- Lid sinds
- 28 okt 2005
- Berichten
- 13.259
- Waardering
- 7.382
Noah
Heeft Wilders ondertussen al aan een echt debat deelgenomen?
PVV Topic
- Topic starter Stephen Graham
- Startdatum
- Recente activiteit Recente activiteit:
- Reacties 692
- Weergaven 34.503
- Volgers 33
Heeft Wilders ondertussen al aan een echt debat deelgenomen?
Scarface17
Competitive Bodybuilder
- Lid sinds
- 13 nov 2012
- Berichten
- 2.820
- Waardering
- 1.140
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 59.513
- Waardering
- 22.094
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 23.682
- Waardering
- 21.437
OPINIE Ad van Liempt, nestor van de vaderlandse journalistiek, vindt dat journalisten Geert Wilders anders moeten benaderen. Niet de twitterberichten herhalen, maar een eigen strategie bedenken. Makkelijk is het niet. Tijdens het Media Gala gaf hij maandag vijf tips. Vandaag op Villamedia.
Het is een beeld dat ik nog scherp voor me zie: op de redactievergadering waarin de NOS-televisie de rolverdeling voor Prinsjesdag voorbereidt – ik denk dat het 1985 is – komt de onvermijdelijke vraag aan de orde: Wie doet het interview met Janmaat?
Als chef Jaap van der Ploeg het punt aan de orde stelt zie je opeens de gegadigden in hun papieren rommelen of iets uit hun tas opdiepen. Mobiele telefoons om je op te concentreren bestaan nog niet. Het is duidelijk: niemand wil. Het is een weinig populair klusje, Janmaat interviewen is in die tijd de meest gehate taak die iemand opgedragen kan krijgen. Henk van Hoorn heeft nog wel eens furore gemaakt door Janmaat in een live-uitzending na de eerste zin al af te kappen en terug te schakelen naar de centrale presentatie – uit alles bleek zijn peilloos diepe dedain voor de fractievoorzitter van de Centrum Democraten.
Een jaar of acht later werkte ik bij de actualiteitenrubriek NOVA, en we hadden een zeer ongebruikelijk plan gemaakt. Een hele uitzending over de Centrumdemocraten, die onder Hans Janmaat aan een politieke comeback bezig leken en een kans maakten op een uitbreiding van hun zetelaantal in de Tweede Kamer. We hielden een enquête onder aanhangers van de CD, we maakten een reportage in een Rotterdamse wijk waar veel mensen van plan waren op de CD te stemmen en tot slot planden we een interview met Janmaat door Maartje van Weegen. Een heel normaal interview, met kritische vragen, maar waarin hij ook mocht uitpraten – heel uitzonderlijk in de jaren negentig. Janmaat had het wel moeilijk toen hij werd aangevallen op zijn voortdurende absentie bij stemmingen, dat vond hij een unfaire vraag.
De week erop moest ik me in twee radioprogramma’s komen verantwoorden. Waarom zoveel aandacht aan een extreem-rechtse partij, wat was dat voor journalistiek?
Korte tijd later organiseerde de afdeling Hilversum van de NVJ een discussie-avond over het onderwerp: de media en extreem-rechts. Ik kreeg de wind van voren. Mijn directe tegenstander was een radioverslaggever van de KRO die het een schande vond dat de publieke omroep de vloer gaf aan neo-fascisten. Hij kwam met een onthulling. Bij zijn aantreden bij de KRO had hij een gravamen in zijn arbeidsovereenkomst laten opnemen, een voorbehoud. En dat luidde: dat hij nooit een fascist zou hoeven interviewen. Dat mocht hij weigeren zonder dat daar consequenties aan verbonden waren.
Kijk, dan was je goed NA de oorlog, als je je had gevrijwaard van dat kwaad.Ik heb toen de stelling betrokken dat de staat Janmaat tot in lengte van jaren met subsidies overeind zou moeten houden om op die manier te voorkomen dat zijn beweging zou groeien. Janmaat had namelijk een minimum aan charisma, onder hem zou de beweging altijd marginaal blijven. Wacht maar tot we in Nederland een soort Philip de Winter krijgen als leider van uiterst rechts, dan komen we als journalisten wel voor andere afwegingen te staan.
Dat was niet zo moeilijk te voorspellen. Het heeft nóg lang geduurd voor de media met een anti-elitaire politicus te maken kregen, namelijk tot de nazomer van 2001, toen Pim Fortuyn zich aan het front vertoonde en de leiding kreeg van Leefbaar Nederland. Hij schoot omhoog in de peilingen, werd vervolgens de partij uit gegooid en kwam als leider van de Lijst Pim Fortuyn sterk terug. Fortuyn valt natuurlijk niet te vergelijken met Janmaat – hij viel niet te negeren. De journalistiek merkte dat zijn optreden erg in de smaak viel bij veel lezers en kijkers. De kijkcijfers stegen bij de programma’s waarin hij te zien was, wat er toe leidde dat NOVA een ploeg samenstelde die Fortuyn elke dag volgde.
In zijn periode bij Leefbaar Nederland was Pim Fortuyn gecoacht door Kay van der Linde, die veel in Amerika had rondgekeken. De belangrijkste tip die hij aan Fortuyn gaf was, zoals Van der Linde later zelf onthulde: maak ruzie met de media, ga te keer tegen journalisten. Dat vindt jouw achterban prachtig. Dat doet Fortuyn, die overigens zelden iets van een ander aannam. Hij wijst BBC-coryfee John Simpson de deur als die hem met Le Pen vergelijkt, en hij voegt Wouke van Scherrenberg de onvergetelijke woorden toe: Mens, ga toch koken.
Op de ochtend van de 6e mei 2002 zaten we bij de NOS in grote bezorgdheid bijeen. Er waren problemen bij de voorbereiding van het lijsttrekkersdebat, op 14 mei, de dag voor de verkiezingen. Er was in het weekend een fax binnengekomen van Fortuyns woordvoerder Albert de Booy. Fortuyn stelde nieuwe, aanvullende eisen. Hij weigerde in dat finale debat te discussiëren met de lijsttrekkers van D66 en Groen Links, Thom de Graaff en Paul Rosenmöller, die hij minzaam aanduidde als ‘die krullebollen’. Fortuyn wilde alleen met de A-categorie in debat, Balkenende, Melkert en Dijkstal. De rest was hem te min.
Het antwoord van de NOS op dat ultimatum is nooit gekomen. Die middag werd Fortuyn vermoord, de campagne en dus ook het debat van 2002 werd afgelast.
De relatie tussen de media en de politieke stromingen die zich tegen de elite zeiden te keren, is sindsdien alleen maar ingewikkelder geworden. Laat ik me omwille van de tijd beperken tot de Groep Wilders, later de PVV. Niet alleen heeft Wilders het advies om ruzie te maken met de media en vooral met de publieke omroep tot uitgangspunt van zijn mediabeleid gemaakt. Bovendien heeft hij een situatie geschapen die de Nederlandse journalistieke wereld tot dusver niet kende: hij heeft schaarste gecreëerd. Dat is een effectieve aanpak gebleken: daar kunnen journalisten heel slecht tegen. Ze zijn nieuwsgierig, ze zijn opportunistisch en ze zijn met elkaar in hevige concurrentie. Schaarste is dan het ergste wat je kan overkomen.
Die situatie duurt al sinds 2005, en in feite kun je zeggen dat de journalistiek er nog altijd geen antwoord op heeft. Het merendeel van de media reageert op Wilders als een kip zonder kop. Premier Rutte heeft niet ten onrechte het beeld van het stuk rood vlees gebruikt: Wilders gooit via een uitspraak of een twitterbericht een scherpe mening in de arena en alle media duiken er bovenop. Je kunt je de tevredenheid over deze aanpak bij Wilders en zijn adviseur Martin Bosma (die enige tijd in de mediawereld heeft rondgelopen) heel goed voorstellen: het werkt iedere keer weer. We hoeven niet aan debatten mee te doen, zei Bosma laatst, het gaat tòch wel over ons.
De ontwikkeling van de sociale media van de laatste tien jaar heeft Wilders alleen maar gesterkt in zijn opvatting. Via twitter, waar hij meer dan 773.000 volgers heeft, kan hij zijn achterban bereiken zonder tussenkomst van de media. Doordat veel media zijn tweets reproduceren – is het niet in de krant, dan wel op websites of in social media-rubriekjes op tv – kan hij heel goed om de journalisten heen. Haagse journalisten en medewerkers van talkshows worden er gek van: hun verzoeken om medewerking worden niet eens beantwoord. Buitenlandse journalisten zijn hoogst verbaasd dat de PVV de telefoon niet opneemt en niet op mails reageert. Het creëren van schaarste werkt ook bij hen – massaal waren ze uitgerukt naar Spijkenisse waar Wilders 150 meter langs de markt liep. Hoe minder Wilders zegt en doet, hoe meer de journalisten achter hem aanlopen.
Dat is natuurlijk voor een groot deel onze eigen schuld. Op de NRC na, die de PVV al geruime tijd intensief volgt en geregeld bronnen van binnenuit kan opvoeren, zie ik nog niet het begin van een contra-strategie. Wie in een conflict de tegenpartij tot ander gedrag wil bewegen zal iets moeten bedenken. De opties liggen niet voor het opscheppen, bij alle mogelijkheden loopt de journalistiek tegen haar eigen beperkingen op. Ik loop er een par met u door.
Punt 1: principiële standvastigheid
In de campagne laat Wilders zijn schaarstebeleid enigszins varen. Hij doet enkele interviews. Eerst met wat buitenlandse journalisten, later ook met Nederlandse, al trekt hij zich dit keer vaker terug dan andere jaren. Hij verschijnt af en toe in debatten die georganiseerd zijn door omroepen die hem jarenlang vergeefs uitnodigden. Waarom zegt zo’n omroep niet: u wilde het hele jaar niets met ons, nu willen we niets met u?
Dat is echt teveel gevraagd van journalisten. Wij verbergen ons opportunisme in dat soort gevallen achter het belang van de kijkers, en het belang van een evenwichtige campagne-coverage. Daar is zeker iets voor te zeggen, maar de media blijven op die manier de tandeloze tijger die ze altijd zeggen te verafschuwen.
Tweede mogelijkheid: journalistieke solidariteit
Ik hoop dat het lukt ons lachen in te houden. Solidariteit tussen journalisten – het idee alleen al. Een totale journalistieke boycot, als antwoord op de weigering van Wilders om zijn rol in het politiek-publicitaire complex mee te spelen – ik ben benieuwd wat het effect zou zijn, maar het is volkomen ondenkbaar. Toen de NRC in 2007 een brief van Wilders weigerde te plaatsen, deed de Volkskrant het wel, en opende er zelfs de krant mee.
Solidariteit binnen de publieke omroep dan? Dan zou toch moeten kunnen? Nou nee, niet in dit bestel. In vrijwel alle andere landen hebben ze één publieke omroep, die een veel sterkere positie heeft in dit soort kwesties, omdat ze één lijn kan trekken. Maar de omroepen binnen ons publieke bestel zijn elkaars concurrenten, ze zijn ooit allemaal opgericht uit protest tegen elkaar. Dat geeft anderen de kans om ze tegen elkaar uit te spelen, en dat doen ze naar hartelust. Wilders kan kiezen waar hij zich zal laten interviewen.
Ik herinner me nog hoe hij aan de vooravond van de Europese verkiezingen van 2009 EEN interview gaf, en wel aan de minst ervaren presentatrice die het programma Netwerk destijds in huis had.
En als niemand zou willen, dan is er tegenwoordig altijd nog WNL, de bestelvijandige nieuwkomer die voor Wilders graag de loper uitlegt.
Punt 3: kom in je sterkste opstelling
Als het dan toch zover komt dat Wilders in de campagne beschikbaar is voor een interview, dan is er maar één parool: je moet je sterkste interviewer inzetten, en die moet een topdag hebben. Dat verdient een politicus die schaarste produceert. Rick Nieman probeerde het voor WNL op die manier die hij in 2012, toen samen met Frits Wester, voor RTL had toegepast, relaxed en eerder meegaand dan assertief. Het leverde ditmaal weinig op, alleen overdreven veel hoon voor de interviewer.
Vierde punt, een koel hoofd
Verslaggeving over de PVV moet accuraat, intelligent en bezonken zijn. Vooral bij de NOS, die door haar aard en haar slogan (“van iedereen, voor iedereen”) toch al kwetsbaar is in politieke verslaggeving in verkiezingstijd. Dat ging in Spijkenisse dus niet goed. Ik heb die reportage nog eens precies bekeken: de reporter besloot tot een standupper op een moment dat er rond Wilders en al die camerateams en fotografen een hevig gedrang ontstond. Een beginnersfout - dat zijn niet de geschikte momenten voor standuppers – de stress is van zijn gezicht te scheppen. Dan krijg je totaal misplaatste constateringen als “ongelofelijke drukte”.
Er hoeft niks aan de hand te zijn – het is niet live, het is voor de avondjournaals. Maar dan toch zo’n mislukte standupper in je reportage mee monteren. Dan is er wel iets ernstigs aan de hand, zowel bij de reporter als bij zijn eindredacteur. Dat is niet, zoals de NOS later toegaf, het gebruik van verkeerde woorden. Het is de val van de ijdelheid waar steeds meer verslaggevers in trappen: ze gaan vóór het nieuws staan, en missen dan de koele blik die in ons vak zoveel harder nodig is dan de permanente staat van opwinding die sommige verslaggevers beheerst.
Vijfde punt: inhoudelijke analyse
Er zijn niet veel voorbeelden van gedegen inhoudelijk onderzoek door de media naar de beweging van Wilders en haar optreden. De analyse van Wilders’ twittergedrag, vorige week in de NRC, was een mooi voorbeeld. Het stuk toonde dit aan: vrijwel alle tweets van Wilders zijn aanvallend van aard, gericht op de vaste punten: eerst ons belastinggeld, de EU en Griekenland, later vooral immigratie en de islam.
Zelf heb ik het laatste jaar op twitter Martin Bosma gevolgd. Ik kwam tot een zelfde conclusie, alleen komen daar voor Bosma ook de permanente aanval op links en op de publieke omroep bij. Plus: het attaqueren van vroegere bestrijders van apartheid. Als er nu een boer in Zuid-Afrika door een zwarte wordt gemolesteerd, is dat in de tweets van Bosma nog altijd de schuld van Freek de Jonge, Ed van Thijn of Pia Dijkstra.
Ik heb daar zelden een analyse van gelezen of gezien. Politiek als onophoudelijk inhakken op anderen; politiek als permanent bashen van alle denkbare tegenstanders. De media spreken van nog altijd populisme, maar die term is volgens mij allang niet meer van toepassing. Het is de partij van het negativisme.
Ik kom onderzoek en analyse in die richting eigenlijk nooit tegen, en kan dan ook maar tot één conclusie komen: journalisten weten geen raad met schaarste én ook niet met negativisme. Het is tijd voor bijscholing.
Het is een beeld dat ik nog scherp voor me zie: op de redactievergadering waarin de NOS-televisie de rolverdeling voor Prinsjesdag voorbereidt – ik denk dat het 1985 is – komt de onvermijdelijke vraag aan de orde: Wie doet het interview met Janmaat?
Als chef Jaap van der Ploeg het punt aan de orde stelt zie je opeens de gegadigden in hun papieren rommelen of iets uit hun tas opdiepen. Mobiele telefoons om je op te concentreren bestaan nog niet. Het is duidelijk: niemand wil. Het is een weinig populair klusje, Janmaat interviewen is in die tijd de meest gehate taak die iemand opgedragen kan krijgen. Henk van Hoorn heeft nog wel eens furore gemaakt door Janmaat in een live-uitzending na de eerste zin al af te kappen en terug te schakelen naar de centrale presentatie – uit alles bleek zijn peilloos diepe dedain voor de fractievoorzitter van de Centrum Democraten.
Een jaar of acht later werkte ik bij de actualiteitenrubriek NOVA, en we hadden een zeer ongebruikelijk plan gemaakt. Een hele uitzending over de Centrumdemocraten, die onder Hans Janmaat aan een politieke comeback bezig leken en een kans maakten op een uitbreiding van hun zetelaantal in de Tweede Kamer. We hielden een enquête onder aanhangers van de CD, we maakten een reportage in een Rotterdamse wijk waar veel mensen van plan waren op de CD te stemmen en tot slot planden we een interview met Janmaat door Maartje van Weegen. Een heel normaal interview, met kritische vragen, maar waarin hij ook mocht uitpraten – heel uitzonderlijk in de jaren negentig. Janmaat had het wel moeilijk toen hij werd aangevallen op zijn voortdurende absentie bij stemmingen, dat vond hij een unfaire vraag.
De week erop moest ik me in twee radioprogramma’s komen verantwoorden. Waarom zoveel aandacht aan een extreem-rechtse partij, wat was dat voor journalistiek?
Korte tijd later organiseerde de afdeling Hilversum van de NVJ een discussie-avond over het onderwerp: de media en extreem-rechts. Ik kreeg de wind van voren. Mijn directe tegenstander was een radioverslaggever van de KRO die het een schande vond dat de publieke omroep de vloer gaf aan neo-fascisten. Hij kwam met een onthulling. Bij zijn aantreden bij de KRO had hij een gravamen in zijn arbeidsovereenkomst laten opnemen, een voorbehoud. En dat luidde: dat hij nooit een fascist zou hoeven interviewen. Dat mocht hij weigeren zonder dat daar consequenties aan verbonden waren.
Kijk, dan was je goed NA de oorlog, als je je had gevrijwaard van dat kwaad.Ik heb toen de stelling betrokken dat de staat Janmaat tot in lengte van jaren met subsidies overeind zou moeten houden om op die manier te voorkomen dat zijn beweging zou groeien. Janmaat had namelijk een minimum aan charisma, onder hem zou de beweging altijd marginaal blijven. Wacht maar tot we in Nederland een soort Philip de Winter krijgen als leider van uiterst rechts, dan komen we als journalisten wel voor andere afwegingen te staan.
Dat was niet zo moeilijk te voorspellen. Het heeft nóg lang geduurd voor de media met een anti-elitaire politicus te maken kregen, namelijk tot de nazomer van 2001, toen Pim Fortuyn zich aan het front vertoonde en de leiding kreeg van Leefbaar Nederland. Hij schoot omhoog in de peilingen, werd vervolgens de partij uit gegooid en kwam als leider van de Lijst Pim Fortuyn sterk terug. Fortuyn valt natuurlijk niet te vergelijken met Janmaat – hij viel niet te negeren. De journalistiek merkte dat zijn optreden erg in de smaak viel bij veel lezers en kijkers. De kijkcijfers stegen bij de programma’s waarin hij te zien was, wat er toe leidde dat NOVA een ploeg samenstelde die Fortuyn elke dag volgde.
In zijn periode bij Leefbaar Nederland was Pim Fortuyn gecoacht door Kay van der Linde, die veel in Amerika had rondgekeken. De belangrijkste tip die hij aan Fortuyn gaf was, zoals Van der Linde later zelf onthulde: maak ruzie met de media, ga te keer tegen journalisten. Dat vindt jouw achterban prachtig. Dat doet Fortuyn, die overigens zelden iets van een ander aannam. Hij wijst BBC-coryfee John Simpson de deur als die hem met Le Pen vergelijkt, en hij voegt Wouke van Scherrenberg de onvergetelijke woorden toe: Mens, ga toch koken.
Op de ochtend van de 6e mei 2002 zaten we bij de NOS in grote bezorgdheid bijeen. Er waren problemen bij de voorbereiding van het lijsttrekkersdebat, op 14 mei, de dag voor de verkiezingen. Er was in het weekend een fax binnengekomen van Fortuyns woordvoerder Albert de Booy. Fortuyn stelde nieuwe, aanvullende eisen. Hij weigerde in dat finale debat te discussiëren met de lijsttrekkers van D66 en Groen Links, Thom de Graaff en Paul Rosenmöller, die hij minzaam aanduidde als ‘die krullebollen’. Fortuyn wilde alleen met de A-categorie in debat, Balkenende, Melkert en Dijkstal. De rest was hem te min.
Het antwoord van de NOS op dat ultimatum is nooit gekomen. Die middag werd Fortuyn vermoord, de campagne en dus ook het debat van 2002 werd afgelast.
De relatie tussen de media en de politieke stromingen die zich tegen de elite zeiden te keren, is sindsdien alleen maar ingewikkelder geworden. Laat ik me omwille van de tijd beperken tot de Groep Wilders, later de PVV. Niet alleen heeft Wilders het advies om ruzie te maken met de media en vooral met de publieke omroep tot uitgangspunt van zijn mediabeleid gemaakt. Bovendien heeft hij een situatie geschapen die de Nederlandse journalistieke wereld tot dusver niet kende: hij heeft schaarste gecreëerd. Dat is een effectieve aanpak gebleken: daar kunnen journalisten heel slecht tegen. Ze zijn nieuwsgierig, ze zijn opportunistisch en ze zijn met elkaar in hevige concurrentie. Schaarste is dan het ergste wat je kan overkomen.
Die situatie duurt al sinds 2005, en in feite kun je zeggen dat de journalistiek er nog altijd geen antwoord op heeft. Het merendeel van de media reageert op Wilders als een kip zonder kop. Premier Rutte heeft niet ten onrechte het beeld van het stuk rood vlees gebruikt: Wilders gooit via een uitspraak of een twitterbericht een scherpe mening in de arena en alle media duiken er bovenop. Je kunt je de tevredenheid over deze aanpak bij Wilders en zijn adviseur Martin Bosma (die enige tijd in de mediawereld heeft rondgelopen) heel goed voorstellen: het werkt iedere keer weer. We hoeven niet aan debatten mee te doen, zei Bosma laatst, het gaat tòch wel over ons.
De ontwikkeling van de sociale media van de laatste tien jaar heeft Wilders alleen maar gesterkt in zijn opvatting. Via twitter, waar hij meer dan 773.000 volgers heeft, kan hij zijn achterban bereiken zonder tussenkomst van de media. Doordat veel media zijn tweets reproduceren – is het niet in de krant, dan wel op websites of in social media-rubriekjes op tv – kan hij heel goed om de journalisten heen. Haagse journalisten en medewerkers van talkshows worden er gek van: hun verzoeken om medewerking worden niet eens beantwoord. Buitenlandse journalisten zijn hoogst verbaasd dat de PVV de telefoon niet opneemt en niet op mails reageert. Het creëren van schaarste werkt ook bij hen – massaal waren ze uitgerukt naar Spijkenisse waar Wilders 150 meter langs de markt liep. Hoe minder Wilders zegt en doet, hoe meer de journalisten achter hem aanlopen.
Dat is natuurlijk voor een groot deel onze eigen schuld. Op de NRC na, die de PVV al geruime tijd intensief volgt en geregeld bronnen van binnenuit kan opvoeren, zie ik nog niet het begin van een contra-strategie. Wie in een conflict de tegenpartij tot ander gedrag wil bewegen zal iets moeten bedenken. De opties liggen niet voor het opscheppen, bij alle mogelijkheden loopt de journalistiek tegen haar eigen beperkingen op. Ik loop er een par met u door.
Punt 1: principiële standvastigheid
In de campagne laat Wilders zijn schaarstebeleid enigszins varen. Hij doet enkele interviews. Eerst met wat buitenlandse journalisten, later ook met Nederlandse, al trekt hij zich dit keer vaker terug dan andere jaren. Hij verschijnt af en toe in debatten die georganiseerd zijn door omroepen die hem jarenlang vergeefs uitnodigden. Waarom zegt zo’n omroep niet: u wilde het hele jaar niets met ons, nu willen we niets met u?
Dat is echt teveel gevraagd van journalisten. Wij verbergen ons opportunisme in dat soort gevallen achter het belang van de kijkers, en het belang van een evenwichtige campagne-coverage. Daar is zeker iets voor te zeggen, maar de media blijven op die manier de tandeloze tijger die ze altijd zeggen te verafschuwen.
Tweede mogelijkheid: journalistieke solidariteit
Ik hoop dat het lukt ons lachen in te houden. Solidariteit tussen journalisten – het idee alleen al. Een totale journalistieke boycot, als antwoord op de weigering van Wilders om zijn rol in het politiek-publicitaire complex mee te spelen – ik ben benieuwd wat het effect zou zijn, maar het is volkomen ondenkbaar. Toen de NRC in 2007 een brief van Wilders weigerde te plaatsen, deed de Volkskrant het wel, en opende er zelfs de krant mee.
Solidariteit binnen de publieke omroep dan? Dan zou toch moeten kunnen? Nou nee, niet in dit bestel. In vrijwel alle andere landen hebben ze één publieke omroep, die een veel sterkere positie heeft in dit soort kwesties, omdat ze één lijn kan trekken. Maar de omroepen binnen ons publieke bestel zijn elkaars concurrenten, ze zijn ooit allemaal opgericht uit protest tegen elkaar. Dat geeft anderen de kans om ze tegen elkaar uit te spelen, en dat doen ze naar hartelust. Wilders kan kiezen waar hij zich zal laten interviewen.
Ik herinner me nog hoe hij aan de vooravond van de Europese verkiezingen van 2009 EEN interview gaf, en wel aan de minst ervaren presentatrice die het programma Netwerk destijds in huis had.
En als niemand zou willen, dan is er tegenwoordig altijd nog WNL, de bestelvijandige nieuwkomer die voor Wilders graag de loper uitlegt.
Punt 3: kom in je sterkste opstelling
Als het dan toch zover komt dat Wilders in de campagne beschikbaar is voor een interview, dan is er maar één parool: je moet je sterkste interviewer inzetten, en die moet een topdag hebben. Dat verdient een politicus die schaarste produceert. Rick Nieman probeerde het voor WNL op die manier die hij in 2012, toen samen met Frits Wester, voor RTL had toegepast, relaxed en eerder meegaand dan assertief. Het leverde ditmaal weinig op, alleen overdreven veel hoon voor de interviewer.
Vierde punt, een koel hoofd
Verslaggeving over de PVV moet accuraat, intelligent en bezonken zijn. Vooral bij de NOS, die door haar aard en haar slogan (“van iedereen, voor iedereen”) toch al kwetsbaar is in politieke verslaggeving in verkiezingstijd. Dat ging in Spijkenisse dus niet goed. Ik heb die reportage nog eens precies bekeken: de reporter besloot tot een standupper op een moment dat er rond Wilders en al die camerateams en fotografen een hevig gedrang ontstond. Een beginnersfout - dat zijn niet de geschikte momenten voor standuppers – de stress is van zijn gezicht te scheppen. Dan krijg je totaal misplaatste constateringen als “ongelofelijke drukte”.
Er hoeft niks aan de hand te zijn – het is niet live, het is voor de avondjournaals. Maar dan toch zo’n mislukte standupper in je reportage mee monteren. Dan is er wel iets ernstigs aan de hand, zowel bij de reporter als bij zijn eindredacteur. Dat is niet, zoals de NOS later toegaf, het gebruik van verkeerde woorden. Het is de val van de ijdelheid waar steeds meer verslaggevers in trappen: ze gaan vóór het nieuws staan, en missen dan de koele blik die in ons vak zoveel harder nodig is dan de permanente staat van opwinding die sommige verslaggevers beheerst.
Vijfde punt: inhoudelijke analyse
Er zijn niet veel voorbeelden van gedegen inhoudelijk onderzoek door de media naar de beweging van Wilders en haar optreden. De analyse van Wilders’ twittergedrag, vorige week in de NRC, was een mooi voorbeeld. Het stuk toonde dit aan: vrijwel alle tweets van Wilders zijn aanvallend van aard, gericht op de vaste punten: eerst ons belastinggeld, de EU en Griekenland, later vooral immigratie en de islam.
Zelf heb ik het laatste jaar op twitter Martin Bosma gevolgd. Ik kwam tot een zelfde conclusie, alleen komen daar voor Bosma ook de permanente aanval op links en op de publieke omroep bij. Plus: het attaqueren van vroegere bestrijders van apartheid. Als er nu een boer in Zuid-Afrika door een zwarte wordt gemolesteerd, is dat in de tweets van Bosma nog altijd de schuld van Freek de Jonge, Ed van Thijn of Pia Dijkstra.
Ik heb daar zelden een analyse van gelezen of gezien. Politiek als onophoudelijk inhakken op anderen; politiek als permanent bashen van alle denkbare tegenstanders. De media spreken van nog altijd populisme, maar die term is volgens mij allang niet meer van toepassing. Het is de partij van het negativisme.
