Niet, dat zou juist een ramp zijn!
Elke keer als ik naar dit forum ga dan doe ik dat in angst die ik onbewust nog heel sterk heb als het over trainen gaat. Maar iedere keer dat ik terugkom blijkt die angst ongegrond en blijkt het allemaal wel mee te vallen. Iedere keer als ik een uitbarsting doe, dan laat ik weer stukken los en verwerk het op die manier. Dat ik dan soms totaal uit de bocht vlieg en het wat ontastbaar voor anderen kan zijn maakt niet zo heel veel voor mij uit. Het gaat er om dat k steeds beter ervaar dat trainen niet erg en slecht is.
Je moet je voorstellen dat je 3 tot 4 jaar lang elke dag meermaals met iemand aan het trainen bent om die persoon weer te laten lopen, in het begin zat ze nog verlamt in een rolstoel en aan het einde kon ze weer lopen, fietsen en had ze een RBW. Maar in die tijd moest ik wel 25/8 klaar staan en maakte de meest extreme dingen mee. Het continu waakzaam moeten zijn en klaar moeten staan, telkens moeten aanmoedigen en soms 5 tot 6 keer per dag trainen. Eindeloos in die jaren zoeken op dit forum naar manieren of trainingen die konden helpen. Alles over voeding opzoeken en strikte schema's aanhouden.
Als je dan in die jaren iemand hebt die soms de meest vreselijke dingen zegt of doet, dan is dat heel erg zwaar. Helemaal als je zelf ook nog eens met epilepsie en autisme rond loopt wat nog niet uitgezocht is op dat moment. En dan moest ik nadat ik soms hele slechte dagen had met flink zware aanvallen toch telkens klaarstaan en mocht de moet niet opgeven. Dat is ook wat er voor zorgt dat je een zwaar PTSS ontwikkeld. Ik weet niet hoe extreem veel uren ik op dit forum heb gezocht, maar op een bepaalt punt maak je ook een verkeerde connectie, het is niet meer leuk en behulpzaam maar begint een hele nare ervaring te worden. Je begint verkeerde associaties te maken met alles, die er steeds verder in kruipen.
En natuurlijk kan ik heel normaal en netje's reageren, kom je mij in den levende lijve tegen dan zou je niet kunnen beseffen dat ik dezelfde persoon ben als die hier op het forum reageert. Het is ook niet zo dat mijn omgeving dit soort dingen van mij merkt. In tegendeel, ik doe klussen voor anderen, vul belasting aangiftes in, zet verenigingen op, help mensen met scheidingen en noem het maar op. Een totaal tegenovergesteld beeld van wat ik hier doe. Zo ben ik nu ondertussen weer met iemand in gesprek voor het opzetten van een IT bedrijf, dat is wat anders dan wat ik hier op het forum doe. Bezig met wat mixtape te maken en ondertussen mij verdiepen in x software om te kijken of ik daar nog iets aan toe kan voegen. Op dat soort momenten hoor je mij niet met snelle hak berichten smijten of muziek.
Als iemand mij iets zou vragen en oprecht geinterhseert zou zijn in een onderwerp dan zou ik het ook normaal uitleggen en er gewoon op reageren, maar voor nu vragen mensen verder niets en op een paar onbenullige reacties na zijn er een aantal mensen die mij motiveren om steeds verder terug te komen uit het gemaakte leven wat noodzakelijk was voor dat moment. Het forum helpt mij bijvoorbeeld doordat als ik weer de volgende dag terugkom na het afblazen van spanning dat er helemaal niets naars is gebeurt. Het is niet zo dat na een avond dan ineens iemand in mijn omgeving neervalt en verlamt is geraakt, het is niet zo dat ik dan ineens weer helemaal klaar moest staan om te gaan trainen.
Het is vrijwel onmogelijk voor een buitenstaander die mij niet door en door kent om dit allemaal te bevatten. Het heeft de hulpverlening jaren gekost om er grip op te krijgen en enigszins door te hebben wat er allemaal is gebeurt: van het kastje naar de muur en nooit een diagnose of exacte hulp. Domweg omdat er een flink aantal dingen door elkaar zijn gegaan en ik extreem veel dingen heb meegemaakt. Mede omdat voor mij bepaalde dingen heel normaal zijn geweest heb ik ook veel dingen nooit verteld aan mensen, ik deel ook niet alle gebeurtenissen aan anderen. Nu ik eindelijk een psycholoog heb die mij eerst maar even flink laat ratelen komt er inzicht in alles. Ik vertel, mail, post (op forums) en zij maakt er een geheel van wat te behappen is. Ze trekt dingen uit elkaar en begint een tijdslijn aan te leggen van gebeurtenissen.
Ik vraag mij soms af of het zou helpen als ik eens wat vragen ga stellen hoe anderen er tegen aan kijken, vertel wat voor trainingen we toen deden of hoe je met situatie's moet omgaan? Maar is een forum daar voor bedoelt? Is het verstandig om hier serieus dingen neer te leggen en hulp of advies te verwachten over dit soort onderwerpen? Ik denk het zelf niet en gebruik het dan maar op een manier zodat ik er wel iets aan heb. Wellicht is het prettiger voor mensen als ik zo reageer als ik nu doe, geeft wellicht wat rust en zie je een totaal ander persoon, maar moet het wat uitmaken? Heb ik daar dan voordeel aan? Of is het misschien beter voor mij om soms maar helemaal tekeer te gaan en stoom af te blazen?
Ik kan wel anders, ik kan wel heel serieus zijn en ineens ook intelligent over komen. En natuurlijk had ik het liever ook allemaal niet zo gewild, ik had dan nu regelmatig in het jaar naar het buitenland gekund voor mijn werk naar buitenlandse ambassades. Denk je niet dat ik dat liever had gewild...... zou het voor mij ook niet een stuk aangenamer zijn om op deze manier te reageren en mij niet meer voor te doen als een totale gek?
Maar als ik zo blijf reageren dan prop ik alles weer op en voel mij langzaam steeds verder depri worden, uiteindelijk denk ik dan weer dat het leven geen zin heeft. Maar na een avond als gisteren voel ik mij even opgelucht, heb ik daarna een goede dag en weer een stukje kunnen verwerken. Dan kan ik weer denken dat er ook goede momenten waren, dan zie ik alle papieren met de trainingen liggen en dan denk ik weer dat het steeds beter ging. Als we een maand of twee.drie een bepaalde schema hadden gedaan dan veranderde ik het weer een beetje en zag je weer opnieuw vooruitgang. Ja dat is leuk om te vertellen, dat is interessant. Het is mooi om te weten dat de juiste voeding zijn vruchten begon af te werpen, dat ze steeds minder ging drinken en zelf steeds positiever begon te worden. Dat we de medicatie zijn gaan afbouwen tegen spasme en alles. Dat ze steeds normaler naar de wc kon gaan en haar blaas zelf weer goed begon te functioneren. Dat is mooi om te vertellen, maar de realiteit is wel dat je kunt indenken hoe het daarvoor moet zijn geweest. Dus ik ben het nodig om soms even af te reageren op alles zodat ik de nare dingen ook kan afsluiten, dat ik die dingen ook los kan laten. Dit soort dingen heb ik nog nooit aan iemand verteld.
Jullie zien niet de persoon die ik daadwerkelijk ben en dat hoeft ook niet
:
