graniet
Cool Novice
- Lid sinds
- 13 mrt 2009
- Berichten
- 117
- Waardering
- 13
- Lengte
- 1m71
- Massa
- 104kg
- Vetpercentage
- 12%
Wat is dat voor rare reactie op mijn serieuze antwoord op jouw verhaal? Jij geeft aan een probleem te hebben die als het waar is zeer serieus kan zijn kan ik uit ervaring vertellen en ik geef dan ook een serieus antwoord. Van dergelijke abjecte opmerkingen zoals dat ik in het 'jachtseizoen' zou zitten ben ik absoluut niet gediend en passen ook niet bij een serieus antwoord op een probleem zoals die door jou geschetst wordt. Overigens had ik qua leeftijd wel je vader kunnen zijn!
)
Soms, nja vaak ben ik gewoon angstig.. wanneer ik mijn bakje kip,rijst,groente je kent hem wel te voorschijn haal.. voor de reacties van andere: wat eet jij nou
En soms zeggen mensen niets, toch heb ik dan het gevoel dat alle ogen op mijn bakje eten staan gericht.. zeker omdat ik nog helemaal geen perfect fitness fysiek heb.. vind ik het dan ook erg moeilijk om erin te geloven dat ik het kan! Elke training ga ik fanatiek.. ik geef 100%. Ook mijn maaltijden maak ik keurig elke avond en ik volg mijn eet schema zo goed als ik kan. Het probleem is mijn dwangneurose die gekoppeld is aan een eetverslaving.. heel vervelend! Dit is niet omdat ik mijn doel niet wil bereiken, gewoon omdat ik bang ben.. eten is op dat moment een soort vlucht of een soort bevestiging naar mezelf toe: zie je wel je kan het niet en zie je wel, bodybuilding is stom, ze hebben gelijk, je bent een eenzaam triest gevalletje.. Op dat moment eet ik alles, en dan bedoel ik ook echt ALLES!! omdat ik dan gewoon negatief ben en denk: pff ze hebben gelijk, wat een failure ben ik! In werkelijkheid wil ik gewoon schijt hebben wat anderen denken, hopen dat ik ooit een leuke fitness vriend kan vinden waarmee ik een relatie op kan bouwen, die mij accepteert zoals ik ben. Soms denk ik dat nooit een leuke jongen ontmoet die dezelfde doelen heeft als ik of het is gewoon een player. Soms voel ik me hopeloos en geef ik op! Dat opgeven uit zich meestal in een eetbui en vervolgens pak ik mezelf DIRECT weer op en wil gewoon door gaan.. maar die angst voor wat anderen van mij vinden is ontzettend groot.. soms ook in de sportschool, wat denken anderen van mij? dat ik powerlifter wil worden? Hoe kan ik meer in mijzelf geloven? En stoppen met mezelf allerlei psychische ziektes aan te praten? Ik wou mijn verhaaltje even met jullie delen, voelde me rot 
