Fitness Seller

Na de dood ? wat is jouw visie erop ?

Wat mij persoonlijk regelmatig fascineert is dat men, degenen die nog aanwezig zijn in dit fysische leven, voornamelijk speculeren wat er na "de dood" komt. Alsof er überhaupt iets zou moeten zijn nadat een individu dit bestaan verlaat.

Wellicht één van de meest controversiële onderwerpen wat dit bestaan met zich meebrengt, en vermoedelijk voor ons tot "het einde" zal voortbestaan. Een persoon die mij vertelt dat hij / zij gelooft in "iets", stel ik voor mezelf meteen de vraag wat dat "geloof" inhoudt. Wat stelt het eigenlijk voor als iemand vertelt dat hij / zij "gelooft"!? Er veranderd weinig, in mijn opinie. Het is net alsof diegene voor een voetbalclub kiest en daar zichzelf op z'n gemak voelt. De basis hiervan is vanuit mijn mening puur groepsverband; ons kent ons en daar voelt de persoon zich thuis.

We delen sowieso één gemeenschap in dit bestaan: de dood, hoe chagrijnig ook. Als alle organen in ons lichaam niet meer functioneren, zoals één daarvan de hersenen: waar je alle informatie, gedachten, gevoelens, etc. met je meebrengt, niet meer functioneert, dan lijkt het mij persoonlijk onwaarschijnlijk dat je als entiteit nog iets meemaakt.
 
Laatst bewerkt:
Kan je uitleggen wat je hier mee bedoelt?
Het klinkt al net zo vaag als een willekeurige zin uit de bijbel of koran.

Sowieso gaat je lichaam over naar een andere staat van 'zijn', de atomen in je lichaam gaan de grond in, worden opgegeten door andere levende dieren en planten, dus eigenlijk kom je ook terug in een nieuw leven als plant en/of dier. Dat is dus letterlijk een andere staat van 'zijn'.

Maar het kan net zo goed betekenen dat hij gelooft dat zijn geest ook behouden blijft en hij verder zal leven in één of andere nieuwe vorm. Of dat een bewustzijn inhoudt wordt niet duidelijk gemaakt.

Hoe dan ook is het een geloof als een ander. Misschien wel een nieuw geloof? Het klinkt in elk geval niet gekker dan pakweg het boeddhisme.
 
Ik geloof dat de enige manier om na de dood voort te leven jezelf de ruimte in te laten schieten. Om je aldaar bij Hem te voegen. Het begin en het eind. De Alpha en de Omega. Het vliegende spaghettimonster.
 
Ik geloof niet in de dood...alleen in een andere staat van `zijn`

Iets als 'uit elkaar gevallen zijn'? :D

Kleine nuance maar vrij groot verschil in opvatting... Het is namelijk vele malen makkelijker om de aardse religies (op basis van hun geschriften) onderuit te halen dan zelf te bewijzen dat er helemaal niets is buiten wat we weten over het heelal, i.e. ruimte, energie en materie.

Laten we dit even stelling 1 noemen. Dit is een veel gehanteerde opvatting, waar ik het met grote moeite mee eens kan zijn. Het niet bestaan van dingen is niet aan te tonen en derhalve een bij voorbaat onmogelijke houding.

Zolang je arrogant bent over wat je met zeer grote zekerheid weet en kan aantonen. Maar daar gaat het bij velen al mis.

Hier (stelling 2) verlaat je de grondhouding die je hierboven aangeeft: waar je eerst uitgaat van de onmogelijkheid van het aantonen van het niet-bestaan van iets buiten een fysieke werkelijkheid, heb je het nu over het met zeer grote zekerheid aantonen van een wel-bestaan. De redenering volgend zou je kunnen zeggen dat agnosticisme de positie inhoudt waarin je uitgaat van een bestaan van fundamentele onzekerheid over een zuiver fysisch universum, met 'niks daarbuiten' (dat niet ook aan natuurwetten onderhevig is). Het enige dat we kunnen waarnemen, áls we dat al werkelijk doen, zijn fysieke zaken.

Dat is volgens mij echter geen levensvatbare grondhouding, omdat je deze - volgens mij - nergens op kunt baseren. Daarmee schendt je stelling 2 van je redenatie.

Overigens biedt Kant een uitweg en roept o.a. Descartes een fundamenteel probleem op (dat al bij Plato's grot begon), maar maar aangezien alle stellingen daarin zitten opgesloten blijft volgens mij de grondhouding van onzekerheid over niet-bestaan nutteloos. Vergelijkbaar met het standpunt van de Intelligent Design aanhanger die stelt dat er zaken in de biologie zijn die 'onreduceerbaar complex' zijn. Het agnosticisme stelt dat er wel eens iets niet zou kunnen zijn, op basis van wat we weten over de rest. Het iets dat niet zou kunnen zijn in deze is hetgeen buiten de fysieke natuur valt. Daarover valt gewoonweg niets te zeggen. Als we dan uitgaan van het idee dat we op positieve redenaties ons denken inrichten (m.a.w. dingen die er wél zijn) vervalt het gods idee totdat er dingen zijn die direct vragen om een bovennatuurlijke verklaring. En dat is volgens mij onmogelijk.

Ik geef ruimhartig toe dat de grote knieval daarin de erkenning van een waarneembare wereld buiten mijn cognitie is. (maw, dat als ik een van jullie met een honkbalknuppel zou bewerken jullie ook daadwerkelijk pijn zouden beleven, los van mijn bestaan) Mocht die werkelijk niet bestaan en ben ik slechts een 'brein in een vat', dan is het nadenken erover per definitie vruchteloos.

Dat vind ik een goede manier om je uit te drukken, en zonder grote arrogantie ;)

Pfiew :D

Deze zin gaat alle discussie te boven, karma.

Niets anders dan wille zür Macht?
 
Laten we dit even stelling 1 noemen. Dit is een veel gehanteerde opvatting, waar ik het met grote moeite mee eens kan zijn. Het niet bestaan van dingen is niet aan te tonen en derhalve een bij voorbaat onmogelijke houding.
Het eventueel bestaan van dingen zal niet altijd wetenschappelijk aantoonbaar zijn, en daarover zekerheid menen te hebben is dus ook bij voorbaat een onmogelijke houding.

Hier (stelling 2) verlaat je de grondhouding die je hierboven aangeeft: waar je eerst uitgaat van de onmogelijkheid van het aantonen van het niet-bestaan van iets buiten een fysieke werkelijkheid, heb je het nu over het met zeer grote zekerheid aantonen van een wel-bestaan.
Ik verlaat niets. Heel wat zaken zijn via de wetenschap aantoonbaar, maar niet alles. De wetenschap wordt beperkt door het niveau van de menselijke ontwikkeling. Evolutionair gezien is de mens nog steeds een holbewoner wat betreft zijn wetenschappelijke kennis over het heelal of bijv. spitstechnologie. Het is maar sinds enkele jaren dat we bepaalde fundamentele zaken weten over het heelal. Het is uiterst arrogant om nu te denken dat we alles weten, of dat we in dit stadium zaken kunnen uitsluiten. Sterker nog, de wetenschappelijke mens die verder wil ontwikkelen moet blijven openstaan voor alle mogelijkheden. Het sterk atheïsme (er bewust voor uitkomen dat goden niet bestaan) is een dogma, geen haar beter dan om het even welke aardse religie.

De redenering volgend zou je kunnen zeggen dat agnosticisme de positie inhoudt waarin je uitgaat van een bestaan van fundamentele onzekerheid over een zuiver fysisch universum, met 'niks daarbuiten' (dat niet ook aan natuurwetten onderhevig is). Het enige dat we kunnen waarnemen, áls we dat al werkelijk doen, zijn fysieke zaken.

