"Het omniversum kan niet door toeval zijn ontstaan, het moet wel door een hogere macht zijn geschapen."
Geen vreemde gedachte, maar is dit niet anders dan een theorie die niet iets zegt over het omniversum zelf maar een theorie die iets zegt over onze eigen manier van denken?
Wij als mensen zien in alles een systeem. Om iets te begrijpen analyseren we dingen, we splitsen materie op in delen, om deze delen wederom op te splitsen.
Zo 'begrijpen' we een fenomeen als de werking van een rijdende auto, indien wij het chassis van de auto denkbeeldig kunnen opsplitsen in een verzameling wielen, een motor, een stel assen en wat balken, waarbij we dan tevens de tijdspanne waarbinnen de auto rijdt opsplitsen in de momenten waarop ieder onderdeel zijn werking heeft.
We 'begrijpen' deze rijdende auto beter als de analyse verder gaat, en we in staat zijn niet alleen de motor te onderscheiden als het onderdeel dat de drijvende kracht is achter de rijdende auto, maar tevens deze motor verder kunnen opsplitsen in alle onderdelen waaruit deze bestaat, waarbij we dan werderom de betreffende tijdspanne kunnen opsplitsen in het aantal momenten waarop elk van deze onderdelen een bepaalde werking heeft.
En zo kunnen we natuurlijk nog verder gaan, en verder, totdat we het fenomeen van de rijdende auto hebben opgesplitst in een overzicht van vele biljoenen deeltjes, waarbij ieder deeltje in een bepaald stadium verkeert op ieder voor ons denkbaar punt in de tijd.
Zijn wij ons bewust van de wereld, dan doen we dus niets anders dan analyseren. Materie is deelbaar, en met de extra dimensie van tijd erbij is er sprake van causaliteit: voor ieder fenomeen is er een oorzaak te vinden, tot op het niveau van de kleinste deeltjes in de materie, of anders was iets niet verklaarbaar en 'kenden' we, 'wisten' we het niet.
Doordat we de wereld op deze manier ervaren, projecteren wij daarmee automatisch een systeem op deze wereld. Begrijpen we een fenomeen, kunnen we een analyse toepassen, dan zijn we ook denkbeeldig in staat dit fenomeen te controleren. Doordat we ergens ons bewust van zijn, zien we hoe het in theorie mogelijk is dit fenomeen zelf te creeren, te bedenken zoals we zelf bedenken hoe dit fenomeen in een veronderstelde werkelijkheid plaats vindt.
En dan komt men vanzelf met vragen als: "hoe is het mogelijk dat er zomaar, zonder vooraf gecreerd idee, er door een big bang uit niets ineens een omniversum ontstaat".
Toeval is het ontbreken van een reden dan wel het ontbreken van een specifieke reden. In dat eerste geval is toeval binnen ons denken niet mogelijk, we kunnen immers altijd wel voor iets een reden bedenken, in het geval van de tweede betekenis van het woord wel.
Ik denk dat het probleem van het ontbreken van een intelligentie, een wil, een bewustzijn, bij de totstandkoming van ons omniversum, iets is dat inherent is aan onze manier van denken. Men kan aannemen dat het omniversum en alles daarin 'zomaar' is ontstaan, bij 'toeval', begrijpen doet men het dan nog steeds niet. Net zo min als dat men kan begrijpen hoe er zoiets kan bestaan als een wil, een vrijheid van keuze, alsook het bestaan van een oneindigheid of een niets.
Men kan op dit vlak aannames doen, nogmaals, maar pas bij volledige analyse 'begrijpen' wij volledig. Hier worden simpelweg de grenzen van het menselijk bevattingsvermogen bereikt, gezien volledige analyse simpelweg niet mogelijk is. Ga maar na: de analyse houdt nooit op, en de keuze van een wil laat zich niet analyseren.