[Afbeelding niet meer beschikbaar]
Ik snap niet waarom de vent op de cover lacht, want in de film is ie maar een triestig en eenzaam man met een donker verleden. En dat is de ganse teneur van de film, sadness alom.
Net uitgekomen van de gevangenis op weg naar zijn vrouw stopt ie even in een snelwegrestaurant. Daar ontmoet hij een praatgraag, niet-conventioneel meisje die een lift nodig heeft. De korte relatie wordt onderbroken door een vrachtwagen die op hen inrijdt en waar het meisje het moet bekopen met de dood. Getraumatiseerd door de botsing beslist hij om vergiffenis te vragen aan de moeder van het meisje, die ze zelf niet alle 5 op een rij heeft.
Het is erg moeilijk om de pracht van dit film aan te tonen zonder in spoilers te vervallen, omdat de pracht van dit film inzit in de manier hoe je op een abrupte manier geleid wordt tot het begrijpen van de hoofdpersonage, waar de ene informatie aanvoelt als een uppercut en de andere als een ‘eureka’-moment.
De film zuigt je makkelijk in omdat de thema ‘schuld en vergiffenis’ iedereen aanspreekt en dat de personage terechtkomt in een heel aparte context om zijn trauma te verwerken.
Sommige scenes zijn op momenten wel simpel, karikaturaal, cliché en onnodig…daar ergerde ik me wel dood aan. Als iemand halverwege de film weg zou zappen, dat zou ik hem heel goed begrijpen omdat ik in dezelfde positie stond.
Oh, en die chick van the matrix speelt erin en for once heeft ze geen persoonlijkheid van een achterlijke, stoere b*ch.
