Eigenlijk geldt binnen de inspanningsfysiologie in het algemeen dat er sprake is van een intrinsieke wisselwerking is tussen centrale en lokale inspanning/vermoeidheid/herstel.
Zeer complexe materie wat je nu aan haalt, maar simpel gesteld: Tot op zekere hoogte inderdaad.
Maar het klopt dat het meer of minder efficient functioneren van het zenuwstelsel mede afhankelijk is van metabole processen. (en de daarbij betrokken bio-chemische factoren, zoals neurotransmitters en impuls-generatie door ionen-influx)
Enigszins vergelijkbaar met een verbrandingsmotor, die ook alleen maar optimaal kan presteren bij gebruik van optimale brandstoffen en smeermiddelen.
Duidelijk.. de systemen werken samen en kunnen niet (volledig) los van elkaar worden gezien, er is een bepaalde wisselwerking tussen de systemen en het functioneren van het zenuwstelsel kan niet los worden gezien van metabole processen.
Samengevat komt het erop neer dat mijn ervaring en ideeën zijn dat (ik hoor het graag wanneer ik ergens naast zit volgens jou):
- m'n voedingsinname de basis vormen voor m'n prestaties;
- ik vooral tegen neurologische (herstel)problemen aan loop wanneer er sprake is van een tekort;
- een tekort, wanneer m'n voeding op orde is, vaak te maken heeft met metabole processen;
- metabole processen kunnen worden verbeterd door de energie-omzet te verhogen;
- het krachtuithoudingsvermogen de basis vormt van krachtontwikkeling en bij de meeste mensen een beperkende factor is;
- versnelling een onderdeel is van kracht;
- plyometrisch trainen voor minder lokale vermoeidheid zorgt en daarom minder herstel vraagt als trainen met maximale gewichten;
- krachttraining een andere discipline is als bodybuilding, wat in beginsel gestoeld is op spieruithoudingsvermogen;
- een brede, algehele ontwikkeling de basis vormt om een goed fysiek te kunnen ontwikkelen.