Ik kom onderzoek en analyse in die richting eigenlijk nooit tegen, en kan dan ook maar tot één conclusie komen: journalisten weten geen raad met schaarste én ook niet met negativisme. Het is tijd voor bijscholing.
Vijf tips om Wilders te verslaan
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 23.682
- Waardering
- 21.437
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 59.513
- Waardering
- 22.094
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 59.513
- Waardering
- 22.094
- Lid sinds
- 3 mrt 2005
- Berichten
- 11.760
- Waardering
- 2.136
- Lengte
- 1m88
- Massa
- 95kg
- Vetpercentage
- 22%
- Lid sinds
- 2 sep 2005
- Berichten
- 18.072
- Waardering
- 2.879
- Lengte
- 1m97
- Massa
- 108kg
- Vetpercentage
- 14%
lifestyle66
Advanced Bodybuilder
- Lid sinds
- 14 nov 2008
- Berichten
- 1.031
- Waardering
- 103
Beschik je over een dosis fantasie?
paar agenten inzetten en een pand laten sluiten is zo moeilijk niet.
Criminele mocro's uitzetten doe je als volgt...
Je stopt ze in een vliegtuig, en vliegt ze naar huis, goh wie had verwacht dat het allemaal zo makkelijk was.
Neemt marocjesland geen mensjes terug, dan is het iets duurder, je bind ze allemaal een parachute om, en dropt ze ergens bij casablanca, of ze aan het koortje trekken mogen ze dan weer zelf weten.
of we houden ze hier zodat ze in opsporing verzocht onze opa's en oma's in coma kunnen slaan voor een ringetje of kettinkje van een paar tientjes.
dat is een moeilijke keus he?
- Lid sinds
- 28 nov 2014
- Berichten
- 4.624
- Waardering
- 4.939
- Lengte
- 1m83
- Massa
- 89kg
- Vetpercentage
- 14%
Hoe wil je marokkanen uitzetten als marokko geen onderdanen aanneemt?
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 59.513
- Waardering
- 22.094
- Lid sinds
- 3 mrt 2005
- Berichten
- 11.760
- Waardering
- 2.136
- Lengte
- 1m88
- Massa
- 95kg
- Vetpercentage
- 22%
Wat een reactie, dat zie je toch zelf ook wel? Gros van zijn plannen kan volgens de huidige afspraken met andere landen en de grondwet niet eens. Maar goed stel dat het hele immigranten moeten eruit plan zou kunnen zoals jij het heel simpel zegt (gewoon doen man, f**k de wetten etc), dan zijn al zijn andere plannen totaal onmogelijk! Het is maar gewoon roeptoeteren wat hij al zoveel jaar aan het doen is. Zo kan iedereen de politiek in en zieltjes winnen:Meer geld voor iedereen! Eerder met pensioen! Lagere belastingen!
Hoe dan?
Wilders is gewoon een roepende idioot die totaal is doorgeslagen. De problemen moeten echt aangepakt worden, ik was er destijds ook kapot van dat Pim omgelegd werd. Die had tenminste realistische plannen en viel geen bevolkingsgroepen aan. Die zei gewoon "tuig is tuig en die moeten keihard aangepakt worden, of ze nou bruin, geel, rood, paars of wit zijn". Zo is het.
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 23.682
- Waardering
- 21.437
Wilders roept hetzelfde. Al decennia.
- Lid sinds
- 3 mrt 2005
- Berichten
- 11.760
- Waardering
- 2.136
- Lengte
- 1m88
- Massa
- 95kg
- Vetpercentage
- 22%
Ik ben met je eens dat we de blonde bijl nodig hebben. De manier waarop hij het nu doet met de focus op bepaalde bevolkingsgroepen en zijn heulen met Israel roept wel veel vraagtekens op. PVV is een prima partij voor in de oppositie, hopelijk met zoveel zetels dat ze de linkse rakkers overstemmen.
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 23.682
- Waardering
- 21.437
Daar ben ik het mee eens. Hij slaat op sommige punten door. En ik denk dat hij ook het best tot zijn recht komt in de oppositie. Ook voor zijn achterban. Heel veel mensen zijn ontevreden en boos, welke richting nemen die emoties zodra Wilders bij regeringsdeelname teveel water bij de wijn doet en er wezenlijk niks zal veranderen. Dit weet hij ook.
- Lid sinds
- 3 mrt 2005
- Berichten
- 11.760
- Waardering
- 2.136
- Lengte
- 1m88
- Massa
- 95kg
- Vetpercentage
- 22%
Zoals de vorige keer toen hij mocht mee regeren. Dat is hem destijds gewoon erg tegengevallen. Hij wil naar buiten toe geen echte politiek bedrijven, maar de harde roeper zijn. Dat is gewoon onmogelijk in het huidige systeem, je moet met andere partijen samenwerken, in de oppositie is dat veel minder nodig.
lifestyle66
Advanced Bodybuilder
- Lid sinds
- 14 nov 2008
- Berichten
- 1.031
- Waardering
- 103
Nou nou pim was ook nogal uitgesproken tegen de islam.
