Het leed, dat een gebrek aan motivatie heet
Geschreven door de grootste “summerseason sportschool verzaker” ooit
Kijk eens aan, het begint weer zomer te raken.
De plantjes en boompjes staan in volle bloei, de zwaluwen zijn weer terug in het land, en de rokjes worden massaal uit de onderste laden van de kast gehaald.
Wij bodybuilders hebben uiteraard helemaal geen tijd om deze heugdelijke gebeurtenissen gaande te slaan, want wij zijn bezig met eten en trainen.
Echter, ook in de sportschool krijgen wij sterke aanwijzingen dat de zomer op de deur staat te kloppen. Dozijnen met superdudes stromen the gym binnen. Bewapend met handschoentjes, korte broeken matchend met hun slippers en te kleine hempdjes komen ze gretig alle apparaten en vooral alle spiegels bezet houden. Gelukkig blijven ze ver uit de buurt van barbells en dumbbells boven de 10kg, dus de gemiddelde DBB-er heeft er relatief weinig last van. Voor iedereen die zich herkent in bovenstaande beschrijving; voor jullie is dit artikel NIET. Jullie zijn de grootste ezels die er bestaan en ik gun jullie voor altijd een ecto-fysiek. Voor iedereen die zich de hele winter kapot heeft getraind en ruzie met z’n naasten heeft gehad omdat er met sinterklaas, kerst en nieuwjaarsdag getraind moest worden is dit artikel wel. In mijn jarenlange tocht over het pad dat bodybuilding heet heb ik een bepaalde tendens gezien in periodes van motivatie en demotivatie.
Ik praat in deze niet alleen over mezelf maar ook over anderen die in hetzelfde schuitje zitten.
Vanaf September, terwijl de zomer nog niet eens op z’n eind is, worden er al complete draaiboeken in elkaar gezet voor de volgende zomer. Want die zomer MOETEN we er op ons bruutst bijstaan. Het wordt ONZE zomer, we hebben nog tijd zat om al die massa op ons lichaam te plakken en vervolgens na die-hard cut er als ware Adonissen bij te lopen.
Dus vol goede moed beginnen we aan deze opgave. Maanden lang wordt er hardcore getraind en hardcore gegeten. Er is geen ruimte voor consessies. Door weer en wind wordt er naar de gym gereisd, of het nou regent stormt of vriest. Er moet getraind worden, en hard.
Het woord burn-out staat met koeieletters op je voorhoofd geschreven, maar je bent selectief anafabeet.
En ineens is daar…het begin van de zomer. Complete blikken met mooie vrouwen worden open getrokken en verspreidt over het land. Waar komen ze in godsnaam vandaan? Terrassen en strandtenten gaan open, overal is wat te doen. En dat merkt ook jouw telefoon.
Je wordt steeds vaker gebeld (in het gunstigste geval door chickies); “kom we gaan ff een terrasje pakken, kom we gaan een feestje pakken, kom we gaan naar het strand, kom we gaan coïtus hebben (daar draait het hopelijk op uit).”
En dan begint je innerlijk conflict;
“tja ik wil wel maar dat is niet goed voor m’n fysiek”. “pfff wat moet ik doen joh”. “mmm, ik heb zo hard getraind ik kan best ff verzaken”. “misschien kan ik wel gaan maar dan neem ik m’n tupperware bakje met 100gram zilvervliesrijst en 250gram koolvis mee”.” ja dat doe ik” “ahhh **** it ik laat dat bakje wel thuis dat staat ook zo raar”
En zo begint het. Een lekker biertje of rose’tje (voor de metrocoïtusuelen onder ons), ouwe en nieuwe vrienden, chickies, beetje socialisen, gezellig.
“wauw je bent echt breed heb je zoveel getraind”. Diep van binnen kan je wel schreeuwen van blijdschap maar je zegt heel cooltjes “ nee valt wel mee” terwijl je extra hard in je glas knijpt om je biceps wat meer op te laten bollen. S’avonds lig je in bed (misschien wel niet alleen) en denk je; “mmm dit was echt gezellig”. Ik ben best populair eigenlijk.
De volgende dag vallen de mussen weer van het dak, eigenlijk moet je goed eten en trainen maar het is zo warm dat je een maaltijd over slaat. S’avonds wordt je weer gebeld, weer ff een terrasje pakken. Ach waarom ook niet, je staat er bruut bij en je moet de zonnestralen pakken wanneer ze er zijn.
Voor je het weet heb je je dieet in de hoek gegooid, train je slechts sporadisch en draait je lever overuren om al die katabolische dranken te filteren.
Zo fanatiek als je in de winter was met trainen, zo fanatiek ben je nu bezig met het laten verdwijnen van je zuurverdiende spiermassa. Je ziet het in de spiegel, je merkt het met trainen, maar je zegt tegen jezelf “ach kom nou zeg je moet ook leven. Ik moet ook socialisen, ik moet ook genieten, ik ben een player er moeten vrouwen veroverd worden!”
Diep van binnen weet je dat je destructief bezig bent, maar je overredingskracht is nog te groot om toe te geven aan je ware aard. Echter, halverwege de zomer valt het niet meer te ontkennen, de broeken zakken van je kont af, de korte mouwen van je shirtje zitten niet meer strak om je bovenarmen en je trapezius zijn geen Mount Everest meer maar eerder de Utrechtse heuvelrug.
Diep ongelukkig ben je, wat heb ik in godsnaam gedaan? Met heimwee denk je terug aan die tijd toen je je ballen nog had, vlak voor de zomer. ****ing hell, wat stond ik er toen eigenlijk bruut bij?! Hoe kon ik zo dom zijn om dat naar de klote te helpen.
En daar zit je weer, op DBB, een draaiboek aan het maken voor het meest brute dieet en trainingsschema EVER! Volgende zomer, dan MOET ik er echt bruut bij staan, denk je bij jezelf. Epic failure.
Keer op keer val ik in deze fout. En ik ben niet de enige.
Het is zo ongekend moeilijk om 12 maanden per jaar je motivatie vast te houden. Jongens die als meisjes trainen hebben daar geen moeite mee, die zijn in principe 12 maanden aan het niks doen. Maar 12 maanden hardcore smartcore trainen is geestelijk bijna onmogelijk.
Daarom mag je in de zomer best een versnelling terug. Je moet ook genieten van het leven.
Coïtus, drugs en rock ’n roll!!!! Wees geen ezel en verspil je jeugd niet aan skull crushers, rack pulls en discussies met ecto’s van 14 op DBB. Het leven bestaat niet uit alleen uit trainen. Ga naar buiten, live your ****ing life!
Echter, geniet met mate. That’s the trick. Vindt die balans tussen goed blijven trainen, goed blijven eten, en goed plezier maken. Wil je massa pakken dan moet je periodes van totale hardcoreheid inlassen. Maar 12 maanden per jaar is nagenoeg onmogelijk.
Ik zelf heb vanaf januari non-stop getraind en ben zo ver mogelijk uit de buurt gebleven van factoren die m’n trainen beïnvloeden. Het is nu zomer, ik heb vakantie en zware motivatieproblemen. Soms denk ik; waar doe ik het eigenlijk voor? Ik wil gewoon feesten zuipen h**ren en sloeren zonder dat ik me druk hoef te maken om m’n positieve stikstofbalans en m’n perfecte bloedsuikerspiegel. Ik ben weleens jaloers op de mensen die zich totaal geen zorgen maken om hun fysiek en alles eten en drinken wat ze willen.
Echter, als bodybuilding eenmaal in je bloed zit kom je er nooit meer vanaf. Je kan stoppen wat je wilt, vroeg of laat ga je je zo diep ongelukkig voelen, zo verrot, zo zwak, dat je altijd terug keert naar het ijzer. Onthoudt dat altijd; het plezier van een periode relaxen en heerlijk katabole activiteiten uitvoeren staat nooit, maar dan ook nooit tegenover de fysieke en mentale ellende ten gevolge van de verloren kilo’s. De drang naar een brute fysiek (of kracht) overwint het altijd van de behoefte om je geen zorgen te maken over de moeilijke lifestyle die bodybuilding heet.
Ik ga mezelf deze zomer af en toe een paar jokers geven (zoals wij dat noemen). Bij speciale gelegenheden zet ik een joker in. Ik laat het trainen en eten ff voor een paar dagen links liggen. Maximaal genieten. Echter, met mate. Alleen bij speciale gelegenheden. En nooit langer dan een paar dagen, uiterst een week.
De andere dagen ga ik gewoon hardcore blijven trainen en eten.
En altijd, als ik naar die paar dagen b**chen weer terugkeer in de gym ben ik gelukkig en denk ik; wat is het toch heerlijk om een bodybuilder te zijn. Ik zou nooit een "average joe" kunnen zijn.
Maar hoe langer je wacht met trainen, hoe moeilijker het wordt, zowel lichamelijk als geestelijk. Je moet blijven trainen, net zoals een heroïnejunk z’n spuiten moet hebben.
Gezeik over eten met de hitte en p*ssy-trainingsschema’s vind ik totale onzin.
Als je de warmte als reden ziet om slecht te eten en trainen dan ben je niet uit het juiste hout gesneden.
“suck it up”," ain’t nothing to it but to do it”
Ronnie traint met 40 graden in Metroflex, zonder airco. En niemand wil Ronnie teleurstellen, dus gewoon blijven trainen in je jet set gym met climate control!
Ik wens iedereen succes deze zomer, succes met het mannetje uithangen met een biertje in je ene hand en een chick in je andere hand terwijl je met je zonnebril scheef op je dronken hasses probeert je op DBB verworven player-skills toe te passen. Maar ook succes met het behouden van je zuurverdiende massa waar je je de hele winter kapot voor hebt gewerkt. Don't forget that!
