daar houd mijn lijstje eigenlijk wel op. Rijst eet ik met kip en saus, soms wat taugé en/of cashewnoten. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik een omgekeerde vegetariër ben (die arme groentes kunnen zichzelf niet verdedigen tegen ons!). Maar, alle gekheid op een stokje, ik ben eigenlijk een klein beetje ten einde raad en sta bijna op het punt om maar gewoon te accepteren dat mijn buikje blijvend is. Natuurlijk is manlief een hele goeie drive om door te gaan, en de kids vinden het ook geweldig dat mama naar de sportschool gaat (want daar zijn toch alleen maar hele stoere mannen) maar ik weet het niet meer.
Ik ben 99% van m'n tijd intensief bezig, zo niet met werk, dan wel thuis met de was, de hond uitlaten, stofzuigen, etc, of in de sportschool in de weer met de apparaten, ik eet redelijk gezond (1x in de week patatjes), heb in twee maanden al geen chocola of cola meer aangeraakt (en dat water komt me nu wel de strot uit)... Ik wíl van dat ellendige buikje af, ik wéét dat het kan, dat ík het kan, anders zou ik niet in de sportschool zijn, maar snotverdorie, ik begin er nu zo tegen op te zien. Het boeit me niet wat anderen van me zeggen, ik doe dit voor mezelf, maar een klein beetje resultaat, al is het maar een centimeter minder, is dat echt te veel gevraagd?
(Sorry voor de lange, lange post/rant, ben lichtelijk gefrustreerd, komt wel weer goed.)
zal me eerst maar even voorstellen, voordat ik verder ga. Mijn naam is Bianca, een trotse mama van twee (bijna) puberende heren, huisvrouw (god, wat stereotype) en, jawel, postbezorgster (en tóch blijf ik 'de mama van', ondanks de reclames). 31 jaar, bijna 1.80 en een schamele 64 kilo, veels te licht vind ik zelf, maar er komt geen gram bij. [sarcasme] Lang leve de snelle stofwisseling [/sarcasme]
Zo lang als ik al werk, is het fysiek zwaar geweest, dus geen kantoor baantje van 9 tot 5, maar gewoon stevig doorzetten en niet onder doen voor de heren; als zij met pallets zeulen, kan ik het ook, ook al ben ik dan 30 weken zwanger (dit is al wat jaartjes geleden). Nu, als postbezorgster, is het ook fysiek zwaar; zware tassen, met je karretje door de sneeuw (mama gebruikt een slee, slim bezig) en zware bundels post met een route van ongeveer 2 uur. Waarom ik dit vertel.. ik denk om iedereen een beetje inzicht te geven over wat ik doe op een dag, buiten het moederen om.
Sinds Augustus met manlief de sportschool ingedoken (als of ik al niet genoeg aansport doe, haha) omdat ik, zoals zo veel mama's, van dat ellendige buikje af wil, wat niet alleen vet is, maar meerendeel los vel. Manlief gaat voor z'n hele lichaam. We zijn dus tegelijk begonnen, maar verdomd als het niet waar is, hij boekt resultaat, en ik niet, buiten m'n conditie om; dat vervelende stuk vel blijft ijskoud op z'n plaats en verdomd het om ook maar iets in te krimpen.
Nou hebben we de cola afgezworen en zijn een stuk gezonder gaan eten (met twee koters die op voetbal en zwemmen zitten is een snelle hap niet te vermijden), maar verschil in omvang zie ik nog niet. Manlief heeft voor zichzelf, mede dankzij dit forum (geen idee of hij ook member is) een complete turnaround gemaakt in zijn levensstijl, en daar ben ik super trots op, maar stiekem toch ook jaloers. Hij eet 's avonds niet met de pot mee, maar heeft z'n eigen maaltijden, overdag eet hij ook z'n eigen maaltijden, shakes, poeders, supplementen en weet ik wat nog meer.
En nu komt het. Ik ben een verschrikkelijke eter (dat stukje in de faq hierover moest ik erg om giegelen, omdat dit heel erg op mij slaat) en daar komt bij dat ik het niet zie zitten om 4 verschillende avond maaltijden te bereiden (het komt wel eens voor dat we iets eten wat een van de twee kids niet lust, dus dan wordt voor hem wat anders gemaakt) omdat ik hier simpelweg de tijd niet voor heb. Nu even terug naar mijn 'eet probleem'. Ik ga al over m'n nek als er een schilfertje paprika door m'n eten zit, laat staan dat er een halve paprika door mn roerbak groente zwerft. Zelfs de spaghetti saus-mix gaat door een zeef om de groentes eruit te vissen. Bruin brood houd ik niet binnen, en brinta.. geef mij maar rijstebloem pap met vanille, als ik moet kiezen. Vlees, zuivel producten en fruit zijn geen probleem, héérlijk juist, en vis lust deze mama ook wel. Het zijn de groentes die ik niet eet (niet alle groentes, hoor!), en ik weet van mezelf dat ik een verschrikkelijke eter ben; zelfs uit beleefdheid eet ik het niet.
Om nou op te noemen wat ik niet eet.. dan ben ik morgen nog bezig, dus daarom type ik maar wat ik wél eet:
Spinazie
Boontjes
Bloemkool
Zuurkool
Taugé
Doppertjes en peentjes
Bieten
Erwtensoep (maar alleen als alle groente helemaal kapot gekookt is)
Ja, en daar houd mijn lijstje eigenlijk wel op. Rijst eet ik met kip en saus, soms wat taugé en/of cashewnoten. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik een omgekeerde vegetariër ben (die arme groentes kunnen zichzelf niet verdedigen tegen ons!). Maar, alle gekheid op een stokje, ik ben eigenlijk een klein beetje ten einde raad en sta bijna op het punt om maar gewoon te accepteren dat mijn buikje blijvend is. Natuurlijk is manlief een hele goeie drive om door te gaan, en de kids vinden het ook geweldig dat mama naar de sportschool gaat (want daar zijn toch alleen maar hele stoere mannen) maar ik weet het niet meer.
Ik ben 99% van m'n tijd intensief bezig, zo niet met werk, dan wel thuis met de was, de hond uitlaten, stofzuigen, etc, of in de sportschool in de weer met de apparaten, ik eet redelijk gezond (1x in de week patatjes), heb in twee maanden al geen chocola of cola meer aangeraakt (en dat water komt me nu wel de strot uit)... Ik wíl van dat ellendige buikje af, ik wéét dat het kan, dat ík het kan, anders zou ik niet in de sportschool zijn, maar snotverdorie, ik begin er nu zo tegen op te zien. Het boeit me niet wat anderen van me zeggen, ik doe dit voor mezelf, maar een klein beetje resultaat, al is het maar een centimeter minder, is dat echt te veel gevraagd?
(Sorry voor de lange, lange post/rant, ben lichtelijk gefrustreerd, komt wel weer goed.)


)
