Ik had weer een mooie conversatie met een mede-gymmer in de ongezellige sportschool met te harde muziek en tegenwoordig wel aardige medewerkers:
“Ben jij een Rus?” “Nee?”
“Ik bedoel, kom jij uit Rusland?” “Nee?”
“Ben je echt volbloed Nederlands?” “Ja”
“Ook geen ouder die Rus is?” “Nee”
Je zit dan de hele tijd te zoeken: waar wil hij naartoe? Zie ik er Russisch uit? Kent hij me van Rusland? Gedraag ik me Russisch? Je weet het niet he. Maar hij kwam, hoor;
“Jij doet toch gewichtheffen? Dat doen toch alleen Russen?”
Genieten jongens, dit. Mooie, schaamteloze denkfouten, prachtig. Ik hoop dat ie gelukkig is. Tuulk, alleen Russen doen aan gewichtheffen.
Ik had nog een andere conversatie met een personal trainer (die ik niet zo goed ken) van de ongezellige sportschool over de messenger-app van Facebook. De messenger-app, mensen. Wat is dat voor een thunder-skanky app, of niet? Anyway, ik kreeg een messenger-bericht:
“Hey hoe gaat het?”
En vervolgens niets.
En je zit weer te zoeken dan he. Heb ik de gewichten niet opgeruimd? Is hij aan het sjansen? Heb ik mijn lidmaatschap niet betaald? Is mijn techniek bagger? Je weet het niet he. Dus ik:
“Goed, met jou?”
En toen kwam ie; hij wilde foto’s van een bootcamp voor zijn ‘personal trainer folder’ maken en hij vroeg of ik op de foto wilde, terwijl ik bootcamp-dingen doe.
Nu ben ik niet zo’n bootcamper. Ben sowieso niet zo’n buitenmens (zit nog steeds te denken een brief te schrijven naar Bever met hun “niemand is een binnenmens”, my ass. Ik wel!)(een brief ook…). Heb ooit een tijd structureel bootcamp gedaan, maar toen ik een teek in mijn lies zag, nadat ik push ups had gedaan in het gras, ben ik gelijk gestopt en heb ik mezelf antibiotica voorgeschreven. Ik zag hem al hangen: Lyme, chronische vermoeidheid, uitkering, op de helling en weg ben je.
Maar ik voelde me vereerd met zijn vraag. Ik ben onlangs 5 kilo afgevallen, ik zie er goed uit, ik voel me goed, ik heb lol in die gewichthefsport, ik bedoel: this girl is on fire…
De reden was, zei hij, dat ik “altijd zo vrolijk” was. Dus niet eens dat ik een fantastisch atletisch, gespierd, afgetraind lichaam had. Nee, “ik straalde altijd zo”…Hoe gaat het verder met je klandizie, gast?
Maar ik heb wel ‘ja’ gezegd, hoor. Dus binnenkort weer live vanuit het gras in een lokaal hondenpis-park.
Maar dat gewichtheffen. Man, wat mooi. Ik heb onlangs op de PL-sportschool een gewichthef-workshop van 3 uur gevolgd bij een Nederlands Kampioen gewichtheffen. 7 mannen deden mee, inclusief mijn knappe gewichthef-coach, en ik. Dat vond ik juist wel fijn, want vrouwen kleppen teveel. Ik mocht zelfs nog een oefening voordoen voor de rest! Maar dat werd gênant, want ik liet de halterstang op mijn hoofd vallen. En dat schijnt een doffe klap te zijn geweest, die resoneerde door de hele PL-sportschool. Kon wel door de grond zakken. Toen zei de Nederlands Kampioen ook nog dat ik maar even moest gaan zitten. Maar het ging wel, echt, nee, het gaat wel, echt, ik heb niet eens een bult op mijn hoofd, hahahahaha (*veel te overdreven lachen*). Ondertussen die kerels beetje gniffelen.
Vroeger, toen ik op tennis zat, maaide ik de bal wel eens. Je weet wel, dat je met je racket finaal over de bal gaat, in plaats van tegen de bal. Dat is ook flink gênant. En dan deed ik mijn ogen dicht en dan maakte ik mezelf wijs dat het niet gebeurd was. Nu deed ik dat weer. Even mijn ogen dicht. Maar het was wel gebeurd, want na de workshop werd er nog steeds om gelachen.
Nu kan ik dus de komende weken niet meer naar de PL-sportschool. Ik ga wel naar die andere, waar ze denken dat ik een stralende Russin ben.
“”So I let it go”, said no girl ever”
“I have a “why am I like this” moment at least 5 times a day”
“*accidentally thinks about something awkward that I did 3 years ago*, me: nonononononononononononono”
).
