Hoe kan je zeggen dat "ik wist het gewoon" genoeg is voor je? Mensen die gokken 'weten' ook vaak wat de juiste keuze is, welk paard ze moeten kiezen of welk nummer, maar ik denk dat je wel begrijpt dat dit in de meeste gevallen onjuist is en sowieso nergens op gebaseerd. Hoe sterk hun gevoel ook is.
Ik wist het gewoon want ik ... ja ik wist het gewoon. Nee word niet boos, ik probeer niet flauw te doen. Voorbeeldje. Je zit op een rekenprobleem te turen en te piekeren. En opeens zie je de oplossing. En je weet gewoon zeker dat je het goed ziet. DAT gevoel had ik op dat moment.
Binnen een paar minuten kwam satan op bezoek en sloeg de twijfel toe. De stap van ongelovige naar zeker weten dat God echt is en bestaat. Het gebeurde in een honderdste van een seconde maar het is wel echt een heel grote gedachtensprong. Je kunt wel zeggen, paradigm shift.
En het was beangstigend, zo groots als het was. Dus de eerste paar dagen zeker, was het heel erg onwennig. Zo mooi dat ik het amper durfde te geloven. Toen vroeg ik dus om bevestiging en kreeg die. En toen die twijfel toch een beetje begon te knagen vroeg ik weer om bevestiging en kreeg die opnieuw. Sinds die tijd heb ik leren omgaan met die nieuwe gedachten en dat nieuwe wereldbeeld en heb ook nooit meer aan God getwijfeld.
Geknipt stukje kom ik later op terug, het is nu te laat en morgen wil ik gezien de weersvoorspelling graag uitgerust de weg op.
En natuurlijk vel je wel een oordeel over jouw God en wat hij opdraagt. Je hebt toch ooit voor hem gekozen? Dat is een oordeel.
Het is nogal zwak om te zeggen dat je God niet oordeelt wanneer het uitkomt. Net zoals het zwak is om niet alles te willen snappen of begrijpen.
Ik denk dat ik dit niet goed verwoord heb. God vraag mij om niet te oordelen. God vraagt mij ook, om niet te verlangen dat ik alles snap. Iemand die denkt dat hij/zij alles weet, maakt zich schuldig aan hoogmoed.
Ik begrijp ook niet waarom mijn lieve vriendin op betrekkelijk jonge leeftijd (wel ouder dan ik maar ver beneden de normale levensverwachting voor een vrouw in NL) is overleden na 10 jaar strijd tegen kanker. Zo gebeuren er dagelijks dingen die ik niet begrijp. Het helpt mij om dit los te laten want als ik overal een antwoord op *moet* hebben, maak ik mezelf helemaal stapelgek.
Er zijn heel veel dingen die ik niet begrijp. Hoe kan God zo veel van mij houden? Hij weet alles dus ook mijn zwakheden en de fouten die ik maak. En toch houdt God onvoorwaardelijk van mij.
Als ik jou help met je wiskunde, moet jij mij wel helpen met mijn frans hoor! zo gaat het bij mensen. Gelijk oversteken. En vooral bijhouden dat het in balans blijft. De liefde van God. Geven en nemen. Hij geeft zo heel erg veel en vraagt er zo heel erg weinig voor terug. Dat is allemaal zo onlogisch. Ik snap het niet maar ik weet en ervaar wel dat het zo is.
Ik had mijn ouders moeten vragen "Weet je het wel zeker?" en ze hadden me een pak op de broek gegeven. Maar God ziet dat mijn tweede verzoek om bevestiging niet uit brutaliteit komt maar uit angst. En in liefdevolle ontferming geeft hij me die bevestiging op nog nadrukkelijker wijze dan de eerste keer. En omdat hij weet dat ik kwetsbaar ben (satan blijft proberen mij van God weg te trekken) krijg ik geregeld kleinere bevestigingen ter herinnering.
Maar het is een groei- en leerproces. Dingen uit de Bijbel die ik al een aantal keren gelezen heb, en die ik opeens beter kan begrijpen of vanuit een ander perspectief zie. Wiskunde in de brugklas begint ook niet met differentialen.
Ik zie kiezen voor God niet als een oordeel maar als het aannemen van een geschenk. Het offer van Jezus. Maar je kunt het inderdaad ook als oordeel zien want ik heb de bijbel gelezen en geoordeeld dat het waarheid was. Het voelde voor mij niet als oordelen maar als jij het zo wilt benoemen kan ik die logica wel volgen.
En nou ga ik slapen. Welterusten.