Voor mij (en met mij de wetenschappelijke wereld) is dat het geheel aan neurale activiteit van mijn lichaam. Wij ervaren de wereld rondom ons slechts ogenblikkelijk, je kan dus stellen dat alhoewel ons lichaam een vierdimensioneel bestaan heeft (ik besta een eindige tijd) onze ervaring slechts driedimensioneel is (ik ben ik op een welbepaald ogenblik).
De wetenschap (het menselijk verstand) is helemaal niet in staat te 'verklaren' hoe een bewustzijn werkt. Alleen al het feit dat men nog wel eens meent dat een A.I. een bewustzijn is, dat in werkelijkheid niets anders is dan een systeem met een (enorm) aantal triggers, laat dit wel zien. Het omschrijven van het bewustzijn als 'neurale activiteit' verandert niets aan het feit dat we niet kunnen begrijpen wat een bewustzijn precies is. 'Begrijpt' een mens, dan is hij in staat een bepaald fenomeen op te splitsen in een aaneenschakeling van fenomenen, volgens het principe van causaliteit. Doet men dat hier, dan begrijpt men nog steeds het begrip 'bewustzijn' niet.
Vervolgens wordt er dan door de wetenschap gesteld, dat er in 'werkelijkheid' 4 dimensies zijn, doch dat wij mensen er maar 3 'ervaren'. Dat is zoiets als zeggen: er is een god, doch wij mensen zullen 'm nooit zien. De aanname van die 4de dimensie steunt dan, en ik noemde dit eerder al, enkel op het doortrekken van de principes van wetenschappelijke kennisvergaring naar gebieden waar deze resulteert in voor ons mensen totaal onmogelijke uitkomsten.
Ik herhaal: men doet een waarneming, welke wordt bepaald niet enkel door de prikkel zelf, doch ook door de manier waarop wij die prikkel interpreteren, waarna wij uit die waarneming bepaalde conclusies trekken, wederom geheel afhankelijk van onze manier van kennisinterpretatie. Vervolgens stelt deze conclusie, 'de theorie van 4 dimensies' noem ik het maar even, ons in het geheel niet in staat hetgeen deze conclusie voorschrijft te omvatten, te beschrijven, daadwerkelijk te
begrijpen. Je kan dan stellen dat enkel ons bevattingsvermogen te kort schiet, maar wie zegt dat onze vooronderstellingen, onze manier van het interpreteren van kennis (waarneming), zorgt voor kennis welke in het geheel overeenkomst met 'de werkelijkheid'?
(Maar dan nog dit: hoe kan je nu stellen, dat wij mensen maar 3 dimensies waarnemen, als je stelt dat tijd de vierde dimensie is? Nemen wij dan geen 'tijd' waar? Het begrip 'tijd' verwijst binnen hetgeen wij kunnen waarnemen wel degelijk naar iets: naar beweging, verandering. Bewoog/veranderde er niets, dan namen wij niets waar, dan bestonden we niet, we zouden ons dan niet bewust zijn. Je bedoelt het wellicht anders, maar zoals je het nu stelt klopt het niet.
Is onze waarneming beperkt tot een ogenblik? Tot welk ogenblik? Je zegt: "ik ben tot een welbepaald ogenblik". Hoe bepaal je dat ogenblik dan? Is dat het zoveelste miljoenste van een seconde, het zoveelste miljardste? Een lijn bestaat uit een oneindig aantal punten, weet je nog? Zo ook een tijdslijn.
Juist doordat men dingen kan herinneren, beleeft men alles nu juist wel in '4 dimensies'. Kon men zich niets herinneren, dan zou men niet bewust zijn, men zou niet bestaan. Echter moet, uiteraard, het begrip '4 dimensies' hier dan anders worden begrepen dan zoals jij dat in bovenstaande post hanteerde. 'Tijd' is hierbij geen dimensie zoals ruimte dat is, waarin men zich naar alle kanten kan voortbewegen, doch waarbinnen men enkel een kant op kan. Eigenlijk moet je in zo'n geval spreken over 2 dimensies: ruimte en tijd.)
Hiervan uitgaande ga ik een uur terug in de tijd (op welke manier dan ook) en kom mezelf tegen. Versie B van mezelf is dan niet ik want het is die collectie materie die mijn lichaam uitmaakt maar op een ander ogenblik en maakt dus op dat moment geen deel uit van mijn bewustzijn. De aanwezigheid van versie B is dus op dat moment irrelevant. Ik ben het dus met je eens dat bewustzijn iets ogenblikkelijks is maar dit heeft volgens mij geen logische inconsequenties als het op tijdrijzen aankomt.
Wiens bewustzijn is het dan? Je doet een (wederom) zeer boude aanname: er zijn 4 dimensies, waarbij wij mensen er slechts 3 waarnemen. Of is het dan ineens geen bewustzijn meer, maar slechts een collectie materie? Als je dat stelt, stel je iets waarvoor je niet alleen geen logische onderbouwing kunt geven, doch ook niet maar de minste aanwijzing. Als dit je antwoord is op de door mij omschreven complicatie, dan zijn we inderdaad uitgepraat.
Tenslotte verwerp ik je stelling dat enkel dat verklaart is wat voor een "normaal" mensen verstand bevattelijk is. De wetenschap hanteert net wiskundige abstractie omdat ons apenverstand niet geschikt ons om ons een voorstelling te maken bij bepaald fenomenen. Deze wiskundige abstracties, getoetst aan experimenten, zijn dan de leidraad om meer te weten te komen over de natuur. Het staat je vrij het daarmee oneens te zijn, maar ik vrees dat je op dat moment elke wetenschappelijke vooruitgang onmogelijk maakt.
Ik ben voor wetenschappelijke vooruitgang, en ben van mening dat de wetenschap tot fantastische dingen in staat is. Doch is ook de wetenschap in haar kennisvergaring beperkt tot de grenzen van onze logica: al haar kennis is immers net als dat van jou en van mij, bebaseerd op de wetten van deze logica.
Deze logica is echter niet in staat een volledig wereldbeeld te schetsen: het komt op meerdere punten met zichzelf in conflict. Je moet niet vergeten: juist ons 'apenverstand' is de geboorteplaats van wetenschappelijke kennis.
