Kijkend zo naar de laatste 5-6 posts, zie ik wederom dat het lastig is om concreet te blijven mbt. het begrip autoregulatie.
Voor je het dus weet verzand je in semantisch geharrewar en discussies over verschillende definities.
Dus laten we dat nu alvast maar doen en hopelijk bereiken we dan een consensus waarop we voort kunnen borduren.
Mijn definitie/interpretatie van (auto)regulatie van training is:
Regulatie in training, heeft met name betrekking op het zogeheten
fatique management icm. de parameters die worden gebruikt om trainingen zo veel mogelijk te optimaliseren:
- Volume (x-sets van y-reps)
- Intensiteit (% 1RM)
- Densititeit (uitgedrukt in hoeveelheid 'werk' per tijdseenheid)
etc.
Fatique-management loopt daar feitelijk als een rode draad doorheen.
Het zijn de maatregelen die we treffen om zoveel mogelijk uit de trainingen te halen en tegelijkertijd te voorkomen dat we vroegtijdig opbranden.
Dit gebeurt zowel op het niveau van trainingsessie zelf en het verloop van de diverse cycli.(van rust tussen reps en sets t/m rustdagen load/deload fasen etc.)
Door deze parameters binnen de toegepaste trainingsmethoden te programmeren cq.
reguleren, proberen we tot een maximaal resultaat te komen.
Op basis hier van, maak ik het onderscheid tussen 2 vormen van regulatie icm. periodisatie:
1. Periodisatie waarin niet alleen zaken als trainingsdagen, gebruikte oefeningen en geperiodiseerde doelen vast staan, maar ook zaken als Volume/intensiteit/densiteit en fatique management
voorgefixed zijn.
Mooie voorbeeld hiervan is de Sheiko routine, waarbij trainingsdagen, aantallen sets/reps en intensiteitspercentages bij voorbaat 'vast' liggen.
Kortom, de
methode reguleert de trainingsparameters, niet de trainee.
Ik vind dit soort methoden al sinds een jaar of 10 onverdraaglijk star, terwijl ik er daarvoor juist veel houvast aan had...
Zal dus ook sterk liggen aan de situatie en de trainee in kwestie.
2. Periodisatie waarin aan de ene kant zaken als trainingsdagen, gebruikte oefeningen en geperiodiseerde doelen vast staan (min of meer), maar waarbij zaken als Volume/intensiteit/densiteit en fatique management, aan de hand van bepaalde kriteria door de
trainee zelf, worden gemanipuleerd.
Dit is dus 'auto-regulatie': de trainee die
zelf traininsgparameters per sessie reguleert.
We praten dan uiteraard niet over 'Ik voel me niet goed, ik zal wel overreached zijn en daarom doen we maar een week niets.'
Autoregulatie of niet, discipline blijft een must.
Autoregulatie is dan ook niet hetzelfde als wat men het 'instinctive training principle' noemt en waar je min of meer op basis van ingeving je training vorm geeft.
Het is een flexibel raamwerk gebonden aan een structureel plan, waarbinnen er zo veel mogelijk rekening wordt gehouden met het wisselvallige karakter van iemands 'preparedness', het prestatievermogen van het moment zelf.
De kriteria waar ik dan op doel zijn de RPE scale, Fatique Percentages en wat er verder in de toekomst nog wordt bedacht.
Het 'to failure' gaan kan daarbij inderdaad ook een regulerende factor zijn.
Terugkijkend naar de eerdere discussie, Menno, je hebt een punt als je zegt dat het lichaam 'liegt' mbt. allerlei sensaties.
De terugkoppeling/evaluatie hiervan zal lang niet altijd even betrouwbaar zijn.
Meetbare zaken (hartslag, stagnatie, lichaamstemperatuur) zullen dan ook een waardevolle aanwinst zijn, voor welke vorm van periodisatie/regulatie dan ook.
Aan de andere kant, hoe betrouwbaar moet de feedback van interne "sensaties" dan zijn in de trainingspraktijk?
Het antwoord op deze vraag zal heel anders zijn, dan wanneer gesteld in de context hoe betrouwbaar in relatie tot de wetenschappelijke onderzoeksmethode.
Voor onderzoek MOETEN methoden en hun uitkomst significant zijn en binnen bepaalde betrouwbaarheidsgrenzen vallen.
In de trainingspraktijk kun je met veel ruimere marges werken, zo ruim dat zelfs het lichaam daarbinnen kan 'liegen', zonder dat daarmee de effectiveit van de training verloren gaat, integendeel.
Terzijde, dat liegen is naar alle waarschijnlijkheid onderdeel van een wat te conservatief afgesteld zelfbeschermingsmechanisme van ons lichaam.
(suggestie volgend discussiepunt: Noake's Central Governor model
)
Door toch gewoon te gaan trainen, merk je al snel genoeg hoe ver je daadwerkelijk kunt gaan binnen de waan van de dag.
Soms valt dat tegen, soms valt dat mee. Consistent en progressief trainen doe je even goed wel en dat is en blijft toch DE basis voor vooruitgang lijkt me zo.
