Je betrekt nu allemaal irrelevante dingen erbij die er totaal niks mee te maken hebben. Het is ook niet eens dat je erover nadenkt. Die shit komt voort uit instinctief gedrag. Wij mensen zijn gewoon geprogrammeerd om te overleven. Allerlei sociaal wenselijke geneuzel gaat daar geen verandering in brengen.Ja, maar zo kan je over alles op die manier denken en weet niet of je dan gelukkig word.
Ik ben zelf niet zo moeilijk en ga niet overal iets achter zoeken bij diegene die ik vertrouw. Ben van mening dat je samen verder in het leven dan alleen en daar komen nou eenmaal soms dingen bij kijken die je zelf niet zo doen, maar uitgezoomd naar het groter plaatje doe je dat dan weer wel.
Beetje balans, beetje geven, beetje nemen en dan is alles wel gucci in mijn ogen.
Je kunt toch ook gewoon accepteren/vrede hebben met hoe het is? Wilt niet per definite zeggen dat je er constant mee zit/ongelukkig van wordt/of iemand wantrouwt.
