XXL Nutrition

Ondraaglijk psychisch lijden

Psychisch lijden kan veel erger zijn dan lichamelijk lijden. Echter, in onze samenleving lijdt men nogal gauw aan zware psychische problemen. Ik stel voor dat mensen die zwaar psychisch lijden, dat we die eens naar een gebied sturen waar er extreme droogte en hongersnood heerst. De overlevingsdrang zal die psychische kwaaltjes snel naar de achtergrond drukken.

Natuurlijk zijn er mensen die echt wel terecht psychisch lijden. Een kind verliezen, dat moet zowat het ergste zijn wat je kan overkomen. Dergelijke pijnen kan men of mag men niet ridiculiseren.

En juist bij bv zoiets is het belangrijk om stabiel te zijn, als je dat bent kun je het waarschijnlijk aardig een plekje geven. Ben je dat niet, dan is de kans enorm groot dat je nog verder weg zakt.
 
En juist bij bv zoiets is het belangrijk om stabiel te zijn, als je dat bent kun je het waarschijnlijk aardig een plekje geven. Ben je dat niet, dan is de kans enorm groot dat je nog verder weg zakt.

zoiets valt ook geen "plekje te geven", in dergelijke gevallen kan je je het best laten gaan voor een bepaalde tijd.
Vaak zie je nl dat diegenen die zich onmiddelijk op hun werk storten en de draad te snel oppikken, later toch instorten doordat er geen tijd is gegeven aan traumaverwerking.
Op dat vlak is onze samenleving dan ook een puinhoop:, ouders die een kind verliezen worden op korte termijn al financieel gedwongen om weer aan het werk te gaan, terwijl je van die typetjes hebt die ff een jaar op ziekenkas gaan omdat ze een existentieel dipje ondervinden.
 
Laatst bewerkt:
En juist bij bv zoiets is het belangrijk om stabiel te zijn, als je dat bent kun je het waarschijnlijk aardig een plekje geven. Ben je dat niet, dan is de kans enorm groot dat je nog verder weg zakt.
Ik ben redelijk stabiel en heb al heel wat miserie meegemaakt in mijn leven. Maar nog nooit verloor ik iemand dierbaar (heb er ook niet zo veel).. Ik denk dat ik dat moeilijk te boven zou komen. Ik denk zelf van niet.

---------- Post toegevoegd Wed 13 Feb 2013 om 22:32 ----------

zoiets valt ook geen "plekje te geven", in dergelijke gevallen kan je je het best laten gaan voor een bepaalde tijd.
Vaak zie je nl dat diegenen die zich onmiddelijk op hun werk storten en de draad te snel oppikken, later toch instorten doordat er geen tijd is gegeven aan traumaverwerking.
Op dat vlak is onze samenleving dan ook een puinhoop:, ouders die een kind verliezen worden op korte termijn al financieel gedwongen om weer aan het werk te gaan, terwijl je van die typetjes hebt die ff een jaar op ziekenkas gaan omdat ze een existentieel dipje ondervinden.

100% correct!
 
Ik ben redelijk stabiel en heb al heel wat miserie meegemaakt in mijn leven. Maar nog nooit verloor ik iemand dierbaar (heb er ook niet zo veel).. Ik denk dat ik dat moeilijk te boven zou komen. Ik denk zelf van niet.

---------- Post toegevoegd Wed 13 Feb 2013 om 22:32 ----------



100% correct!

ik ben me vader heel jong verloren omdat hij zelfmoord pleegde. en heb daar op zich al een jaar of 20 geen moeite mee, het heeft alleen wel gruwelijke littekens nagelaten.
 
ik ben me vader heel jong verloren omdat hij zelfmoord pleegde. en heb daar op zich al een jaar of 20 geen moeite mee, het heeft alleen wel gruwelijke littekens nagelaten.
Verschrikkelijk.
Ik zag m'n ma tot driemaal toe een zelfmoordpoging plegen, maar ze faalde drie keer. Ik was toen eerst 4 toen 6 en eens als ik 9 was. Iedere keer als ik stout was of als ze weer eens één van haar depressieve episode had, dreigde ze zelfmoord te plegen en dat het "onze schuld" ging zijn. Niet echt gezond voor de psyche van een kind. Nu zou het me nog weinig kunnen schelen.
 
Verschrikkelijk.
Ik zag m'n ma tot driemaal toe een zelfmoordpoging plegen, maar ze faalde drie keer. Ik was toen eerst 4 toen 6 en eens als ik 9 was. Iedere keer als ik stout was of als ze weer eens één van haar depressieve episode had, dreigde ze zelfmoord te plegen en dat het "onze schuld" ging zijn. Niet echt gezond voor de psyche van een kind. Nu zou het me nog weinig kunnen schelen.

goddamn, epic parenting:roflol:
 
Hoe kan het leven je zo tot waanzin dragen dat je zelfmoord wilt plegen? Je vader die zichzelf vermoord.. je moeder.. verschrikkelijk..

