Ik ga vanavond dus stappen, dus een nieuwe broek en wat oudere polo aangetrokken. Keek in de spiegel en schrok eigenlijk hoe ik eruit zag. Waar vorig jaar een enorm onzekere en gekwetste jongen stond, zag ik nu iemand die trots is op de mentale en fysieke progressie die afgelopen jaar is gemaakt. Van relatiebreuk na 2,5 jaar, mislukte zelfmoordpoging en talloze verloren vriendschappen naar gedegen progressie in de gym en nieuwe ervaringen in mijn leven.
Middels gaat het op de universiteit ook erg goed (sinds vorig jaar alleen maar 7ens, 8en en 9ens gehaald) en ook veel vrienden gemaakt/contact opgedaan in mijn huidige gym. Waar ik eerder al nadacht over ooit een podiumplaats (zit middels een jaar bij deze gym buiten mijn dorp), hebben 2 wedstrijdatleten in mijn gym, waarvan 1 vrouwelijke IFBB pro en 1 die 3e werd op het NK in classic physique, mij overtuigd dat ik hier ook naartoe wil werken.
Ik ben vastberaden om volgend jaar harder te pushen dan ooit tevoren en grote stappen te zetten m.b.t. mijn fysiek. Daarnaast heeft deze sport mij ook mentaal veel sterker gemaakt en door het een en ander heen gesleept, ben er ook vrij zeker van dat dit bij een aantal van jullie ook het geval is.
Dit wou ik graag even delen voordat ik op de fiets spring. Proud but never satisfied
