- Lid sinds
- 7 okt 2002
- Berichten
- 55.009
- Waardering
- 3.208
Ik probeer positief te denken via 'technieken' die ik mezelf heb aangeleerd of van de psychologe komen. Bijv. stel dat ik minder dan 5 jaar te leven zou hebben, dan kan ik nu elke dag negatief bekijken, maar ik kan ook juist elke dag belangrijker vinden en zoveel mogelijk proberen genieten van elk moment. Uiteindelijk help je jezelf er niet mee door je te laten gaan en je elke dag negatief op te stellen. Het is niet makkelijk, maar als je moeite doet lukt het vaak wel. Een doorzetter ben ik altijd geweest, nooit opgeven tot het einde. Mijn broertje had deze behandeling niet doorgekomen vrees ik, en zo ken ik nog wel wat mensen. Je denkt trouwens soms wel aan euthanasie als je echt in je diepste periodes zit, maar ik heb er nooit serieus over nagedacht om het zelf ook te overwegen.Bedankt T dat je je verhaal zo uitvoerig neerzet.
Ik heb niet meer dan respect voor hoe jij je stand houd in deze situatie. Iedereen heeft wel issues en zo ook ik. maar bij het lezen van zo'n verhaal voel je je bijna schuldig als je bedenkt dat jezelf gewoon nog lichamelijk gezond bent.
Ik vind het erg sterk van je. ik denk dat ik al had opgegeven. Maarja ik ben er de laatste tijd wel achter gekomen dat ik mentaal niet de sterkste ben.
Hoe lang lig jij nu al in het ziekenhuis ongeveer? en heb je al een beetje maatje's gemaakt op de kamers daar?![]()
Let maar op zodirect met die vaporizer word jou bed the place to be!
Volgens mij lig ik alles bij elkaar zo'n 7-8 maanden in het ziekenhuis, de eerste maanden wel met pauzes van twee weken thuis. Na de tweede transplantatie was het echter 4-5 maanden aan een stuk in het ziekenhuisbed. Maatjes maken lukt hier niet echt, iedereen blijft op zijn kamer of zit achter gesloten deur bij isolatie. Je hangt ook vast aan baxters, je kan wel eens op de gang wandelen en dan ff goeiedag zeggen als je iemand tegenkomt.
IK lig nu al vaak in bed, je kan weinig anders doen...
Het is best als mensen gewoon normaal doen, interesse tonen in de ziekte vind ik ook positief. Medelijden uiten of steeds herhalen dat ze het erg vinden gaat snel vervelen.Heftig verhaal man!
Ik heb wel 2 vragen voor je, 1 wat moelijker dan de ander waar je uiteraard niet op hoeft te antwoorden.
Verder vroeg ik me af hoe jij als "kankerpatient" nou wil dat mensen met jou omgaan. Ik heb nu al 2 vrienden/kennisen gehad die kanker kregen. Waarna ik van mijn moeder steeds langs 'moest" gaan, terwijl ik dacht dat ze hier eigenlijk helemaal niet op zitten te wachten en deze vraag heb ik hun eigenlijk nooit gesteld en ze gewoon "normaal" wilde behandelen en niet elke keer langs gaan uit medelijden ofzo. Dus eigenlijk, zit jij te wachten op frequent(biweekly/maandelijks) bezoek van mensen die je normaal een paar keer per jaar zag?
Daarnaast heb je hebt het steeds over je vaporizer, mag dat in het ziekenhuis/belgie?
De vaporizer brengt geen rook in de omgeving, maar ik denk dat ik wel best ff buiten ga want volgens mij zullen ze het niet toelaten in de kamer nee.


Zijn er maar een paar ivm deca en test op het immuunsysteem.