XXL Nutrition

Het communisme

Ik hou wel van dromen.
Eventueel tegen de tijd dat ik 45-50 ben ga ik wat realiteitszin kweken. Tot die tijd een idealist in hart en nieren:D
 
Totdat je erachter komt dat ook aan de andere kant gravitatiekracht en onwetende luciditeit begint te ontstaan. Dan is het tijd voor een sprong terug naar de kant welke je voorheen afwees als zijnde niet krediet waardig.

Twee werelden koesteren is actual divinity, kunst is om ze niet te vermengen, je verblijf af te wisselen en voor geen van beide onvoorwaardelijk te kiezen, Verlossing kan zo keer op keer worden opgevraagd.
 
communisme is prachtig, jammer dat de uitvoerende macht het moet vernken
 
Zeg je nu dat ik een verzuurde oude lul ben? :(

Zo had ik er nog niet over nagedacht.
Maar persoonlijk vind ik er niks mis mee om ergens voor te staan en dit dan ook te prediken en er in geloven.
Maar ben me wel bewust dat dit met mijn jeugdigheid te maken kanhebben. Als ik naar mijn ouders kijk dan waren deze vroeger ook veel idealistischer dan dat ze nu zijn.
Zoals mijn vader altijd zegt: Je moet gewoon zo links mogelijk beginnen en als je ouder wordt kan je altijd nog D66 gaan stemmen.
 
Wat mij goed doet is dat het nationaal-communistische China als opkomend wereldmacht, sterk vooruit is gegaan, sinds ze de liberale richting zijn ingeslagen. De Chinezen migreren dan wel overal naartoe, ze behouden ten dele hun eigen cultuur, maar in politieke zin zijn de Chinezen niet zo chauvinistisch als in etnisch en culturele zin. De Chinezen kunnen eerder als patriotistisch worden bestempeld. Want ook al bezit het homogene China één van de vijf permanente zetels in de VN-veiligheidsraad, traditioneel houden de Chinezen zich graag buiten conflicten waar ze zich geen partij in voelen, in de hoop dat de buitenwereld zich ook niet mengt met de eigen interne aangelegenheden. :klink:

Wat dat betreft hebben de hypocriete Amerikanen het nog steeds niet begrepen met hun aantijgingen richting China.

Overigens is het probleem van het communisme (datzelfde geldt voor het kapitalisme) dat door de totale internationale gelijkschakeling, iedere vorm van respect en behoudt van de eigen cultuur volkomen ontbreekt. Hierdoor is het ook makkelijker te corrupteren.

http://www.youtube.com/watch?v=lXgH_NBMACA

:D:cool:
 
Laatst bewerkt:
En frustratie, onderdrukking, geweld etc als doorgeslagen idealisten hun idealen niet weten te halen. Idealisme is leuk maar minder leuk als mensen blijven vasthangen aan hun idealen en koste wat het kost deze willen doordrukken.

De Franse revolutie was ook geinspireerd door idealen maar leidde daarna toch wel tot een vrij bloedige periode bekend als la Terreur. Zo gaat het wel vaker als mensen menen dat hun idealen voor alles gaan. De ene onderdrukker maakt plaats voor de volgende onderdrukker.

Dat uit idealisme ook zaken als vrouwenrechten zijn voortgekomen of vrijheid van meningsuiting doet niks af aan de nadelen van doorgeslagen idealisme en zeker als de nagestreefde idealen een onhaalbare zaak zijn.

"la terreur" en de al even bloedige tegenreactie die daarop volgde direct voorkomt uit de revolutie en de stromingen strijd die daar onderdeel van was zijn doorgeschoten in extremen. Misschien noodzakelijk...misschien niet.

(Overigens waren zij, de Jacobijnen, misschien irronisch genoeg, voor een verregaande democratisering en verlichting van de maatschappij...en kan je de Franse revolutie als begin punt zien in de contemoporaine geschiedenis van de democratisering van de samenlevingen...)

Het punt is dat, net als met communicme, het niet noodzakelijkerwijs zo is dat democratisering of verandering van de samenleving tot stand zal moeten komen door bloedige revolutie en onderdrukking. Om de Franse evolutie dan tot voorbeeld te maken van hoe het altijd zal gaan als je gaat democatiseren of omvormen is dan natuurlijk een beetje heel erg kort door de bocht.

En dat kan je extrapoleren naar de discussie over communisme.

