competitie avonturen
Ja net zoals ari ben ook in de weer geweest met kogel speer en zweedse
Allereerst mocht ik aan de bak met speer, jawel maar liefst 10 maanden niet op getraind, dus leek het mij niet onverstandig maar een met een 3-pas worp te beginnen. Punten zijn punten niet waar? (de afstand word omgerekend naar punten die bij het totaal van de club worden op geteld)
De eerste poging ging gelijk goed naar 44,47m, voelde technisch goed aan en gelijk midden in het veld van de deelnemers.
Vol goede moed toch maar eens met een aanloop proberen, daar moet je immers de afstand vandaan halen. Helaas 1x ongeldig en 1x minder ver.
Even bij mezelf te rade gegaan een 3 pas zou toch slimmer zijn als ik nog verder wilde komen. Zo gezegd zo gedaan toch 48.49m, werd ik verdomme gecorrigeerd door die jury ze hadden iets verkloot met de meting, werd er toch nog 2m afgehaald
Nou ja ook met 46.49m mag ik niet ontevreden zijn zeker niet als het een stalen kromme speer is.
Dan mijn onderdeel, nou ja mijn onderdeel
, Lekker instoten in het bloed hete zonnetje. Je merkt al gauw dat het hele explosieve er af is dus een PR word moeilijk.
Met instoten eens de concurrentie bekijken, een aantal vaste klanten komen ver, maar hoever?? De afstand bordjes ontbreken, afstand inschatten is dus ff lisitg. Het gevoel is goed en de goede prestaties van mij in de winter is ook de concurrentie niet onopgemerkt gebleven
. 1-0 voor mij. Er doen 24 deelnemers mee.
Eerste stoot is gelijk raak, een officieel PR buiten en clubrecord 12.56m. Ik weet van trainingen dat er nog veel meer in zit. Op trainingen haal ik dit bijna uit stand. Een beetje te gretig begonnen aan de tweede poging, zonde want hij was zeker verder ongeldig dus. Toch meer rust zoeken. De sleutel zit hem in de rust bewaren.
Ik probeer mijn hoofd "leeg" te maken en nogmaals te stoten.... 12.58m weer en stukkie verder een ouwe collega te pakken
De laatste poging ging helaas weer ongeldig. Ik troost me aan het feit dat ik een clubrecord heb en zoals elk jaar ik weer een meter verder kom in mijn eerste wedstrijd t.o.v. het jaar er voor. Ik weet ook dat gedurende het seizoen ik ong 1,5m verder kom dus de 14m word het doel/mikpunt.
Dan nog het huzarenstuk op het eind, zweedse estafette (400-300-200-100m) ik ben weer de klos en mag de 300m lopen. Heb jaren 400m getraind dus ik weet wat sterven is maar als je het een tijd niet hebt gedaan is het toch taai. Er zijn maar twee series van 6 man. De tweede serie is voor ons. We zien de mannen uit de eerste serie voorbij komen, dit gaat hard! We zijn een divisie omhoog gegaan en nu is het serieus aan de bak. De 400m mannen storten over de finish ter aarde maar wisselen eerst nog hectisch het stokje aan de volgende mannen. Bij elke wissel is er een explosie van snelheid Zij verder met de stokjes, het veld rekt langzaam uit elkaar en iedereen zit op het tandvlees. na 300m worden de stokjes overgegeven aan de echte sprinters. Weer hetzelfde tafereel, 300m lopers vallen bij bosjes neer en er is hectiek bij de wissels. Het veld rekt nog verder uit en er word nog harder gelopen de sprintkanonnen gaan full-pull hier word gestreden om elk punt. Na 200m de laatste wissel, de verschillen zijn gemaakt nu moet er alleen nog goed gewisseld worden. Paniek! Een paar teams laten het stokje vallen, ze moeten terug om ze op te rapen. Verwarring alom. Jury besluit na lang beraad de wissels goed te keuren.
Mijn hartslag stijgt ik kijk mijn teammaat aan. Shit ik moet eigenlijk pissen, of zou het angst zijn. Ik schat de series in. Deze mannen lijken me nog beter eigenlijk. Ik herken een paar toppers. Het startschot klinkt. En ze zijn weg. Het is duidelijk hier word nog harder gelopen. Mijn hartslag gaat nog verder omhoog, ik voel een vreemde smaak in mijn mond, een combinatie van bloed,slijm en weet ik veel wat nog meer. Ik herken dit van mijn eigen starts op de 400m. Na 100m mogen de mannen achter elkaar lopen. We liggen derde das gunstig want als het ff meezit kan ik de luwte meelopen. Je moet immers energie besparen. Zoals verwacht komen de toppers als eerste binnen maar het gat is minder dan een seconde voor de hele groep, het veld waaierd uit naar de finish toe en iedereen brult. we wisselen als 4e en nu is het volle bak gaan. Vast bijten in die Gijs voor me. Tis een klein mannetje maar gvd wat gaat die gast hard! Ik bijt me in hem vast. Hij heeft 2m voorsprong net te veel eigenlijk, ik kom niet dichterbij. We komen de bocht uit en ik hoor de andere twee mannen in me nek hijgen. Dat mannetje voor me blijft nog steeds op 2m. Ik denk na, op de achtergrond hoor je her en der wat aanmoedigingen, het klinkt wazig. Ik hoor alleen me eigen ademhaling. De tweede 100m moet op souplesse gelopen worden, ik versoepel mijn pas maar behoud mijn snelheid. De wind steekt op maar ik beuk door. Plotseling voel ik de macht uit mijn benen weg lopen. K*t ik had toch looptraining er in moeten houden. Lactaat stroomt vrij mij benen in en met de pas worden ze zwaarder. We zitten al in de tweede bocht en ik zie de grimas op het gezicht van de jongen voor me. Ik geniet. Ik doe hem pijn en hij weet het. Er proberen er twee mij in te halen. Ik loop langzaam naar buiten toe en dwing hun een langer stuk te lopen. Ik kom bij mij wissel aan. De toppers zijn al verder maar onze wissel gaat gelukkig succesvol. Het verschil maken op de zweedse estafette is moeilijk, verliezen kan je een competite er wel op. We liggen nog steeds 4e. Ik geef nog een harde brul. Ik val op de grond en het duurt ff voor ik overeind kom. Om mij heen is het een slagveld. Schreeuwende mensen, lopers plat op de grond. Een jury-lid die me onbegrijpelijk aanspreekt, snapt die gast dan niks? Ik heb net 300m vol doorgetrokken dan is communicatie even niet mogelijk. Ik kom overeind kijk hem aan en hij brabbelt door over een foutieve wissel... Ik kijk hem onbegrijpelijk aan en staar in de verte. Ik zie onze loper als 5e eindigen. Ik ben gesloopt... Nergens een gele vlag omhoog dus alle wissels zijn ok...
Aan het eind van de dag staan we redelijk onderaan. De andere ploegen hebben de beschikking over meer atleten en vooral meer verschillende. Op een aantal onderdelen behoren we tot de beste. Als we de bijzondere onderdelen(pols, kogelslinger) niet mee rekenen doen we het zelfs uitstekend. Zeker als we weten dat er nog een paar toppers bij komen in de volgende wedstrijden. Kijk dat we niet gingen promoveren wisten we wel, maar degraderen willen we zeker niet...