Meer geld voor iedereen! Eerder met pensioen! Lagere belastingen!
Hoe dan?
Wilders is gewoon een roepende idioot die totaal is doorgeslagen. De problemen moeten echt aangepakt worden, ik was er destijds ook kapot van dat Pim omgelegd werd. Die had tenminste realistische plannen en viel geen bevolkingsgroepen aan. Die zei gewoon "tuig is tuig en die moeten keihard aangepakt worden, of ze nou bruin, geel, rood, paars of wit zijn". Zo is het.
Tuurlijk kan alles wat wilders zegt niet, het leven is niet zo mooi dat alle lasten omlaag kunnen, dan krijgen we een begrotingstekort van hier tot tokio.
enkele dingen die hij al jaren roept:
-Boerkaverbod
-Nederlandse nationaliteit afpakken van teruggekeerd jihadgangers.
Als deze thema's eerder besproken werden in de kamer was wilders aan het discrimineren en kon het allemaal niet volgens de wet.
En ja hoor je raad het al! zo vlak voor de verkiezingen zijn het de andere partijen die zijn plannetjes doorvoeren, eigenlijk zijn het de plannen van de pvv.
Maar nu willen de andere partijen even laten zien 'dat ze ook stoere plannetjes kunnen doorvoeren' en dat we daar helemaal niet voor op de pvv hoeven te stemmen.
Met andere woorden, pvv stemmers wij kunnen het ook, want die pvv stemmers hebben ze hard nodig nadat een aantal weken ervoor de pvv bovenaan stond in de uitgelekte kieswijzer.
Daar waren ze toch wel even van geschrokken.
Asscher die helemaal uitgekakt is, onder anderen door zijn softe beleid en zijn krankzinnige uitspraak over dat de meerderheid zich maar aan moest passen aan de minderheid wat zwarte piet betreft.
Dan hebben we dat zieke mannetje van een klaver nog die de mensen met een auto uit wil melken en financieel uit wil kleden.
Pechtold van de democraten66 die in een psychose raakte toen het oekraine referendum op 'nee' stond, vast heeft hij bij zijn moeder op de schouder uitgehuild, wat een democraat, laat ons lachen.
De pinokkio leugenaar rutte
- geen cent naar de grieken
- ik accepteer de uitslag van het referendum
- hypotheekrenteaftrek blijven we af
- 1000 euro...
En dan die leuke posters van
[heel normaal
[niet normaal
uit het nieuws bleek laatst dat vvd'ers de meeste criminelen in de partij had, echt tientallen.
Gewoon normaal doen was het toch?
Dan is buma van het cda nog meer geschikt als premier, al is het jammer van die dienstplicht, daar verliest hij jongeren mee als stemvee.
bezig zijn met een opleiding en uit je ritme getrokken worden voor een dienstplicht word niet echt op prijs gesteld door jongeren lijkt me.
De partijen willen nu erdogan weren om in nederland campagne te komen voeren, want als ze dat niet doen kunnen ze het schudden, maar het verbaasd me niks als rutte het weer red op 15 maart, als je je kop maar vaak genoeg op tv laat zien zo vlak voor de verkiezingen, dan zijn die beinvloedbare domme nederlanders wel weer zo dom om erop te stemmen, om vervolgens weer het hele jaar te zeuren over hoe zwaar ze het financieel hebben.
De mensen in de bijstand die raken hun vakantietoeslag kwijt, het geld waar ze normaal net het eigen risico van kunnen betalen als ze ziek zijn.
Heb zelf nooit in de bijstand gezeten maar ik wens die mensen die hun hele leven hard gewerkt hebben en nu niet meer aan de slag kunnen komen heel veel sterkte met zon neppremier.
Voor alle nederlanders was het toch...
Ik stem wel pvv, alleen al om te bewijzen dat andere partijen hem uitsluiten en de democratie niet bestaat.
- Lid sinds
- 3 mrt 2005
- Berichten
- 11.760
- Waardering
- 2.136
- Lengte
- 1m88
- Massa
- 95kg
- Vetpercentage
- 22%
Nu kom je een heel stuk verstandiger over dan die andere grap die je postte.
Wat je hierboven schrijft ben ik het helemaal mee eens. Op de focus op Wilders zijn immigratie punten dan. Je kan niet op een partij stemmen die 1 issue aan wil pakken en voor de rest van zijn programma's dingen omschrijft met etc. Het land zou op zijn reet gaan als Wilders zijn programma uit gaat voeren.
Buma/CDA overweeg ik overigens ook, ik ben alleen principieel tegen geloof icm politiek. Die twee hoor je gescheiden te houden.
- Lid sinds
- 16 mei 2006
- Berichten
- 23.682
- Waardering
- 21.437
