In tegenstelling tot de gestandardiseerde wetenschap ben ik het niet eens dat de Big bang het begin van alles zou moeten geweest zijn. Ik geloof ook niet in een schepping, maar een staat van zijn, het verstrijken van tijd, is een zuiver menselijke interpretatie, het verleden, heden en toekomst "is" er, en zelfs het idee van causalteit is een enorme illusie van een oneindig, cyclisch patroon dat ons petje te boven gaat.
ga even mee met volgende redenering:
de hoeveelheid atomen waaruit onze wereld bestaat is, hoewel overvloedig, eindig en als zodanig slechts in staat tot een eindige (hoewel ook overvloedige) hoeveelheid permutaties. Als we uitgaan van een oneindige tijdsduur, moet het aantal mogelijke permutaties uitgeput raken, en moet het universum zich herhalen. Nogmaals zal in de verre toekomst de big bang plaats vinden, zal jezelf geboren worden en het moment dat je dit leest, oneindig aantal keer meemaken. Ik durf zelfs gerust stellen dat die cycli nog veel uitgebreider doordat alle mogelijke premutaties ons vierdimensionaal ruimtetijd universum overschreiden, en dat zich dit afspeelt in een multi- (msschien oneindig aantal) dimensies, waar velen niet, en misschien nooit merkbaar voor ons zullen zijn. (een kromming van onze 3D ruimte in een hoger dimnesionaal universum is zowieso al een zekerheid volgens de huidige wetenschap, gezin er zoiets blijkt te bestaan als einstein-rosenbruggen, zwarte gaten, e.d.)