Dat is volgens mij echter geen levensvatbare grondhouding, omdat je deze - volgens mij - nergens op kunt baseren. Daarmee schendt je stelling 2 van je redenatie.
Het sterk atheïsme kan je juist nergens op baseren. De sterke atheïst heeft de arrogantie om met zijn huidige (waarschijnlijk zeer geringe kennis) uitspraken te doen over iets wat hij niet afdoende kan aantonen. De zwakke atheïst en agnost blijft voorzichtig en sluit bij voorbaat niets uit. Hij gelooft niet actief in de aardse religies, vanwege een te grote onzekerheid en een onmogelijkheid om ze voldoende te staven. De agnost stelt zich neutraal op en bekijkt de zaken wetenschappelijk, maar blijft uit de buurt van de dogma's die inherent zijn aan alle aardse religies, inclusief het sterk atheïsme.

Overigens biedt Kant een uitweg en roept o.a. Descartes een fundamenteel probleem op (dat al bij Plato's grot begon), maar maar aangezien alle stellingen daarin zitten opgesloten blijft volgens mij de grondhouding van onzekerheid over niet-bestaan nutteloos. Vergelijkbaar met het standpunt van de Intelligent Design aanhanger die stelt dat er zaken in de biologie zijn die 'onreduceerbaar complex' zijn. Het agnosticisme stelt dat er wel eens iets niet zou kunnen zijn, op basis van wat we weten over de rest. Het iets dat niet zou kunnen zijn in deze is hetgeen buiten de fysieke natuur valt. Daarover valt gewoonweg niets te zeggen. Als we dan uitgaan van het idee dat we op positieve redenaties ons denken inrichten (m.a.w. dingen die er wél zijn) vervalt het gods idee totdat er dingen zijn die direct vragen om een bovennatuurlijke verklaring. En dat is volgens mij onmogelijk.

Ik geef ruimhartig toe dat de grote knieval daarin de erkenning van een waarneembare wereld buiten mijn cognitie is. (maw, dat als ik een van jullie met een honkbalknuppel zou bewerken jullie ook daadwerkelijk pijn zouden beleven, los van mijn bestaan) Mocht die werkelijk niet bestaan en ben ik slechts een 'brein in een vat', dan is het nadenken erover per definitie vruchteloos.
Geen correcte definitie IMO, agnosticisme staat neutraal en doet geen ontkennende of bevestigende uitspraak. Het enige wat een agnost je zal antwoorden is: 'ik weet het niet'. Al de rest is hogwash :)
 
Theisme heeft te maken met geloof. Gnosticisme heeft te maken met kennis. Atheisme wordt over het algemeen opgevat op 1 van 2 manieren: de afwezigheid van geloof in één of meerdere goden, of de aanname dat er geen god(en) bestaan of kunnen bestaan. De eerste zou Big T waarschijnlijk zwak atheisme noemen en de tweede sterk atheisme. Maar goed, de meeste atheïsten zullen zich met de eerste definitie identificeren en over de tweede een agnostisch antwoord geven. Niet een bijster interessante discussie dus.
 
Ik rook 2 pak sigaretten per dag. Het is niet zeker dat ik daarop kanker ga ontwikkelen, dus...(alle anti rook campagnes zijn onzin en dogma)

Problem ?
 
Theisme heeft te maken met geloof. Gnosticisme heeft te maken met kennis. Atheisme wordt over het algemeen opgevat op 1 van 2 manieren: de afwezigheid van geloof in één of meerdere goden, of de aanname dat er geen god(en) bestaan of kunnen bestaan. De eerste zou Big T waarschijnlijk zwak atheisme noemen en de tweede sterk atheisme. Maar goed, de meeste atheïsten zullen zich met de eerste definitie identificeren en over de tweede een agnostisch antwoord geven. Niet een bijster interessante discussie dus.
De twee zijn met elkaar verweven, dat spreekt voor zich. Daardoor soms ook niet verenigbaar. Je hoeft het mij niet uit te leggen hoor, ben hier al een tijdje mee bezig;)
 
Kan die Derek Ogilvie niet even aan zo'n overledene vragen hoe de dood er nou uitziet en of er nou een god bestaat of niet. Misschien dat ik hem dan serieus neem.
 
