Daar heb je in principe gelijk in. Ik ben echter verrekte principieel (meer dan goed voor me is
) en ik denk dat ik goede kans maak om mezelf echt 'op te offeren' voor de rest van de samenleving. Al moet ik toegeven dat ik merk dat deze samenleving mij steeds egoistischer maakt. Niet alleen vanwege corona hoor, maar vooral omdat mijn generatie de grootste klappen vangt. Vaak door toedoen van oudere generaties. Zo ben ik bijvoorbeeld mijn eigen pensioen bij elkaar aan het sparen, omdat ik onvoldoende vertrouwen heb dat er nog iets in de pot zit, als ik met pensioen mag. Maar goed, ik dwaal af.
Dit. Ik hoor sinds de dreiging van de tweede lockdown geregeld leeftijdsgenoten (25-35), die hun levenslust beginnen te verliezen. Een meisje verwoorde het laatst treffend, toen ik vroeg hoe het met haar ging: "Tja, ik werk... Verder mag ik niks, dus echt leuk is het leven op het moment niet". Ze gaf ook aan vaker en meer te drinken, bij gebrek aan andere activiteiten. Te bedenken dat dit geen hele goede bekende van me is en ze dit dus vrijwel direct al zo duidelijk aangeeft. Dan heb je het echt zwaar. Dat kan niet anders.
In de kranten lees je tegenwoordig zelfs over een toename van licht-depressieve klachten bij basisschoolkinderen (!). Dan heb je het als samenleving toch ook wel erg bont gemaakt.
