Ik heb het op je aanraden geprobeerd om Lyle te leren kennen, toen hij nog moderator was (heel eventjes maar) op CEM. Het duurde welgeteld 2 dagen voor hij in stokken lag met iedereen, vooral met mij, en dan is hij het op een mooie dag zonder waarschuwing afgetrapt en is nooit meer terug gekomen. Hij is niet het soort persoon waarop je kan bouwen. Dat was nandi wel. Hij had het nooit te druk om in alle beleefdheid zelfs de stomste vragen te beantwoorden.
Duchaine was dan weer (uit tweedehands bron vernomen weliswaar) een heel vriendelijke en aimabele man. Maar hij was niet zo research gedreven. Het is zeer goed geweten dat de man er maar op los theoriseerde en dat het weinige wetenschappelijke dat er uit kwam meestal van de hand van Will Brink, zijn rechterhand en nu defuncte guru, was.
Het is opvallend hoe het iedereen zo raakt. Ik had nooit vermoed dat het me zo diep zou treffen. Maar woensdagavond jongstleden heb ik tranen met tuiten gehuild. Je beseft nooit wat je hebt tot het er niet meer is. Nandi was te jong om heen te gaan. Er is ons iets ontnomen, een briljant en teder mens.
Het boek werk ik af, dat heb ik zoiezo gezworen. Ik sta wel onder enorm veel druk daardoor. Met nandi erbij was het een soort veilige gevoel. Nandi las alles en knikte goedkeurend, en dan was het goed, want niemand zou mij bekritiseren als nandi zei dat het goed was. Nu sta ik aan de andere kant. met de ogen van duizenden bodybuilders op me die gaan kijken of het werk dat ik aflever in hun ogen de moeite is om Karl's naam op te zetten. Heel veel mensen ook die zitten te wachten tot ik een fout maak.
Zoals ik al zei, ik was vroeger een heethoofdje. Veel van de mensen die ik er toen met hun neus ingewreven heb zullen nu niet liever willen dan me die dienst dubbel en dik terug te betalen. Dus ik kom van een relatieve stress-vrije situatie in een ongelooflijke druk terecht.
Temeer daar ik nu ook Karl's positie als administrator van CEM heb ingenomen.
Ik weet niet hoe ik dit verwerk, maar ondanks de drukte ga ik me aan een belofte houden, Karl's nalatenschap gaande houden. Ik ga veel energie in CEM en in dit boek steken, wees daar maar zeker van. Ik heb nooit geweten tot na zen dood juist hoeveel we op elkaar leken. Karl moet dat ergens gevoeld hebben, want hij nam me al onder zen hoede van dag een, op momenten dat iedereen men vel wilde. Dat was uitzonderlijk. Hij voedde mij en mijn passie voor wetenschap. Ik ben niet alleen een betere moderator en researcher geworden door hem, maar ook een betere wetenschapper en uiteindelijk een beter mens. Wat ik hem verschuldigd ben is een schuld die nooit zal afbetaald raken ...