De twee zijn met elkaar verweven, dat spreekt voor zich. Daardoor soms ook niet verenigbaar. Je hoeft het mij niet uit te leggen hoor, ben hier al een tijdje mee bezig;)

Discussie leek te gaan vervallen in een discussie over definities. Ik hoopte dat te voorkomen. ;)
 
Het eventueel bestaan van dingen zal niet altijd wetenschappelijk aantoonbaar zijn, en daarover zekerheid menen te hebben is dus ook bij voorbaat een onmogelijke houding.

Begging the question. Welke dingen?

Ik verlaat niets. Heel wat zaken zijn via de wetenschap aantoonbaar, maar niet alles.

Zoals? Dit is nu juist het punt waarop de vraag naar bewijs van niet-bestaan zo problematisch is. En dat is geen wetenschappelijk vraagstuk...

De wetenschap wordt beperkt door het niveau van de menselijke ontwikkeling. Evolutionair gezien is de mens nog steeds een holbewoner wat betreft zijn wetenschappelijke kennis over het heelal of bijv. spitstechnologie.

Klopt, want de holbewoners hadden al weet van quarks en MACHO's enzo...

Het is maar sinds enkele jaren dat we bepaalde fundamentele zaken weten over het heelal. Het is uiterst arrogant om nu te denken dat we alles weten, of dat we in dit stadium zaken kunnen uitsluiten.

Maar waarom zijn de kabelkabouters dan niet goddelijk? Je gaat uit van het heelal en gaat vanuit daar over op de godvraag. Dat lijkt me een faux pas. (in die zin is de redenatie heelal -> god een soort van staartbotje; een rudimentaire vraag die z'n nut heeft verloren)

Sterker nog, de wetenschappelijke mens die verder wil ontwikkelen moet blijven openstaan voor alle mogelijkheden.

De godsvraag valt daar dus per definitie buiten... Als je wetenschappelijk ergens voor open wilt staan is het kwaad kersen eten mbt deze vraag.

Het sterk atheïsme (er bewust voor uitkomen dat goden niet bestaan) is een dogma, geen haar beter dan om het even welke aardse religie.

Nee, het is alleen het consequent gebruik van een zeer logisch fenomeen. Btw: het geloof in goden die ons allemaal besturen en onze volledige handel en wandel bepalen is net zo dogmatisch als het atheïsme? Dat lijkt me 'ietwat' bezijden de waarheid, zelfs vanuit jouw standpunt.

Het sterk atheïsme kan je juist nergens op baseren.

Tuurlijk wel, er is namelijk geen enkele reden om aan te nemen dat er iets als 'een god' is.

De sterke atheïst heeft de arrogantie om met zijn huidige (waarschijnlijk zeer geringe kennis) uitspraken te doen over iets wat hij niet afdoende kan aantonen.

Again; aan een argument waarin het woord 'wetenschap' in de bewijzende zin wordt gebruikt heb je ten ene male niets.

De zwakke atheïst en agnost blijft voorzichtig en sluit bij voorbaat niets uit.

Behalve kabelkabouters of goddelijke touwen.

Hij gelooft niet actief in de aardse religies, vanwege een te grote onzekerheid en een onmogelijkheid om ze voldoende te staven. De agnost stelt zich neutraal op en bekijkt de zaken wetenschappelijk

Onvoldoende te staven? Te grote onzekerheid? Dan zou je ook agnostisch op dat punt moeten zijn. Deze definitie van een agnost maakt dat het iemand wordt die geen keuze kan maken tussen religies, aangezien de agnost bij voorbaat niets uitsluit.

