Ik voelde me te n00b om hier te posten, ondanks 10+ trainingsjaren, omdat ik mijn lifts niet spectaculair vind…. vergeleken met wat andere meiden/vrouwen tillen. Kijk ik echter naar mijn startpunt, dan ben ik er toch heel blij mee.
Ik ben pas op mijn 25e begonnen met krachtsport, daarvoor was ik een couch potato. Helaas, na slechts een paar weken kreeg ik reumatische artritis (auto-immuunziekte met chronisch ontstoken gewrichten). Als ik al kon trainen – want het ijzer lonkte èn het was een mooie revalidatie – dan was het met een lege houten bezemsteel, en later de mini-schijfjes van een dumbbell erop. RA gaat in golven, waardoor ik na iedere slechte periode weer helemaal vanaf nul moest beginnen. En dat was héél vaak.
Door zware medicatie kreeg ik de RA onder controle, en kan nu zelfs zonder. Dat scheelt uiteraard heel veel. Waar ik eerst hulp nodig had om de trap op of af te komen, loop ik nu met een yoke van 160kg. Ik kon nog geen kopje thee in mijn handen houden, maar sta nu voor de lol met farmer’s van 70kg in mijn handen.
Gezien dit ziekte-verleden heb ik er een bloedhekel aan om een stapje terug te moeten doen in een training. Dat voelt als een verlies. Maar het heeft mijn kracht heel veel goed gedaan om om de zoveel tijd tòch even te deloaden. Acclimatiseren noem ik het, dat klinkt minder vervelend.
Energie is nog wel een issue. Gedeeltelijk de nasleep van de RA, gedeeltelijk door een burnout, maar ik ben dus vaak heel moe en soms echt uitgeput. Ondanks dat ben ik begin dit jaar begonnen om mijn volume geleidelijk aan flink op te schroeven. En warempel: ook dat heeft positieve invloed op kracht. Niet op mijn energie en uithoudingsvermogen overigens…
En verder… luister eerst naar je eigen lichaam voor je advies/trainingsschema van een ander volgt. Niets is zo demotiverend als jezelf op cijfertjes van een schema blind te staren, terwijl je lichaam niet mee wilt.
