- Lid sinds
- 26 jan 2010
- Berichten
- 9.581
- Waardering
- 2.963
Volg de onderstaande video samen om te zien hoe u onze site kunt installeren als een web-app op uw startscherm.
Notitie: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
maar die angst voor wat anderen van mij vinden is ontzettend groot.. soms ook in de sportschool, wat denken anderen van mij? dat ik powerlifter wil worden?

Foei Hoody ! Nu had je een kans op een knuffel, verknal je het...

Volgens mij ga je van je lichaam trainen niet geestelijk sterker worden. Als je je geest traint wordt je lichaam ook niet sterker.
srs voor dat powerlifting moet je oppassen hoor
voor je het weet sta je om 3 uur 's nachts chocolade cake door je strot te douwen en weg te spoelen met chocomel omdat je bench anders niet vooruit gaat ---------- Toegevoegd om 14:54 ---------- De post hierboven werd geplaatst om 14:51 ---------- gebaseerd op een waargebeurd verhaal
Het wordt alleen maar erger als je ook serieus je doelstelling meer powerlifting gaat maken. Ik voelde me altijd al onzeker als ik ging trainen, omdat mijn bijnaam "die bolle" was. Ik was en ben dus een behoorlijk grote jongen. Logisch dus dat ik me op powerlifting ben gaan richten. Toen ik er helemaal voor begon te gaan, werd daar nog een dimensie aan toegevoegd: niet alleen voelde ik me nog steeds onzeker over mijn bolle lichaam, gebrek aan stijl en lelijke gezicht, ik werd ook echt heel onzeker over gewichten. Iedere keer als ik opwarm voel ik mij onzeker. Wat als mensen mij met 70 kilo zien squatten en denken dat dit mijn max effort is? Ik kan er echt niet tegen. Er MOET veel gewicht aan die stang zodat mensen zien dat ik echt supersterk ben. Het liefste schreeuw ik ook nogal hard tijdens mijn zwaarste sets, zodat ik zeker weet dat mensen in ieder geval die set ook zien.

Ik richt me niet op powerlifting hoor.
En who cares wat mijn doelstelling is, moet ik toch lekker zelf weten![]()
Ohh, je wilt gewoon complimentjes krijgen?
Weet je wat het is. Je moet gelukkig zijn met jezelf.. Een ander gaat dat niet voor je regelen. Zolang jij jezelf niet goed genoeg vindt enz. zal je niet een leuke "fitness vriend" tegen het lijf lopen die wel gelukkig met je kan zijn.. omdat jij zelf niet gelukkig bent.
Laat het varen, focus op je voeding en je training en doe waar je je goed bij voelt.. de rest komt vanzelf.
Door te b**chen en te huilen gebeurt er iig niets. En als je een leuke vriend wilt, er zijn hier tientallen jongens die een beetje fitnessen en je wel een keer willen doen om je zelfvertrouwen wat "op te krikken".
En als je echt zo in de knoop zit met jezelf, moet je dat niet op DBB uitten, maar eens met iemand gaan praten die er verstand van heeft. Want zoals je ziet aan de voorgaande reacties zijn er niet echt mensen die zich geroepen voelen hier met jou over te praten.. laat staan dat er gecared wordt op the internet.
nee, powerliften is voor dikzakkeninsinueer je hiermee dat je dik word van powerlifting?

Ik sprak laatst een meid van de gym waar ik train, die gaat mee doen met flex cup. Ze zei dat ik ook lekker fanatiek bezig ben en vroeg of ik wedstrijden wil doen. Ik antwoordde dat ik gewoon nog ff lekker wil trainen, goed eten enzo.. omdat ik mentaal veel sterker moet worden.. schaamSoms, nja vaak ben ik gewoon angstig.. wanneer ik mijn bakje kip,rijst,groente je kent hem wel te voorschijn haal.. voor de reacties van andere: wat eet jij nou
![]()
En soms zeggen mensen niets, toch heb ik dan het gevoel dat alle ogen op mijn bakje eten staan gericht.. zeker omdat ik nog helemaal geen perfect fitness fysiek heb.. vind ik het dan ook erg moeilijk om erin te geloven dat ik het kan! Elke training ga ik fanatiek.. ik geef 100%. Ook mijn maaltijden maak ik keurig elke avond en ik volg mijn eet schema zo goed als ik kan. Het probleem is mijn dwangneurose die gekoppeld is aan een eetverslaving.. heel vervelend! Dit is niet omdat ik mijn doel niet wil bereiken, gewoon omdat ik bang ben.. eten is op dat moment een soort vlucht of een soort bevestiging naar mezelf toe: zie je wel je kan het niet en zie je wel, bodybuilding is stom, ze hebben gelijk, je bent een eenzaam triest gevalletje.. Op dat moment eet ik alles, en dan bedoel ik ook echt ALLES!! omdat ik dan gewoon negatief ben en denk: pff ze hebben gelijk, wat een failure ben ik! In werkelijkheid wil ik gewoon schijt hebben wat anderen denken, hopen dat ik ooit een leuke fitness vriend kan vinden waarmee ik een relatie op kan bouwen, die mij accepteert zoals ik ben. Soms denk ik dat nooit een leuke jongen ontmoet die dezelfde doelen heeft als ik of het is gewoon een player. Soms voel ik me hopeloos en geef ik op! Dat opgeven uit zich meestal in een eetbui en vervolgens pak ik mezelf DIRECT weer op en wil gewoon door gaan.. maar die angst voor wat anderen van mij vinden is ontzettend groot.. soms ook in de sportschool, wat denken anderen van mij? dat ik powerlifter wil worden? Hoe kan ik meer in mijzelf geloven? En stoppen met mezelf allerlei psychische ziektes aan te praten? Ik wou mijn verhaaltje even met jullie delen, voelde me rot
![]()
Ben ik de enige die vindt dat "onzekerheid over eigen lichaam" in combinatie met een profielfoto waarin je je (eigen, hoop ik?) lichaam showed elkaar redelijk tegen spreekt? Lijkt me sterk dat mensen die echt onzeker zijn over hoe ze eruit zien niet zo te koop lopen met hun lichaam. Sorry als ik je beledig, maar dan maak ik de vertaalslag naar "je wilt gewoon aandacht".
