Interessant topic.
Veel mannen durven niet toe te geven dat ze weleens gehuild hebben of in elkaar zijn geslagen omdat dat dan hun mannelijkheid aantast. Terwijl het denk ik de helft weleens is overkomen.
Zelf ben ik van binnen een gevoelig persoon die een hekel heeft aan geweldsvormen. Heb nooit klappen gehad of gegeven en probeer met woorden een eventueel conflict op te lossen. Dat is in mijn inziens de beste wijze voor beide partijen, zeker op termijn. Omdat serieus geweld niet bij 1 vechtpartij blijft.
M'n vader dronk vroeger veel en werd daar vaak agressief van, daarom heb ik zelf een afkeer van alcohol, omdat ik precies zo word. Vaak reageerde hij dat op mij af en ontaarde dat soms in losse handen bij hem. Kleine striemen gehad, verder niets ergnstigs. Maar als kind vond ik het geestelijk vreselijk. Ik zette me nooit echt af. Op een enkele keer na.
Op m'n 19de is hij me nog eens in de haren gevolgen en ik heb teveel respect voor mensen om hen iets aan te doen, zeker een bloedverwant, hetgeen m'n vader kennelijk niet echt heeft.
Ik was razend, Toen heb ik in de opwinding uit de schuur een grote heggenschaar gepakt en een zaag en zei dat ik z'n polsen of nek zou openhalen. M'n moeder overstuur. M'n vader slikte. Toen ik terugwas in de woonkamer was ik alsware alweer bij bezinning en kalmeerde ik, toen hebben we met z'n drieen gehuild.
In de kroeg, op feesten en het uitgaan gelukkig een aantal potentiele vechtpartijen van vrienden kunnen sussen. Meestal drukte ik m'n eigen maat weg en hield hen van hun tegenstander af en zei dat dan ze moesten kalmeren en het geen zin heeft. Wat als voordeel heeft dat je eigen vrienden jou niet meppen en z'n tegenstander vaak ook z'n woede gauw verliest. Is echt de beste manier om ruzie in het uitgaansleven op te lossen IMO.