Als je het voorbeeld van de Russische Revolutie neemt en de stromingen strijd die daar bij hoorde en de uitkomst van maatschappelijke verandering gaat toepassen hoe het `dus altijd zal gaan` is erg historisch onverantwoord en getuigt niet van historische bewustzijn.

Zeker als het gaat om een maatschappelijke verandering die is ingegeven op basis van veranderingen in en van de oorspronkelijke theorie om de theorie zelf van toepassing te maken op een samenleving waarop de theorie niet van toepassing is....

Dat is een punt waar je steeds aan voorbij lijkt te gaan. Oftewel je negeert dat de grondleggers van het communisme als ver voor de revolutie in Rusland expliciet hebben aangegeven dat Rusland bij uitstek niet het land is waar communisme ooit zal moeten worden toegepast of uberhaupt zal slagen en dat ze expliciet waarschuuwden voor terreur.

Dat deze aanpassing tegen de geest van de theorie in daarna nog eens wordt aangepast om een persoonsverheerlijking door te voeren waardoor vooral miljoenen socialisten, communisten en linkse figuren die daar tegen protesteerden uiteindelijk zijn uitgeroeid in de strafkampen is een ander punt dat je niet meeneemt in jouw kritiek...

jij beroept je dan dat dit komt doordat theorie en praktijk noodzakelijkerwijs altijd uiteen zullen lopen. Maar wanneer is iets zo ver veranderd dat het niet meer voldoet aan de oorspronkelijke gedachte? Je kan dit nl in het oneindige beargumenteren, maar je kan op je klompen aanvoelen dat als je een concept zo ver aanpast dat de oorspronkelijke gedachte en de oorsponkelijke bedoeling bij lange na niet worden meegenomen je niet meer kan spreken over dat specifieke concept.

Om dan de aanpassing van de aanpassing van de aanpassing die breed werd gecopieerd te nemen als voorbeeld van waarom de oorspronkelijke theorie nooit gaat werken en beargumenteerd dat zo'n theorie alleen via die methode tot stand kan komen is een erg eenzijdige en erg on-popperiaanse.

Ik wil daar graag even dit tegenover zetten:

When Thomas Edison was interviewed by a young reporter who boldly asked Mr. Edison if he felt like a failure and if he thought he should just give up by now. Perplexed, Edison replied, "Young man, why would I feel like a failure? And why would I ever give up? I now know definitively over 9,000 ways that an electric light bulb will not work. Success is almost in my grasp." And shortly after that, and over 10,000 attempts, Edison invented the light bulb.

Kortom: er is niet een manier om licht te maken...en er zullen er heel veel zijn hoe je het niet maakt.

De visie dat er slechts een mogelijke oplossing of manier is is in mijn ogen buitengewoon beperkend, buitengewoon cynisch en buitengewoon onrealistisch.

Idealisme zet aan tot verandering....links of rechts. Geeft inspiratie aan mensen om te proberen zaken te veranderen. Net als met alles kan idealisme omslaan, net als realisme, conservatisme, cynisme...om mensen hun vrije wil, privacy en rechten te ontnemen... Het is niet zo, zoals je zelf al correct zegt, dat het een automatisme is....maar een optie.
 
Heeft het communisme ook voordelen voor bodybuilding krijgen we dan makkelijker gear bijvoorbeeld?
 
;) Gears of War of Google Gears? wat bedoel je precies?
 
Zoals Marx en Engels het ooit bedoelt hebben is het nooit uitgevoerd in de praktijk. De praktijk zal zich er nooit voor lenen om communisme uit te voeren zoals Marx en Engels het bedoelt hebben.

Ze gaan er namelijk van uit dat individu zich maximaal zal ontwikkelen (of de productie (in de ruimste zin van het woord) van het individu zou zich maximaal ontwikkelen) door te focussen op het collectief. De na druk werd in de praktijk gelegd op het collectief en alles wat daar een gevaar voor was werd vernietigt/onderdrukt , leidende tot angst onder het individu wat weer een rem gooide op de ontwikkeling daarvan.

Geen controle leid tot verval, controle leid tot angst.
Angst tot verzet, verzet tot verval. Einde praktijk communisme.
Rekening veel (veelste veel) doden.

Communisme is dus gedoemd te mislukken.

Het idee van Marx en Engels is wel door te voeren als beleid in een kleinere groepering met name als deze groepering uit vrije wil samen is gekomen en al een collectief gedachten goed heeft van nature. (bv een bodybuild forum :)).
 
Volgens mij is communisme vooral goed voor de zwakkeren en gaat het ten koste van de sterken. Er moet wel voldoende steun zijn voor de zieken, zwakkeren enz, maar niet dat men dit gaat aanmoedigen en telkens afhankelijk moet zijn van die groep om vooruit te geraken, die ganse groep telkens moet zien mee te dragen, meesleuren. Communisme is ook zo conservatief, terwijl ik vind dat je nooit progressief genoeg kan zijn. Een voortdurende strijd tussen de verschillende klassen vind ik ook juist bevorderend voor het leven, ben dus een sterk kapitalist. Kapitalisme is ook vrijheid, terwijl communisme dat niet is.

Ben ook voor een minimale inbreng van de staat, zodat iedereen zich individueel kan ontwikkelen. Hoe minder staat, hoe beter dus, terwijl communisme juist vrij overheersend is als staat.
 
Laatst bewerkt:
Wat ik me bij het 'zuivere' communisme afvraag: waar halen mensen hun 'stress' uiteindelijk vandaan?

Concurrentie en aftroeving zie ik als de grote gemene deler in zo'n beetje alles wat ik kan bedenken. Het is de reden dat we bestaan en heeft samen met het vermogen om onszelf te belonen voor het scheppen van verwachting (i.t.t. reactie op het ontvangen van het verwachtte) voor de nodige vooruitgang gezorgd.

Ik kan dat moeilijk plaatsen in een communistisch systeem, waarin ik dynamiek mis. Mijn beeld van een communistische staat waarin alles van de staat is en de staat van iedereen is wellicht wat simplistisch, maar ik vraag me af in hoeverre het ideaal rekening houdt met de reeds opgedane wetenschappelijke kennis op het gebied van de menselijke psychologie e.d.
Marx en Engels zijn al een paar jaar dood zeg maar...

Dat doe ik mbt kennis over het communisme overigens op vrij voortgezet onderwijs niveau.
En passant: Mijn toenmalige docent wees me op de overeenkomsten tussen de christelijke geschiedleer en het verloop van het communistische idee, met diens feodale shit en revoluties enzo. Is dat een beetje een gangbare vergelijking?
 
[Afbeelding niet meer beschikbaar]

"en nu allemaal de dood in"
 
Wat ik me bij het 'zuivere' communisme afvraag: waar halen mensen hun 'stress' uiteindelijk vandaan?

Concurrentie en aftroeving zie ik als de grote gemene deler in zo'n beetje alles wat ik kan bedenken. Het is de reden dat we bestaan en heeft samen met het vermogen om onszelf te belonen voor het scheppen van verwachting (i.t.t. reactie op het ontvangen van het verwachtte) voor de nodige vooruitgang gezorgd.

Ik kan dat moeilijk plaatsen in een communistisch systeem, waarin ik dynamiek mis. Mijn beeld van een communistische staat waarin alles van de staat is en de staat van iedereen is wellicht wat simplistisch, maar ik vraag me af in hoeverre het ideaal rekening houdt met de reeds opgedane wetenschappelijke kennis op het gebied van de menselijke psychologie e.d.
Marx en Engels zijn al een paar jaar dood zeg maar...

Dat doe ik mbt kennis over het communisme overigens op vrij voortgezet onderwijs niveau.
En passant: Mijn toenmalige docent wees me op de overeenkomsten tussen de christelijke geschiedleer en het verloop van het communistische idee, met diens feodale shit en revoluties enzo. Is dat een beetje een gangbare vergelijking?

binnen een socialistische staat krijgt nog altijd iedereen een inkomen om in zijn levensonderhoud te voorzien. De brute excessen worden gewoon ingeperkt. en in tegenstelling wat velen denken gaat dit niet in tegen de "natuurlijke aard" van de mens, een argument dat jezelf als onzinnig ziet. Als er dan toch iets onnatuurlijk is, laat het dan wel de overdreven prestatielast zijn die elke mens moet dragen om mee te kunnen en waarin de ander altijd een tegenstand is bij de eigen gelukservaring. Marx is misschien al een paar jaar dood, maar er worden momenteel nog altijd goede voorstellen gedaan binnen bepaalde intellectuele kringen, al blijft de media elke toegang naar de mainstream massa afblokken.
Mooi voorbeeldje is vb Badieu op de BBC tijdje geleden, typisch out of the box-denker en een van de grotere franse filosofen van het moment.

