Deloaden. Na een wedstrijd. Eerste klas rocket science Huggy.
Vaker afwissel met volume/intensiteit fasen? Dat zal wel. Ik zie er niets van. En alle andere dingen die ik je verteld heb (meer oefeningen, vaker maxen maar gedosseerd, assistence inplannen etcetcetcetc) ben je opeens vergeten? Ik heb je heel veel nieuws verteld, misschien ook niet maar je luisterd er voor geen meter na. Succes met je 2x170 fail volgende week.
Zucht...begint het "spelletje" weer...ik doe een tijdje volumefase (5x5) vervolgens doe ik een tijdje intensiteitsfase (3x3)...richting wedstrijden ga ik maxen...en incidenteel ook buiten het wedstrijdseizoen (het wedstrijdseizoen duurt overigens van oktober tot maart...dus zo'n half jaar). Bij de bijlagen van mijn log zie je onder
9 weeks bench press cycle een voorbeeld van zo'n schema...dus wees niet zo voorbarig, beste Emile!
Een verhaaltje voor het slapen gaan...dat van de Pad en de Schorpioen...
Pad was een zachtmoedig, vriendelijk schepsel dat zielsgelukkig rondzwom in zijn waterplas en heel vrienden had omdat iedereen hem graag mocht. Op een dag hoorde hij tijdens het baden een stem die hem riep vanaf de waterkant.
"Hé Pad, kom eens hier".
Dus Pad zwom naar de kant, en daar zag hij dat het Schorpioen was die hem riep. Bedenk wel: Pad mocht dan van anture goed van vertrouwen en zachtaardig zijn, hij was niet dom. Hij wist dat Schorpioen gevaarlijk was en bekendstond om zijn giftige angel waarmee hij elk moment - en vaak zonder reden - kon toeslaan. Dus bleef Pad op een afstand, maar vroeg beleefd:
"Wat kan ik voor je doen Broeder Schorpioen?"
"Ik moet naar de overkant" antwoordde de Schorpioen.
"Als ik moet lopen gaat me dat dagen kosten. Maar als jij me op je rug wilt nemen en me wilt brengen ben ik er zo. Ik heb gehoord dat je vriendelijk en grootmoedig bent, dus ik hoop dat je me deze enorme gunst zou willen bewijzen".
Nu zat Pad in een lastig parket. het lag in zijn aard om te helpen, maar hij was bang voor de slechte reputatie van Schorpioen. Hij besloot eerlijk te zijn.
"Broeder Schorpioen, ik zou je graag helpen, maar je staat bekend om je lichtgeraaktheid en je dodelijke angel. Als ik je op mijn rug neem en naar de overkant zwme, wat doe ik dan als je me besluit te steken? Dan ga ik dood, en dat wil ik niet". Schorpioen begon te lachen.
"Doe toch niet zo belachelijk, broeder Pad! Denk nou eens na. Als ik je tijdens de oversteek zou steken, zou je zinken en dan verdrinken we allebei. Ik ben bepaald niet van plan je dood te maken en mezelf al helemaal niet. Dus waarom zou ik zoiets doen. Ik moet simpelweg naar de overkant, en daar heb ik jouw hulp bij nodig".
Dus stond de goedgelovige Pad Schorpioen toe om op zijn rug te klimmen, en hij begon te zwemmen. Toen ze halverwege waren, voelde Pad een scherpe, afschuwelijke pijn.
"Au" riep hij.
"Wat was dat?" Waarop Schorpioen antwoordde:
"Ai, ik heb je gestoken, het spijt me"
Pad kon het niet geloven, en terwijl het gif zich door zijn lichaam verspreidde en hij begon te zinken, vroeg hij:
"Maar waarom heb je dat gedaan, Broeder? Waarom heb je me gestoken, terwijl je zeker weet dat we nu allebei verdrinken?" De schorpioen zuchtte, wegzinkend met Pad, terwijl hij zich voorbereidde op de dood, legde hij uit:
"Ik kon er niets aan doen. Het is gewoon mijn aard"
Een tragisch verhaaltje...geen sprookje in de zin van: "En ze leefden nog lang en gelukkig"...maar wel realistisch...je hebt mensen die van nature zachtaardig en vaak ook wel naïef zijn...en trappen ondanks dat ze beter zouden moeten weten steeds weer in de "val" van sommige onverbeterlijke mensen...ik geef toe dat ik een pad ben...maar ik ben niet jouw speldenkussen...als je iemand wilt steken, ga je gang, maar zoek iemand anders Broeder Emile!