Tegenwoordig is het idd zodat mensen snel naar de bel grijpen en zeggen dat ze 'Overspannen' Zijn, ik heb altijd al die psychische dingen laf en aanstellerij gevonden.. tot dat je er zelf in komt. :P
 
Ik ben op jonge leeftijd op ingrijpende wijze seksueelmisbruikt geweest, alsook gruwelijk veel gepest, in combinatie met een belabberde thuissituatie. Desondanks kan ik al deze ervaringen niet als ondraaglijk bestempelen, eerder als karakter vormende ervaringen waar ik nu vooral profijt van heb. Neemt niet weg dat het zo niet "hoort":).
 
Ik ben op jonge leeftijd op ingrijpende wijze seksueelmisbruikt geweest, alsook gruwelijk veel gepest, in combinatie met een belabberde thuissituatie. Desondanks kan ik al deze ervaringen niet als ondraaglijk bestempelen, eerder als karakter vormende ervaringen waar ik nu vooral profijt van heb. Neemt niet weg dat het zo niet "hoort":).

Daarom noem jejezelf "boytoy"?
 
Psychisch lijden kan veel erger zijn dan lichamelijk lijden. Echter, in onze samenleving lijdt men nogal gauw aan zware psychische problemen. Ik stel voor dat mensen die zwaar psychisch lijden, dat we die eens naar een gebied sturen waar er extreme droogte en hongersnood heerst. De overlevingsdrang zal die psychische kwaaltjes snel naar de achtergrond drukken.



Ik denk daar vaak aan, precies wat jij hier omschrijft.
Als de pl**ris los breekt ben ik/men plotseling "normaal".

Waarschijnlijk zelfs in mijn element in de na sleep.

Met andere woorden, de maatschappij is een ziekmaker voor veel mensen.
Maar ja van geen (schoon) water en eten word je nog veel zieker.

---------- Post toegevoegd Thu 14 Feb 2013 om 02:58 ----------


Lol u spelled it wrong, boytoy....beter toyboy ja. :D
 
Jij moet weerman worden: "ja beste luisteraars, morgen wordt het tussen de -54 en + 154 graden, het kan regenen met zon, sneeuwen met hagel en op sommige plekken droog blijven".

Je typt veel, zegt geen k*t. Wat bedoel je in godsnaam met "en zo" ?

OT: definieer psychische problemen. Tegenwoordig is het zo (en aangezien ik ook onderdeel uitmaak van de OR en daarmee dus veel van doen heb met de personeelsfunctionaris oa) dat het ergens echt makkelijk is geworden een stempel "psychische klachten" op te drukken. Mensen zijn mietjes geworden en er zijn veel mensen die er misbruik van maken. Mensen die in de verte een oom hebben verloren waarmee ze nooit contact hebben gehad en vervolgens meer dan een half jaar uit de running zijn omdat ze het niet meer trekken....BULLSHIT !

Wel goed dat de mensen die wel serieuze problemen hebben daarmee de weg makkelijker wordt gemaakt wat aan hun problemen te doen. Dat kan ik enkel aanmoedigen. Denk overigens ook wel dat er nog steeds heel veel mensen rondlopen die het eigenlijk niet meer trekken maar niet durven.

:roflol::roflol:

Mja, alle lijden komt voort uit het leven te serieus nemen imo. In principe hoort daar zelfs lijden, verdriet door een sterfgeval bij.

En serieuze problemen, daar begint het al, als je een geestelijke aandoening hebt heb je meteen zoiets van ik heb een serieus probleem. De gedachte dat je een serieus probleem hebt is verantwoordelijk voor je lijden, want je bent niet tevreden met hoe het leven op dat moment is.

En je krijgt wat je verdient. Mensen die bv jaren in de weer zijn en hun job, het leven veel te serieus nemen krijgen een burn-out en kunnen plots niets meer doen.. Het leven is in feite een stuk rechtvaardiger dan je zou denken.

Ik denk niet dat jij in de positie staat om te kunnen beoordelen wat een mens die bijv. phychisch zwaar depressief is moet gaan doen. Het is heel makkelijk gezegd van doe dit en dat maar zo makkelijk is het niet.

Ik denk ook omdat dit simpelweg gewoon niet voor te stellen is voor een normaal iemand door middel van gedachten.

Mja, depressie is een ego-probleem, net zoals alle andere psychische aandoeningen imo. Als je zwaar depressief bent neem je jouw lijden gewoon te serieus. (heb het al ondervonden btw) Maar het is idd niet gemakkelijk om zoiets echt te beseffen en ernaar te beginnen handelen.
 
Terug
Naar boven