De realiteit is dat niemand het weet. Stephen Hawking heeft onlangs wel aangegeven dat de big bang niet per se een schepper nodig had, maar ook hij weet niet zeker van welk groter geheel we deel uitmaken (en dat geeft hij zelf ook aan). Het is ook zo goed als onmogelijk om dit te bewijzen voor de mens. Maar laten we even kijken naar wat we wél weten:
- we herinneren ons niets van voor de geboorte, dit impliceert dat we waarschijnlijk uit het niets zijn ontstaan (daarmee bedoel ik louter bestaande materie)
- onze lichamen bestaan voor 100% uit de restanten van gestorven sterren, sterren die op hun beurt uit een singulariteit van energie en ruimte zijn ontstaan
- er is tot op heden nog geen enkel goed bewijs gevonden dat het bestaan van een god serieus kan aantonen, noch heeft die god hiervoor signalen gegeven
M.a.w. het zou zeer naïef zijn om nu uitdrukkelijk en actief te geloven in een bepaalde god die in een boek op aarde beschreven staat. Mocht geloven een gok zijn, waarbij de twee uitkomsten zouden zijn sterven of rijk worden, dan zou niemand (buiten enkele extremisten misschien) ze durven wagen.
De beste houding vind ik daarom om neutraal te staan tegenover wat er is en waar we vandaan komen. En je er vooral niet teveel druk in te maken. Of er nu een bestaan is na de dood of niet, in beide gevallen zijn we niet zo slecht af. In het ene geval kunnen we eeuwig doorgaan met wat we graag doen, in het andere geval is er geen bewustzijn en merken we er toch niets van. Voor velen kan dat idee angst opwekken, waardoor religie een uitkomst biedt. Iedereen gaat daar op zijn/haar manier mee om en dat is verder ook prima zolang de ene de andere niet gaat proberen overtuigen van zijn 'gelijk'.
:
