Los van dit specifieke voorbeeld van AFAS denk ik dat het wel tijd is voor een maatschappelijke discussie over de 40-urige werkweek. Deze huidige norm is zo'n 100 jaar geleden ontstaan en zou nu op zijn minst wel tegen het licht mogen worden gehouden. Niet overal is 40 uur de norm, 38, of 36 uur is geldt soms ook als fulltime, maar dan werk je vaak toch 5 dagen van 8 uur en krijg je ADV-uren.
40 uur was ooit een redelijk goed aantal uren om te werken om als enige kostwinnaar een gezin te onderhouden, dit als bovengrens stellen was voornamelijk bescherming van de werknemer tegen uitbuiting en overbelasting, net als het verbod op kinderarbeid. Maar nu steeds meer vrouwen ook een carrière ambiëren (wat ik een prima ontwikkeling vind) komen we gewoon in de knel. Zolang er geen kinderen in het spel zijn is het prima als beide partners fulltime werken, maar zodra er kinderen zijn is dat iets wat veel ouders. niet willen of zelfs kunnen. Nu is het dan vaak zo geregeld dat de man fulltime blijft werken en de vrouw helemaal stopt met werken, of in elk geval beduidend minder gaat werken. Als de norm voor het aantal uur van een fulltime dienstverband vervaagt wordt het makkelijk om een andere verdelingen te kiezen.
Wel heb ik moeite om dan toeslagen e.d. volledig te koppelen aan het inkomen los van het aantal uur dat iemand werkt, maar aan de andere kant, waarom zou iemand met 2 keer modaal wel de mogelijkheid moeten hebben om bijvoorbeeld maar 24 uur te werken en moet iemand met een minimum inkomen wel 40 uur aan de bak? Ik kan voor mezelf geen eenduidig standpunt formuleren, maar ik denk wel dat er de komende decennia zaken gaan veranderen op dit gebied.
ukrant.nl