http://www.youtube.com/watch?v=qeGo9SQxOwg

of hoe klein-klinks gebanaliseerd wordt op de VRT. Het is makkelijk om constant het totalitaristisch Rusland boven te halen bij dergelijke discussies, maar zo maak je apriori elke positieve dialoog onmogelijk.

http://www.youtube.com/watch?v=RzBDkeRSNxQ
 
Volgens mij is communisme vooral goed voor de zwakkeren en gaat het ten koste van de sterken. Er moet wel voldoende steun zijn voor de zieken, zwakkeren enz, maar niet dat men dit gaat aanmoedigen en telkens afhankelijk moet zijn van die groep om vooruit te geraken, die ganse groep telkens moet zien mee te dragen, meesleuren. Communisme is ook zo conservatief, terwijl ik vind dat je nooit progressief genoeg kan zijn. Een voortdurende strijd tussen de verschillende klassen vind ik ook juist bevorderend voor het leven, ben dus een sterk kapitalist. Kapitalisme is ook vrijheid, terwijl communisme dat niet is.

Ben ook voor een minimale inbreng van de staat, zodat iedereen zich individueel kan ontwikkelen. Hoe minder staat, hoe beter dus, terwijl communisme juist vrij overheersend is als staat.

pfft de zwakkeren vs de sterken, denk je echt dat diegenen die momenteel kapitaal bezitten op de een of andere manier superieur zijn aan diegenen die ze niet bezitten? Kijk maar naar hoe politieke zitplaatjes van vader op zoon worden doorgegeven, of hoe de meest kapitaalkrachtige ondernemingen al generaties binnen een kliekje worden gehouden, waarbij die twee, politiek en economisch, nog op de meest incestueuze wijze verenigd zijn. Zoiets heeft niets met rechtvaardigheid te maken, laat staan met iemands vaardigheden, maar alles met de sociale parameters waarin je geboren wordt en opgroeit.
 
Dat doe ik mbt kennis over het communisme overigens op vrij voortgezet onderwijs niveau. En passant: Mijn toenmalige docent wees me op de overeenkomsten tussen de christelijke geschiedleer en het verloop van het communistische idee, met diens feodale shit en revoluties enzo. Is dat een beetje een gangbare vergelijking?


Ze zeggen wel eens dat Jezus de eerste communist was :). "Ze" zijn in dat geval overigens geen communisten of christenen ;)

Maar communisme in essentie is niet een vreemde drang. De gelijkwaardigheid van mensen en de onderlinge solidariteit en zelfontplooiing die de kernpunten vormen van vele verschillende stromingen: christendom en (orgineel) liberalisme.

Waar het Communisme erg afwijkt is dat ze een aantal basis productiefactoren niet in bezit wil hebben van individuele leden van de maatschappij zodat er geen oneerlijke verdeling kan en zal plaatsvinden en geen onevenredige beloning tussen arbeid en kapitaal.

Dat gezegd hebbende staat het communisme overigens geen geweldadige revolutie voor. Wat de basis is is dat er een omwenteling moet worden bewerktstelligd met zo min mogelijk geweld. Dat geweld dat zal plaatsvinden wordt veroorzaakt door de repressie van de gevestigde orde en zal alleen als zodanig in reactie daarop plaatsvinden.

Voor wat de psychologie betreft...onderlinge concurrentie is leuk en aardig...mogelijk dat dit een inherrente eigenschap is van de mens. Maar op welk vlak die concurrentie plaatsvindt en hoe deze wordt geuit is maatschappelijke gedicteerd. Dat is een kant.

De andere kant is dat het ook menseigen en aangeboren is om agressief gedrag te vertonen. Gedrag dat genetisch bepaald is en als zodanig in beperking dus tegennatuurlijk is en in essentie de basis vormt voor heel veel vooruitgang die we boeken als soort, ras of cultuur. Echter is dat wel wenselijk om dit gedrag zo veel als mogelijk te beperken, af te straffen en uit te bannen.

Kritiek op een bepaald punt, waarin de dynamiek zou ontbreken en waarin de ontwikkeling van de mens als soort zou worden tegen gegaan is daarom in mijn ogen een beetje tegenstrijdig. Enerzijds verbieden we zo veel mogelijk aangeboren gedrag en anderzijds willen we dat gedrag zo veel mogelijk onbeperkt laten als we kritiek hebben op eens systeem of filosofie.
 
Terug
Naar boven