Ik voelde me laatst enorm goed.
-Het was zaterdag en ik had de hele dag geen afspraken staan, dus ik kon lekker uitgebreid op mijn dooie akkertje gaan gymmen.
-Ik was mooi op tijd en dan is het vaak nog rustig in de sportschool en dat is supergaaf.
-Bovendien had ik dat hele personal body plan trainingsschema al afgewerkt en ik kon ook nog eens trainen waar ik zelf zin in had, zonder tabata’s. Die slaan we gelijk over. En alleen maar borst natuurlijk. #nocardio
-Ook had ik sinds 1 dag een nieuwe fiets. Mijn vorige fiets was echt een weerstandsvehikel en ook al had ik hem nog maar een half jaar en was hij
enorm duur, hij kon voor mij de boom in, die fiets. Dus nu maakte ik, op die zaterdagmorgen, mijn eerste ritje op de nieuwe fiets naar de sportschool. Licht dat hij fietste joh.
-Als klap op de vuurpijl was er eindelijk na een periode van intense hitte á burning hell, onweer gekomen en was het weer enigszins
livable. Er was zelfs een lichte miezerregen.
Ik voelde me goed, gelukkig, in mijn nopjes, alles…
Toen ik de sportschool in kwam zag ik een brede gast knikken. Ik knikte half in zijn richting, voor het geval hij knikte naar mij. Je had die knik van mij ook nog kunnen interpreteren als een spastische tic.
De brede gast liep langs me, en zei:
“Groeten we vandaag ineens wel, ja?”
Bam! Hele goede stemming weg…
Eerst dacht ik: ik ga vragen
what the deal is. Maar toen zag ik hem de kleedkamer in gaan.
Not crossing that line. Toen dacht ik: ik heb die ontwikkelingsslag in mijn leven gemaakt, en ik ga me over dit soort dingen niet meer druk maken. Fout gedacht. Ik heb de hele kloten-t*fus-training gedacht waar ik die gast toch van kende en of ik hem ooit had genegeerd en/of had gekwetst.
Verder heb ik de hele dag
rebound gegroet. Mensen die je normaal nooit groet of met een lauwe reactie, ineens enthousiast begroeten. Want je weet het niet he…of je iemand per ongeluk negeert. Zo groette ik ineens de ene helft van de bodybuildtweeling (die met een baard). Ik schrok er zelf van. Hij ook volgens mij. En dat terwijl we al jaren naast elkaar trainen zonder een groet en dat vonden we allebei oké (denk ik).
Ik was boos op die gast om twee redenen;
- Ik ben namelijk een hele sociale eikel. Zet mij alleen op een feestje en ik lul met iedereen. Ik sluit aan bij elk verhaal, op elk niveau en met elke paradijsvogel die het leven op mijn pad gooit. Ik heb daarbij zelf ook altijd wel verhalen te vertellen en krijg vaak de lachers op de hand. Ik ben vrolijk en innemend en soms zelfs wat overheersend. Hysterisch. En niet bescheiden :-). Om het te illustreren, één van de verpleegkundigen zei onlangs tegen een cliënt: “je bent net bij onze dokter geweest” en toen zei de cliënt: “Die blije? Is dat een dokter?” Ik ben dus ook nog eens heel laagdrempelig en inderdaad…blij…en totaal niet professioneel, maar hey, I get things done. Het komt dus niet in me op om niet terug te groeten als iemand me groet.
- De sportschool is voor mij een plek waar ik met snoeiharde Chris de Burgh op de iPod de buitenwereld block en rustig mijn ding doe. Soms registreer ik niet helemaal goed wie er nog meer is. Ik ga rustig mijn gang, leg de dumbbells weer netjes op volgorde en gebruik een handdoekje voor op de bankjes. Ik doe niemand kwaad en ga geruisloos mijn gangetje. En zo moet het ook blijven. Ik wil me verdomme niet de hele tijd afvragen of ik een groet heb gemist van een gast. Het is mijn happy place en daar mag ik zijn wie ik ben. Met ontspannen gezicht, een beetje in mezelf.
Dus na
twee dagen heb ik het van me af gezet.
Maar als ik er nu aan denk, wordt ik weer een beetje pissig.
En de volgende keer als ik hem zie,...weet ik nog niet wat ik ga doen.
Sorry voor deze jankpost.
“You can be a good person, with a kind spirit and still tell people to f**k themselves when needed”
*Removes one earbud* “f**k you want?”
“Daaaaaaamn life, back at it again with the bullshit”
“The world is filled with nice people. If you can’t find one, be one”