Anubisss
Dutch Bodybuilder
- Lid sinds
- 8 nov 2009
- Berichten
- 333
- Waardering
- 156
- Lengte
- 1m90
- Massa
- 90kg
- Vetpercentage
- 20%
Het probleem is, als je op dit forum zit, dan zie je indrukwekkende getallen en zieke progressie voorbij komen. Het is dan erg lastig om een goed beeld te krijgen wat "normaal" is. Er wordt overal altijd vermeld dat je juist in het begin indrukwekkende progressie kan boeken en als je dan merkt dat het het niet zo makkelijk gaat, dan ga je je afvragen of het wel allemaal waar is of dat je misschien iets toch niet goed doet. Ik zal wel wat meer geduld moeten hebben. Sowieso heb ik er plezier in. Lekker verstand op nul, metal luisteren en eventjes helemaal alleen zijn met de gewichten en jezelf.Dit gebeurt gewoon en hoort er helemaal bij. Het 'probleem' wat velen daarbij hebben zit met name in ons eigen hoofd.
Wij denken onze progressie te moeten afmeten en de resultaten te laten voldoen aan de efficiëntie-en instant-bevredigings-maatstaven van deze tijd. (I want it ALL and I want it NOW)
Ieder lichaam heeft zijn eigen aanpassingstempo en mijn ervaring is dat het totaal geen zin heeft om dit te proberen te forceren.
Daar waar progressie de eerste 6-12 maanden daadwerkelijk lineair is, gaat het daarna meestal in een soort cyclische golfbewegingen.
Beetje in een ritme van om 2 stappen op te kunnen maken, dien je eerst 1 stap terug te doen.
Ik heb daar verder geen sluitende wetenschappelijk-biologische verklaring voor, maar het lijkt er op dat er altijd perioden zullen zijn waarin je eigenlijk alleen maar traint om je vorige progressie te bestendigen en daarnaast een bredere basis te leggen (potentieel) voor een latere progressie-spurt.
Die perioden van -ogenschijnlijke- stilstand worden naarmate je langer traint en meer gevorderd raakt, ook naar verhouding steeds langer.
Het lijkt dan alsof je niet vooruit gaat, omdat je geneigd bent om vooruitgang alleen maar af te meten aan concrete verzwaringen van trainingsgewichten e.d., maar in werkelijkheid verbeter je jezelf als het ware onder de waterlinie en heeft het tijd nog voordat dit weer zichtbaar kan worden gemaakt in de vorm van betere prestaties.
De mentale kunst is om dit te accepteren en te leren waarderen als een onlosmakelijk onderdeel van progressie op langere termijn.
Wat daarbij heel erg helpt is om van het trainen zelf te genieten en je niet alleen blind te staren om het uiteindelijke resultaat.
Als je ongeduld los laat en lange tijd consistent traint (maanden, jaren) dan kom je 'in ene' op het punt dat je je realiseert dat je dingen kunt waar je in de eerste instantie nooit van had durven dromen.......
1e deadlift ooit (ik was toen 15/16 volgens mij) 1x55kg
1RM ligt op dit moment -ik ben nu 46- ergens tussen de 270-280kg.
Is dit indrukwekkend? Geen idee.
Voor mezelf in ieder geval wel, omdat ik er heel lang keihard voor heb moeten trainen want echt veel aanleg om snel heel sterk te worden heb ik niet.....

Laatst bewerkt:




