- Lid sinds
- 19 jan 2015
- Berichten
- 26.824
- Waardering
- 25.458
- Lengte
- 1m83
Incorrect.
En idd, waar anders komt 'buddha bowl' vandaan haha
Ontario, Canada.
log chrisk
- Topic starter chrisk
- Startdatum
- Recente activiteit Recente activiteit:
- Reacties 3.805
- Weergaven 150.935
- Volgers 56
-
- Tags
- log
Ontario, Canada.
Je neemt het te letterlijk. De naam hebben de monniken niet zelf verzonnen, maar het lijkt een beetje op wat ze doen.
- Lid sinds
- 12 jun 2007
- Berichten
- 17.728
- Waardering
- 15.489
- Lengte
- 1m89
- Massa
- 125kg
Je moet toch ergens de handschoen opnemen.Nou dat is juist een hele goede vraag.
Veel zie ik niet zitten nee. Hetgeen wat ik wel zie zitten is vrijwel onmogelijk bereikbaar. En wat ik wel zou zien zitten staat dus haaks op de hele dag op locatie werken/op kantoor zitten. Die banen zie ik ook geen uitdaging of ontwikkeling in. In mijn vakgebied ook niet.
Het vooruitzicht dat ik nog heb om ooit een huis te kunnen krijgen is niet best. En daarin is ook nog belangrijk wat voor huis in wat voor ligging. Van in een straat wonen wordt ik ook echt ongelukkig. Ik merk dat ik als het ware in een landall vakantiepark moet wonen om daar enige zingeving uit op te doen.Zo goed als onmogelijk natuurlijk.
En de gevolgen van de woonsituatie voor het kunnen krijgen van een potentiële relatie, de realiteit is echt zo dat niemand zit te wachten op een nog/weer thuiswonende loser. Of zelfs met eigen huis zou dat al moeilijk genoeg zijn. En ook daarbij weer vind ik het niet helpen als je depri bent van de hele dag op kantoor zitten/kutwerk hebben.
Heb praktisch geen vrienden meer, of in principe heb ik ze wel maar zie ze weinig. Want ja iedereen moet werken en zijn altijd te druk druk druk om dingen te doen. Dus daaruit geen positieve tijdsvulling. En wat valt er samen te doen? Thuis zitten tv kijken. Ik weet ook niet eens meer wat ik verder zou willen doen met vrienden. Ik had een tijd wat vrienden waarmee het al heel chill was om gewoon thuis of buiten te zitten ouwehoeren. En met m'n ex ging ik vaak buiten in een parkje chillen. Maar dat is allemaal zo lang geleden, ik weet niet eens meer waar we het over hadden of hoe zo te zijn dat ik blijkbaar van alles te zeggen heb. Ik weet niet meer wat te zeggen, wat valt er te zeggen - wat ik zou willen doen met het leven waarvan niks eigenlijk kan. En of het met lekker weer buiten zijn nog zo leuk is, in mijn eentje niet en moet ik mijzelf daartoe dwingen. Maarja met de meeste andere/nieuwe mensen ontmoeten hoef ik ook niet samen te zijn.
Dus ik weet het niet meer. Het heeft weinig zin zo inderdaad.
Of niet, maar dan geef je het op, met alle mogelijke consequenties die je dan ook gewoon moet aanvaarden. Of dat nou jezelf iets aandoen is of een leven lang lethargisch blijven hangen in een mengelmoes van sentimenten in de trant van 'had ik maar', 'vroeger deed ik nog dit en dat' en 'het ligt aan de samenleving / de overheid / werkgevers / whatever'. Beide opties zijn uiteindelijk, voor de meeste mensen toch, bijzonder onwenselijk maar niet per se iets om je voor te schamen in mijn ogen. Maar wees je er dan wel bewust van dat het voortkabbelen in je huidige sentimenten inherent inhoudt dat je deze keuze welbewust maakt. Iets níét doen en níét actie ondernemen is dan ook een keuze. Daar kun je dan imo niet meer iets of iemand anders de 'schuld' van geven.
Iedereen strugglet en die struggle is ook heel belangrijk. Ik denk dat je voor jezelf toch allerlei enorm hoge bergen opwerpt. Je hebt een ideaalbeeld voor jezelf geschapen, misschien wel een soort utopie zelfs. Dromen is prima, maar het is allemaal nog zó ver weg en abstract en onoverzichtelijk dat je niet lijkt te zien dat het kleine stappen moeten zijn, die behapbaar zijn en waar je ook écht wel eens zaken voor moet opofferen. Ja, zelfs zonder dat je de garantie hebt dat díé specifieke opoffering je ook echt iets oplevert. Soms is het één stap terug en twee stappen vooruit. Die levensdoelen die jij noemt hebben misschien wel heel veel mensen, en lang niet iedereen komt daar. Als dat zo zou zijn dan zou iedereen in een landhuis wonen en een beetje van huis uit werken wanneer hij/zij zin heeft met regenbogen en gummiberen en huppelende blonde vrouwen met paardenstaarten. Dat is niet de realiteit, en er zijn ook heel veel mensen die gelukkig zijn met minder, of beter: met de weg er naartoe. Zonder ooit zeker te weten dat je er komt, misschien wel met de hoop dat als je maar hard genoeg werkt het ooit nog zal komen, maar vooral genietend van alles wat er onderweg gebeurt. Het klinkt zó cliché, maar het gaat écht ook vooral om de weg er naartoe.
Het is alsof je aan het hopen bent dat je de loterij wint terwijl je slim genoeg bent om te begrijpen dat die kans zeer, zéér minimaal is. Je moet er wat voor doen, maar het gaat niet om het móéten, het gaat om het wíllen. Als je die struggle niet wílt leveren, als je heel bot gezegd gewoon niet wílt leven, leg jezelf er dan bij neer dat het niet meer gaat gebeuren en ja sorry dat ik het zeg, dan ben ik ook heel direct, maar vereenzelvig je dan met één van die vooruitzichten uit mijn eerste alinea.
Als je wél interesse hebt in die weg er naartoe, dan zet je één van die beren die je toch echt zélf op de weg hebt gezet voorzichtig eens even aan de kant. Dan volg je een cursusje hier of daar, ga je misschien zelfs een opleiding doen tot sportinstructeur en stap je met je 15-20 jaar trainingservaring een keer een commerciële gym in en laat je zien dat je wat je hier al aan tientallen of misschien wel honderden newbies en intermediates hebt uitgelegd over de theoretische kant van de krachtsport ook in de praktijk kunt brengen. Dan kijk je je ouders voor de 427e keer nog eens lief aan en vraag je of zij mee kunnen denken over bijvoorbeeld het opzetten van een eigen business, over het aanwenden van sociale contacten, over het investeren in dit of dat. En ja of heel misschien stap je dan ook van je high horse af en lever je 1-2 dagen aan huiselijk zolderkamercomfort in door de grote boze kantoorwereld in te stappen waar volgens jou 99% van de mensen ongelukkig is, wat volgens mij dan weer een projectie is van je eigen ongeluk.
Je moet aan de slag willen.
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
Heb niet het idee dat ik daarmee begrepen wordt. En ja dat wel meer mensen dingen willen weet ik, daar zie ik de relevantie niet van in. Er zijn er ook weer meer die wel gewoon mogen wat ik wil. Dat is redelijk arbitrair en buiten mijn invloed.
Andere opties, "stappen terug om mogelijk wel geen misschien een stap vooruit te doen maar het gaat om de reis ernaartoe ook als je er niet komt" lijkt mij ook niet te begrijpen waar ik tegenaan loop. Dat zijn de paden zelf.
Overigens lijkt sportinstructeur in een gym mij ook niks. Trainen in een gym al niet. Toch iets fundamenteels aan dat ergens aanwezig moeten zijn.
Er zijn best dingen die mij interessant lijken om te doen, maar dat zijn dingen die dus zelfstandig zijn. En ik zie daar geen weg naartoe. Had ik denk ik niet zo goed benoemd in die post omdat de zin over waar ik uitdaging in zie om banen op locatie gingen, daar zie ik dat niet in, maar dus wel in andere "banen."
Ik voel mij ook verkeerd begrepen wat betreft het "vroeger deed ik dit en dat" er werd mij gevraagd of ik het allemaal nog wel zie zitten. Ik refereer daarbij naar vroeger toen ik meer dingen had waardoor ik het wel zag zitten. Hang ik daar dan lethargisch aan? Nee er werd over gevraagd. Dat niet meer hebben heeft gewoon een gevolg, dat is een gegeven. Ik zit niet te sippen over dat ik die vrienden of ex mis ofzo. Just saying, ooit had ik het en toen kreeg ik daar positieve emoties uit en nu heb ik het niet meer dus niet meer positieve emoties.
Andere opties, "stappen terug om mogelijk wel geen misschien een stap vooruit te doen maar het gaat om de reis ernaartoe ook als je er niet komt" lijkt mij ook niet te begrijpen waar ik tegenaan loop. Dat zijn de paden zelf.
Overigens lijkt sportinstructeur in een gym mij ook niks. Trainen in een gym al niet. Toch iets fundamenteels aan dat ergens aanwezig moeten zijn.
Er zijn best dingen die mij interessant lijken om te doen, maar dat zijn dingen die dus zelfstandig zijn. En ik zie daar geen weg naartoe. Had ik denk ik niet zo goed benoemd in die post omdat de zin over waar ik uitdaging in zie om banen op locatie gingen, daar zie ik dat niet in, maar dus wel in andere "banen."
Ik voel mij ook verkeerd begrepen wat betreft het "vroeger deed ik dit en dat" er werd mij gevraagd of ik het allemaal nog wel zie zitten. Ik refereer daarbij naar vroeger toen ik meer dingen had waardoor ik het wel zag zitten. Hang ik daar dan lethargisch aan? Nee er werd over gevraagd. Dat niet meer hebben heeft gewoon een gevolg, dat is een gegeven. Ik zit niet te sippen over dat ik die vrienden of ex mis ofzo. Just saying, ooit had ik het en toen kreeg ik daar positieve emoties uit en nu heb ik het niet meer dus niet meer positieve emoties.
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
En een eventuele wil om aan de slag te gaan of doorzettingsvermogen of inzet of motivatie ergens voor is in mij dus ook juist in de richting die geen $$$ oplevert, dat werkt als het ware averechts. Ik weet niet of je dan eigenlijk bedoelt "je moet aan de slag willen op een manier die je door de maatschappij en je omstandigheden toegestaan wordt"
Laatst bewerkt:
MPVA80
Dutch Bodybuilder
- Lid sinds
- 6 aug 2018
- Berichten
- 258
- Waardering
- 377
- Lengte
- 1m83
- Massa
- 83kg
- Vetpercentage
- 10%
Dan heb ik dat verkeerd geïnterpreteerd, excuus!
Ik snap niet helemaal waarom dit relevant is, maar ik gun iedereen oprecht het beste. Waarom denk je dat ik dat niet zou willen?
Ik zit in een zeer platte organisatie waarbij er eigenlijk geen echte hiërarchie is. Niemand die over mijn schouder meekijkt wat ik doe en waarom. Zo heb ik bijv. 1 keer in de 6 weken een bila met mijn "manager". Ik zet dit tussen haakjes omdat ik hem meer een coach vindt waar ik even mee kan sparren. Hij bepaalt dus helemaal niets voor mij, ik bepaal zelf mijn eigen werk.
Veel ruimte dus voor eigen verantwoordelijkheid en initiatief. Dat trekt ook mensen aan met eenzelfde mentaliteit en dat maakt het leuke collega's. Samenkomen op kantoor is dan ook om nieuwe ideeën te bespreken en te brainstormen, plan van aanpak te verzinnen, etc. Vervolgens gaat iedereen weer zijn eigen weg. Ik zit dan bijv. van 10 tot 12 in zo'n brainstorm en zou dan eventueel naar huis kunnen om daar verder te werken. Echt volle dagen op kantoor maken ik zeer zeer zelden. En daarnaast zit ik dus zeer zelden op kantoor. Maar soms vind ik het ook prettig om op kantoor in een stilteruimte te zitten om bijv. aan een rapport te werken. Daar kan ik mij veel beter concentreren dan thuis.
Het kantoor is ook niet echt een kantoor, meer een soort van ontmoetingspunt waar je de vrijheid hebt om op allerlei manieren te werken: in overlegruimtes, hybride vergaderzalen, stilteruimtes/privéhokjes, aan de bar, in de tuin, etc.
Een groot verschil is denk ik wel dat ik bij de semi-overheid werk, waar we wel zwarte cijfers moeten draaien (we worden niet gesubsidieerd), maar tegelijkertijd winst maken niet het ultieme doel is. Het resultaat is een heerlijke werk-privé balans waarbij er de nodige uitdaging zit in je werk, maar het niet je helemaal opslokt. Ik heb hiervoor bij 2 commerciële consultancy bureaus gewerkt en dat was toch wel heel andere koek. Standaard weken van 80 uur, soms 7 dagen in de week werken, veel reizen door heel het land en buitenland. Voorbeeld: werkte op een opdracht bij ABN AMRO: standaard werkdag was van 6:30 tot 21:30/22:00. Live simulaties draaien in de weekenden, dan bijv. op zaterdag pas om 2 uur 's nachts klaar en zondag om 8 uur weer aanwezig zijn. Kennisoverdracht doen in India, daar naartoe vliegen 2 weken lang dagen maken van 12 uur, vervolgens op zondag weer terugvliegen naar NL, maandagochtend aankomen en direct door naar kantoor om verder te werken...
Maar ben wel achteraf dankbaar dat ik deze ervaring heb gehad, ruim 15 fucking jaar lang. Daarmee kweek je niet alleen een dikke huid en leer je ontzettend veel, een omgeving waar ik nu in zit waardeer ik daardoor des te meer...en zie ik eerlijk gezegd als een beloning die ik heb verdient na 15 jaar bloeden. Dat is overigens iets waar ik heilig in geloof: je zult toch echt offers moeten brengen om iets van je doelen te bereiken en dat zie ik jou niet doen. Het is letterlijk bij jou "my way or the highway".
Wat bedoel je overigens met kwaadwillende instelling?
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
Ohja naar het kantoor om dan in een prive/stilteruimte te gaan zitten sorry moest er even uit.
Nog een vraag he; vind je dan niet dat zo'n uurtje bespreken niet makkelijker via Skype kan? Daar ben ik wel eens op uitgekomen met klanten/collegas, scheelt iedereen toch weer.
En/of als je je collega's zo leuk vind, is dat dan ook om buiten het werk af te spreken?
sorry moest er even uit.Omdat veruit niet iedereen dat doet en je ook leek te komen uit de hoek dat ik mij maar moet conformeren wat toch enigszins tegenstrijdig is met het gunnen.
Ohja alleen voor 2 uurtjes bespreking komen. Misschien moet ik eens voorstellen dat ik dat wel kan doen. (als het niet in timboektoe of limburg is ofzo) Nja als men 2-3 dagen eist zullen dat wel werkdagen moeten zijn he, dingen bespreken is ook niet zo vaak nodig, hmm.
Nog een vraag he; vind je dan niet dat zo'n uurtje bespreken niet makkelijker via Skype kan? Daar ben ik wel eens op uitgekomen met klanten/collegas, scheelt iedereen toch weer.
En/of als je je collega's zo leuk vind, is dat dan ook om buiten het werk af te spreken?
Heb je daarvoor wel iets gezien van wat ik heb gedaan?
Uhm heel breed die slaafse mentaliteit waar ik het over had en anderen geen vrijheid gunnen. Een zekere rancune, wij moeten op kantoor zijn of kutwerk hebben dus jij ook. Of zelfs overtuigd zijn dat dat beter is, niet anders kunnen zien en wie dat wel doet veroordelen. Erg beperkte denkwijzes die mensen niet in hun waarde laten.
- Lid sinds
- 12 jun 2007
- Berichten
- 17.728
- Waardering
- 15.489
- Lengte
- 1m89
- Massa
- 125kg
Dat is natuurlijk helemaal prima @chrisk, dat zei ik ook al in mijn eerdere post. Met die houding zul je dan wel gewoon moeten accepteren dat de dromen die je hebt mbt relaties, een eigen huis en dergelijke niet gaan uitkomen, wonderen daargelaten. En dan gaan we verder weer in de discussie komen over hoe dat allemaal komt door de samenleving enzo, die is hier nu al wel vaak genoeg gevoerd denk ik dus dat lijkt me niet erg vruchtbaar om daar in te blijven hangen. Je houding wat dat betreft is helder denk ik. Ik kan jou verder niet helpen anders dan hetgene wat ik al gezegd heb. Gaat helemaal niet om wel of niet sportinstructeur worden, ik gaf maar gewoon wat voorbeelden om je wat aan te sporen.
Het zou ergens wel mooi zijn als je over een x aantal jaar deze gesprekken eens naleest en jezelf afvraagt what the f**k je hier toch allemaal dacht en deed. Met een glimlach terugkijken en beseffen dat je ergens daar tussenin toch een keer een keuze hebt gemaakt, welke dan ook. Dat zou fijn zijn.
Het zou ergens wel mooi zijn als je over een x aantal jaar deze gesprekken eens naleest en jezelf afvraagt what the f**k je hier toch allemaal dacht en deed. Met een glimlach terugkijken en beseffen dat je ergens daar tussenin toch een keer een keuze hebt gemaakt, welke dan ook. Dat zou fijn zijn.
Wat zou je doen als de huisvesting die je nu hebt volgende maand wegvalt?
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
Ik weet niet of je het zo bedoelt maar het komt steeds toch enigszins als kritiek over alsof ik maar in een slachtofferrol zit en concessies zou moeten doen anders... Het lijkt mij voorbij te gaan aan dat ik aangeef dat ik niet in het standaard paadje/advies pas, en aan dat er best mogelijkheden in de maatschappij zijn waarin ik wel pas. Ok goed ik heb er ook genoeg ergernissen over de maatschappij en er is ook genoeg aan op te merken en uit dat bij vragen ook zo, dat is waar.
Maar het advies is steeds dat het een stap terug moet zijn, concessies dit dat, het moet in een bekend straatje passen dat voor jullie heeft gewerkt.
Ergens snap/hoop ik dat dat kan komen omdat je hetzelfde resultaat wenst en je weet dat dat werkt. Maar voor mij werken die stappen echt niet. Stel dat het door autisme of iets dergelijks komt, for the sake of argument dat het daarmee misschien duidelijker is hoe ik mijn probleem bedoel, dan ga je toch ook niet zeggen ah joh pas je een beetje aan?
Dat zou misschien de zogenaamd reëlere optie zijn. Maar dat is het eigenlijk niet gezien er wel degelijk andere wegen zijn. En die voorgestelde reëlere wegen voor zo iemand juist niet werken.
Misschien vat ik het verkeerd op. Volgens mij zou ik ook heel anders reageren op iemand die zulke problemen aangeeft te hebben, dus vanuit zo'n verwachting benader ik dit ook. Ook dat is weer vanuit zien hoe het anders/beter kan, dat dan verwachten en teleurgesteld worden als anderen het niet zo zien/doen. Nou, dat dan elke hele werkdag door.
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
Hangt er van af hoe dat zou gebeuren? Gelukkig is het nu niet zo koud, maar kun je dan een woning krijgen?
Ik heb geen idee wat je dan hoe kunt krijgen als je niet of nauwelijks eigen inkomen kunt genereren, jij wel?
Ben je dan wel bereid burgers te flippen bij de mac af ga je dan nog liever bij het Leger de heils oid langs?
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
Als ik om mij heen kijk kunnen een uitkering en sociale huur woning samen?
MPVA80
Dutch Bodybuilder
- Lid sinds
- 6 aug 2018
- Berichten
- 258
- Waardering
- 377
- Lengte
- 1m83
- Massa
- 83kg
- Vetpercentage
- 10%
Ohja naar het kantoor om dan in een prive/stilteruimte te gaan zitten
Tsja, ik vind het fijn om af en toe op kantoor te zitten ipv thuis. Als ik alleen maar thuis zit, dan komen de muren op mij af. Als ik moet kiezen tussen het zitten op een muffe fucking zolder bij pappie en mammie als volwassen fucking vent, of 5 dagen in de week op kantoor zitten, dan zou het 100% het laatste voor mij zijn! Sorry dat moest er even uit.
Er is een groot verschil tussen iemand iets gunnen wat hij/zij heel graag wilt enerzijds en of dit wel reëel is anderzijds. Je bent echt naïef voor je leeftijd. Sorry dat moest er even uit.
Tjsa, misschien eens wat water bij de wijn doen en eerst 2-3 dagen volle bak er tegen aan, je fantastische meerwaarde bewijzen en dan eens een gesprek aangaan over wat er mogelijk is? Ik werk overigens zelf op het snijvlak van business en IT en heb heel veel moeten samenwerken met programmeurs. En dan is het gewoon fijn om in ieder geval 1 dag in de week op kantoor te zitten en samen te kunnen kijken naar zaken, uittekenen op een whiteboard, etc.
Dingen regelmatig bespreken is juist wel vaak nodig om het eindproduct naar een hoger niveau te tillen. Maar hey, laten we het vooral hebben over hoe ik opereer en dat het hele universum maar zich aan mij moet confirmeren.
Ik bespreek regelmatig dingen via MS Teams en Webex. Zoals ik zei heb ik daar heel, heel veel vrijheid in.
En nee, ik spreek mijn collega's niet buiten werk. Het zijn niet mijn vrienden en ik vind het belangrijk om werk en privé gescheiden te houden. Ik heb totaal geen behoefte om buiten werktijd om met collega's om te gaan. Ik vind het leuk om inhoudelijk met mijn collega's over werk te hebben soms met pittige gesprekken, maar veelal met een lach en humor. Ik ga nooit naar borrels bijvoorbeeld en veel andere collega's ook niet. Daar is iedereen vrij in die bij mijn organisatie werkt. Maar waar wil je precies naartoe met deze vraag, kerel? Het cynisme straalt ervan af (je kan toch onmogelijk het leuk hebben met collega's?!?!?).
Dat hoef ik ook niet te weten. Het feit dat je als grown-ass man bij pappie en mammie op zolder woont en niets aan de situatie doet, zegt mij meer dan genoeg. Als ik in jouw situatie zou zitten zou ik er alles aan doen om z.s.m. weer op eigen benen te staan. Maar ik zou überhaupt nooit in jouw situatie belanden, daar ben ik te trots voor.
Geen vrijheid gunnen ook...
Jezus wat een woordgebruik in dit laatste deel van je post. You're beyond help, son...Prima als dat je keuze is, maar dan moet je de jankers niet haten aangezien zij jou die mogelijkheid beiden.
Portonia1
Ripped Bodybuilder
- Lid sinds
- 9 jan 2014
- Berichten
- 4.496
- Waardering
- 6.656
- Lengte
- 1m90
- Massa
- 100kg
- Vetpercentage
- 14%
Dat is iets dat je jezelf aanpraat.
- Lid sinds
- 19 mei 2019
- Berichten
- 8.831
- Waardering
- 11.404
- Lengte
- 1m94
- Massa
- 103kg
- Vetpercentage
- 12%
Als je 15 jaar geleden gewoon je best had gedaan had je nu een huis gehad met overwaarde. Als je toen gewoon als ‘ loonslaaf’ was gaan werken had je ervaring en was je misschien zelfs wel door wat promotie ergens de baas over geweest. Of als je daadwerkelijk een bedrijf was begonnen was je nu binnen, failliet of strugglend.Nou dat is juist een hele goede vraag.
Veel zie ik niet zitten nee. Hetgeen wat ik wel zie zitten is vrijwel onmogelijk bereikbaar. En wat ik wel zou zien zitten staat dus haaks op de hele dag op locatie werken/op kantoor zitten. Die banen zie ik ook geen uitdaging of ontwikkeling in. In mijn vakgebied ook niet.
Het vooruitzicht dat ik nog heb om ooit een huis te kunnen krijgen is niet best. En daarin is ook nog belangrijk wat voor huis in wat voor ligging. Van in een straat wonen wordt ik ook echt ongelukkig. Ik merk dat ik als het ware in een landall vakantiepark moet wonen om daar enige zingeving uit op te doen.
En de gevolgen van de woonsituatie voor het kunnen krijgen van een potentiële relatie, de realiteit is echt zo dat niemand zit te wachten op een nog/weer thuiswonende loser. Of zelfs met eigen huis zou dat al moeilijk genoeg zijn. En ook daarbij weer vind ik het niet helpen als je depri bent van de hele dag op kantoor zitten/kutwerk hebben.
Heb praktisch geen vrienden meer, of in principe heb ik ze wel maar zie ze weinig. Want ja iedereen moet werken en zijn altijd te druk druk druk om dingen te doen. Dus daaruit geen positieve tijdsvulling. En wat valt er samen te doen? Thuis zitten tv kijken. Ik weet ook niet eens meer wat ik verder zou willen doen met vrienden. Ik had een tijd wat vrienden waarmee het al heel chill was om gewoon thuis of buiten te zitten ouwehoeren. En met m'n ex ging ik vaak buiten in een parkje chillen. Maar dat is allemaal zo lang geleden, ik weet niet eens meer waar we het over hadden of hoe zo te zijn dat ik blijkbaar van alles te zeggen heb. Ik weet niet meer wat te zeggen, wat valt er te zeggen - wat ik zou willen doen met het leven waarvan niks eigenlijk kan. En of het met lekker weer buiten zijn nog zo leuk is, in mijn eentje niet en moet ik mijzelf daartoe dwingen. Maarja met de meeste andere/nieuwe mensen ontmoeten hoef ik ook niet samen te zijn.
Dus ik weet het niet meer. Het heeft weinig zin zo inderdaad.
Dat je nu nog steeds geen f**k doet behalve jammeren is de oorzaak van je eigen ellende. Ga gewoon iets doen. Iets nuttigs. Desnoods vrijwilligerswerk, of solliciteren, een eigen bedrijf.
Je bent pas 35 en als je wilt kunt je er wat van maken. Je kunt de wereld niet veranderen. Je hebt hier in een van de rijkste landen ter wereld. Kansen zat. Maar als je ze niet grijpt wegens ‘niet goed genoeg’. Dan ben je dus ineens 35 en zit je als maagd/incel, werkeloos op de zolderkamer van je ouders.
De enige manier om verder te komen is iets nuttigs te gaan doen. Leuk? Waarschijnlijk niet altijd. Voelt zoiets goed? Ja.
Je kunt klagen over de berg zand die op je weg ligt of gewoon beginnen te scheppen.
Laatst bewerkt:
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
Jaa zoiets heb ik dus met locaties/kantoren.Tsja, ik vind het fijn om af en toe op kantoor te zitten ipv thuis. Als ik alleen maar thuis zit, dan komen de muren op mij af. Als ik moet kiezen tussen het zitten op een muffe fucking zolder bij pappie en mammie als volwassen fucking vent, of 5 dagen in de week op kantoor zitten, dan zou het 100% het laatste voor mij zijn! Sorry dat moest er even uit.
Nou gelukkig is het reëel! Maar zie/wil jij dat anders.Er is een groot verschil tussen iemand iets gunnen wat hij/zij heel graag wilt enerzijds en of dit wel reëel is anderzijds. Je bent echt naïef voor je leeftijd. Sorry dat moest er even uit.
Nou ik weet dat er dan toch andere visies op die noodzaak zijn. Ik heb in al mijn jaren niet meer dan een bespreking om de week nodig gehad, nuttig gevonden, en alle programmeurs die ik heb meegemaakt eigenlijk net zo. Ook zijn er hele hoge top programmeurs en zelfs hele internationale bedrijven/top projecten die volledig thuis werken. Nouja ad-hoc even chatten of bellen kan natuurlijk wel eens handig zijn, maar er zijn zelfs die asynchrone communicatie voorop hebben staan.Tjsa, misschien eens wat water bij de wijn doen en eerst 2-3 dagen volle bak er tegen aan, je fantastische meerwaarde bewijzen en dan eens een gesprek aangaan over wat er mogelijk is? Ik werk overigens zelf op het snijvlak van business en IT en heb heel veel moeten samenwerken met programmeurs. En dan is het gewoon fijn om in ieder geval 1 dag in de week op kantoor te zitten en samen te kunnen kijken naar zaken, uittekenen op een whiteboard, etc.
Dingen regelmatig bespreken is juist wel vaak nodig om het eindproduct naar een hoger niveau te tillen. Maar hey, laten we het vooral hebben over hoe ik opereer en dat het hele universum maar zich aan mij moet confirmeren.
Ik bespreek regelmatig dingen via MS Teams en Webex. Zoals ik zei heb ik daar heel, heel veel vrijheid in.
Lijkt mij van wat ik hoor en zie toch meer iets van business en consultancy die zoveel met overleg moeten/willen werken. Meestal door klanten die er bovenop willen zitten, gehoord willen worden dat het knopje misschien toch daar moet staan. Ohja er zijn zelfs werkmethodes die dat juist expliciet proberen te voorkomen omwille efficiëntie. (de volgende dag moet het knopje toch weer terug, zonde van de tijd geweest)
Nou ik heb dus juist wel collega's gehad waarmee ik buiten het werk afsprak, en ken wel meer die dat hebben. Dat verwachtte ik eigenlijk wel als je aangeeft leuke collega's te hebben, maar dan denk ik zelf dat ik ze liever buiten het werk zie dan op kantoor. Ik kreeg daarbij op het werk ook dat ik dan liever meer aan het ouwehoeren enzo was dan dat ik nog wou werken. Ook weer lastig eigenlijk.
Opmerkelijk dat je niet hoeft te weten waarover je een uitspraak doet. "doet niets" maar volgens mij was deze ronde aan "advies" weer begonnen a.h.v. een sollicitatie die in lijn is met wat ik wil waarop ik mijn best doe.
Jeetje!Geen vrijheid gunnen ook...
- Lid sinds
- 12 jun 2007
- Berichten
- 17.728
- Waardering
- 15.489
- Lengte
- 1m89
- Massa
- 125kg
Zo bedoel ik het niet en het is verder jouw log dus ik ga wat terughoudend zijn in reageren op de extrapolaties van jou in bovenstaande post betreffende mij en mijn intenties t.o.v. jou. Ik heb alleen maar geprobeerd te schetsen hoe ik het zie en daarbij expliciet willen vermelden dat alles een keus is, óók niets doen. Een keus met gevolgen. Ik weet niets van jouw psychosociale toestand en hoe dat dan bij jou binnenkomt of overkomt. Als je het allemaal vervelend vindt dan zal ik t niet meer doen. Even goede vrienden ✌
- Lid sinds
- 24 aug 2009
- Berichten
- 21.669
- Waardering
- 12.185
Ik was toen inderdaad wat jaren loonslaaf. En ik ben een bedrijf begonnen en inderdaad nu
Oh en dat huis met overwaarde had ik net voor de enorme stijging verkocht zonder overwaarde.
Had een jaartje moeten wachten voor de X3, hindsight 20/20 he.
