- Lid sinds
- 7 okt 2002
- Berichten
- 55.009
- Waardering
- 3.208
In de eerste maanden na de diagnose heb je constante angstgevoelens en denk je ook aan de dood, je weet dan namelijk nog niet hoe dodelijk de leukemie die je hebt is, daar kom je later pas achter (later kwam ik via genetisch onderzoek te weten dat ik in de intermediate groep zit, dus een beetje tussen grote kans op genezing en zeer lage kans op genezing). Je maakt je zorgen over hoe je zaken waar je verantwoordelijk voor bent moet veranderen. De eerste maanden zijn ook een tijd van accepteren, de meeste mensen die deze diagnose krijgen aanvaarden deze niet volledig, in mijn geval was het alsof er twee personen waren: een ziek persoon dat net ontstaan is en mezelf. Pas na maanden heb ik de ziekte volledig kunnen accepteren voor mezelf, sommigen doen er een jaar over hoorde ik van de psychologe.
Mentaal zijn dus de eerste 3-4 maanden het zwaarst geweest omdat je hele leven op dat moment veranderd en je dit moet accepteren, wat heel moeilijk is. Daarna werden de angstgevoelens steeds minder, maar dan komen alle fysieke problemen als gevolg van de behandeling, die natuurlijk mentaal ook zeer zwaar doorwegen. I.p.v. angst is het meer een leven zonder genot. Je goed voelen is moeilijker, zeker als je steeds in het ziekenhuis moet verblijven. Ik ben ook al meerdere malen naar huis gegaan, maar dan is er weer een infectie en moet je weer opgenomen worden, dit is enorm frustrerend en zuigt energie en moed uit je lichaam.
Alle verpleging en dokters zeiden hier dat ik me erg sterk heb gehouden en dat de meeste patiënten het niet zo goed deden. Ik volg ook alles op: stel constant vragen over de behandeling en toestand, heb wetenschappelijke boeken over de ziekte gelezen, enz. Voor mij hielp dit in elk geval om er beter mee om te gaan. De psychologe geeft je natuurlijk ook de nodige tips om uit een depressie of dip te blijven.
Of ik anders tegen de wereld ben gaan aankijken... Ja, je beseft dat elke dag dat je leeft waarschijnlijk belangrijker is geworden dan vóór de ziekte, omdat je geen idee hebt hoeveel jaren je nog te leven hebt. Niemand weet dit natuurlijk, maar als je een zware ziekte hebt zijn je kansen om oud te worden wel aanzienlijk kleiner. Verder maak ik me nu minder zorgen om kleine dingen, zoals eens wat te veel geld uitgeven of anderen iets geven, ik hecht meer belang aan het vinden van genot, terwijl ik vroeger altijd ver in de toekomst keek en plannen zat te maken.
Steun van familie en vrienden is geweldig geweest, donors vinden was nooit een probleem. Wat dat betreft heb ik ook wat geluk gehad want niet iedereen kan dit zeggen.
Samengevat, ja je hele leven veranderd en is nooit meer zoals vroeger. Je beseft dat het iedereen kan overkomen en dat je lichaam je in de steek heeft gelaten en helemaal niet zo gezond was als je zelf dacht. Je voelt eerst angst, dan het gevoel dat je groot onrecht is aangedaan, dan woede. 's nachts in bed kan je erg emotioneel worden en huilen terwijl je angst piekt. Je houdt je sterk voor de buitenwereld maar vanbinnen ben je kapot. Later ga je steeds meer beseffen dat je jezelf moet forceren om positief in het leven te blijven staan...
