Nou ik kom net terug van de 'talk'. Ze wou weten wat ik heb gedaan Enzo en wat het mij heeft opgeleverd om even geen contact te hebben. Ik gaf gwn aan dat ik verder bezig Ben met mijn carriere en heb nagedacht dat ik die afstand verschrikkelijk vind en liever hete vuren gwn direct aanpak. En dat dit voor mij een no go is.
Zelf geeft ze aan dat ze de ruimte ook heeft genomen omdat haar emoties alle kanten op gaan. Vervolgens wou ze bespreken hoe nu verder. En ik zag daar het Antwoord niet op. Beiden steken laten vallen en als we elkaar maar op de huid zitten werkt het niet meer. Vervolgens legt ze de bal bij mij neer. Dus ik neem het voortouw en heb besloten er een punt achter te zetten. Al heb ik het gevoel dat ze zelf Al een voetje buiten de deur heeft gezet. Het leek echt alsof ze zelf geen beslissing durft te nemen hierin. Voel me bijna geforceerd in deze positie dat ik degene moet zijn die het moet beeindigen.
Maar nu komt het , en ik voel me even super slecht hierdoor. Dat een break up mij het beste lijkt betekent niet dat ik niet om haar geef. Maar ze zit middenin in een afbouw antidepressiva en ze struggled enorm met haar traumas. En ik maak me zorgen om haar mentale gemoedstoestand. Ik keek in haar ogen en ik zie hoe gebroken ze is. Nu Ben ik de fcking eikel die haar niet steunt door deze periode en haar laat vallen. Ff zonder vervelende reacties wat is het beste om te doen. Oprecht denk ik dat ze onmiddelijk hulp nodig heeft. Ik voel me enorm schuldig en echt een rotzak dat ik haar nu opzadel met deze breuk. Ze heeft weleens passief gedachten over zelfdoding uitgesproken.
Als ik dit lees is het net of het over mij en mijn vrouw gaat.
Luister man, als zij trauma's heeft en ook nog eens medicatie daarvoor gebruikt dan zijn haar emoties helaas de baas over wie ze echt is.
Mijn vrouw heeft een aantal jaar geleden ook, vanwege jeugdtrauma's, medicatie moeten nemen waardoor ze echt compleet haarzelf niet was. In die tijd ben ik meerdere malen met mijn koffer naar mijn ouders gegaan en heb daar een tijdje geslapen tot het weer rustig was in haar hoofd.
Ik voelde me echt een debiel en wilde eigenlijk gewoon bij haar weg op dat moment maar ik wist dat dat niet eerlijk zou zijn tegenover haar.
Inmiddels is die periode voorbij en we zijn nog steeds bij elkaar, zonder ruzies, zonder gedoe, en ze is weer helemaal haar zelf, in ieder geval niet meer die zombie die ze toen was, klinkt kut maar is zo.
In jouw geval zou ik haar steunen jonge, echt, ze heeft je blijkbaar harder nodig dan jij denkt, je bent echt geen mietje als je bij haar blijft. Als je om haar geeft en van haar houdt steun je haar. Ze komt misschien kut op je over in hoe ze doet momenteel maar dat is allemaal te wijten aan de medicatie en de periode die ze nu beleeft op emotioneel vlak. Geloof me.
Jouw keuze, uitmaken kan altijd nog (klinkt ook weer kut maar is wel zo), maar als je er nu een punt achter zet dan zou t zo maar kunnen dat je straks spijt hebt maar dat het dan te laat is.
Dus als ik uit mijn eigen ervaring spreek, blijf bij haar maar praat wel open over de situatie, zou zij ook moeten doen maar probeer te begrijpen wat ze nu doorstaat.
Beetje lang verhaal zie ik nu maar ik hoop dat je de boodschap snapt, vast wel.
dit soort nieuws is altijd heftig. Hopelijk is het goed te behandelen.