Met andere woorden, je trekt arbitraire grenzen en zegt bij grens 1: deze is geldig (aardse religies zijn onwaar) en bij grens 2: deze is ongeldig, waarbij je jezelf als grensrechter stelt.

Daarnaast voer je de wetenschap aan mbt de godsvraag... Wetenschap is volgens mij geen kwestie van iedere vraag stellen en dan zeggen: we hebben geen aanleiding om zelfs maar aan te nemen dat het een zinnige vraag is, dus gaan we er van uit dat er misschien een god bestaat. Wetenschap gaat uit van mogelijkheden die gestaafd kunnen worden door experimenten, observatie etc. En dat gaat voor het godsidee niet op. God verklaart niets. (of ik heb iets gruwelijk gemist)

maar blijft uit de buurt van de dogma's die inherent zijn aan alle aardse religies, inclusief het sterk atheïsme.

Behalve dan het dogma dat er 'misschien' een god bestaat zonder dat er reden is om aan te nemen dat dit een mogelijkheid is die waarschijnlijker is dan goddelijke touwen of kabelkabouters of cognitie buiten de hersenen om

Geen correcte definitie IMO, agnosticisme staat neutraal en doet geen ontkennende of bevestigende uitspraak. Het enige wat een agnost je zal antwoorden is: 'ik weet het niet'. Al de rest is hogwash :)

Dan is het wel zo netjes om de precieze fout in mijn redenering (geen definitie) aan te wijzen. Volgens mij is je definitie van agnosticisme aan enige revisie toe, zoals ik hierboven heb proberen aan te tonen.

Jij springt naar een conclusie (neutraliteit), zonder aan te tonen waarom de argumentatie die daartoe leidt beter is dan mijn schijnbaar incorrecte definitie.
Ik heb volgens mij zelfs uitstekende redenen aangegeven waarom je helemaal niet zo neutraal tegenover deze vragen staat.

De agnost maakt hierin de fout dat de godsvraag zich bevindt in de wereld waarin hij gewend is te denken. Maar de vraag of er misschien een god is, is een heel andere dan bijv de vraag of er nog onbekende insecten zullen worden ontdekt. Het volhouden dat het een zinnige vraag is, is minstens zo dogmatisch, maar mist wel iedere grond in zinnigheid tot het stellen van een vraag. Overigens is het ook volledig dogmatisch om te denken dat je niet tegen een product van je verbeelding zit te praten op dit forum en dat er duizenden werkelijk bestaande personen lid zijn van DBB.

Het is dus de vraag of het aanvoeren van dogmatisme in dergelijke redenaties en definities wel zo zinvol is.
 
Laatst bewerkt:
Ik wou dat ik je vaker karma kon geven.
 
Het bestaan van een god brengt 1 zeer groot probleem met zich mee. Welke god, van welke religie is de ware of bestaan ze gewoon allemaal? Ook de goden van de religies die niet meer bestaan.

Bijna iedere religie beroept zich er op dat zij het ware geloof zijn, maar hoe valt dat ooit te checken?

Het is volgens mij pas echt arrogant dat de ene religie zich verheven voelt boven de andere religie en het is van de mens uit nog veel arroganter dat ze op welke manier ook verheven zouden zijn boven alles wat er bestaat in het heelal. Ons leven heeft net zoveel nut als onze dood, op het geheel gewoon geen. Ook al dragen we met onze dood wel bij aan de hogere staat van entropie in het heelal, iets wat door leven tijdelijk licht verstoord wordt. In die zin zijn we dus ook wel speciaal, kleine verstoringen in de toenemende entropie van het heelal. Het enige hiernamaals is dan ook entropie tot in de eeuwigheid.
 
10.000 religies refereren naar 1 God yo, problem solved.

:trollface:
 
Laatst bewerkt:
Terug
Naar boven