Begin na de laatste reacties toch wat onrustig te worden omtrent het advies van mijn huisarts.. Nu komen de paasdagen er natuurlijk aan, maar als er dinsdag geen enkele verbetering is zal ik sowieso contact opnemen met de fysio. Feit blijft wel dat ik erg blij ben met de pijnstilling, op dit moment is elke verlichting van pijn zeer welkom, paracetamol haalt weinig uit.
Wat betreft het warm houden met een compres, hier heeft de huisarts niets over gezegd maar dacht zelf dat het inderdaad zou helpen bij het ontspannen van de spier.
Verder zit ik nog steeds na te denken of het aanleren van de juiste uitvoering van compounds hier invloed heeft gehad, dat ik bijvoorbeeld toch een kwetsbare plek had ergens in mijn onderrug en dat het sprintje dat als het ware heeft getriggerd waardoor het "erin schoot". Heb echter tweemaal iemand mee laten kijken of mijn houding goed was (iemand waarvan ik toch wel zeker weet dat hij er verstand van heeft) en die vertelde mij dat het gewoon een correcte houding was. Nogal huiverig om dadelijk er weer mee verder te gaan..
Maar het kan natuurlijk ook gewoon toevallig zijn natuurlijk dat dit net samenvalt met het aanleren van compounds.
Update:
We zijn weer een dag verder. Het schiet niet meer zo scherp door mijn rug/bil/been als voorheen, in bovenbeen eigenlijk helemaal geen pijn meer. Nu vooral pijn in bil/rug, niet meer alleen bij bukken maar gewoon heel de dag door, ook als ik zit of als ik juist beweeg. Heb nog nooit rugklachten gehad maar het zou best kunnen dat mijn onderrug nu 'gewoon stijf' voelt, het voelt alsof mijn onderrug erg vermoeid is. Heb net op mijn gemakje wat kunnen poetsen en doen, het voelde eigenlijk wel prettig om rustig aan wat te bewegen. Bij bepaalde bewegingen ben ik bang dat het er weer inschiet, vooralsnog is dat gelukkig (nog) niet gebeurd, op gisteravond voor het slapengaan na. Af en toe hoor/voel ik iets in mijn onderrug schieten, als er iets in beweging is gekomen ofzo, moeilijk te omschrijven. Het voelt eerder als een goed teken dan als een verslechtering.
Dus.. Ik begin voorzichtig hoopvol te worden dat ik héél misschien, als ik tegen die tijd volledig klachtenvrije ben vrijdag ofzo weer te kunnen trainen. Probeer mezelf er niet op vast te pinnen, maar hoop doet leven, toch?
