Man man man, wat een training vandaag. Ik stapte de gym binnen en zag een lekker chickie op een fiets zitten. Normaal sta ik altijd als een pootje op dat lompe langlauf apparaat, maar vandaag dus genoeg motivatie om op de fiets te stappen. Misschien dat ik nog wat te nken kon fixen.
Hoopvol stapte ik op m'n fiets, naast de sexy blondine. Ik had nog nooit gefietst, dus ja, ideale opening. "Hey, mag ik wat vragen? Weet jij hoe dit precies werkt?". Sta je daar met je shredded monster body te vragen hoe een fietsapparaat werkt. Kan het nog gayer? Maargoed, ze stopte met fietsen en begon me haarfijn uit te leggen hoe het apparaat werkte. Uiteindelijk koos ik voor een simpele Quick Start, op niveautje 8. Na tien seconden was de uitdaging eraf, want ik moest op een hoog tempo trappen. Naar niveautje 10 dan maar. Nog steeds geen uitdaging, dan maar niveautje 15. Oke, eindelijk begint het lekker te voelen. Quads, hams.. het begint een beetje aan te spannen en warm te worden. Na eerst nog even over regelmatige gymbezoeken te hebben gepraat, keek ik eventjes bij de lieftallige blondine op haar interface. Niveau 5.
Geloof het of niet, maar ik voelde me gewoon echt fysiek superieur aan haar, omdat ik dus niveau 15 deed en zij niveau 5. Ik was trots op mezelf. Na afloop klinkt het allemaal wel erg triest, maar ach.
Na vier minuten had ik dat saaie fietsen wel weer gezien, maar de zweetdruppels liepen al over m'n voorhoofd dus ik vond het voldoende. Op naar het krachthonk. Eerste oefening: deadlift.
Ik ben lekker warm, en het is ook goed warm in het powerhok. Ideale omstandigheden. Er komt nog een schreeuw emo nummertje voorbij op de radio, wat een stuk motiverender is dan Usher, Lily Allen en al die tyfustroep die er wordt gedraaid. Eerste setje wilde ik rustig aandoen in navolging van mijn rustige training op maandag. 120kg deadlift was het begin. En dat ging echt heel makkelijk. Ik was vol zelftrouwen, voelde me lekker warm en was echt pumped up. Ik wilde op me borst kloppen, schreeuwen en spontaan m'n lul uit de basketbalbroek halen. Gelukkig kon ik alles onderdrukken, en schoof ik nog twee 10kg schijven aan de olympische stang: 140kg. BOEM! LIGHTWEIGHT BABY.
Ik besluit m'n trui uit te trekken want ik krijg het warm. Ik ben opgefokt. Terwijl ik mijn trui uittrek zie ik mijn gekrompen mini armen onder het zweet zitten, mijn monstrous calves en prachtige lange lokken over mijn schitterende kop vallen. **** wat zie ik er goed uit. Natuurlijk met de navolgende MM pose, poppende aders en rijzende traps. Ik ben gewoon een jonge god.
Maargoed, tijd om door te trainen. Meer gewicht, MEER GEWICHT. 160kg dan maar. Voor de zekerheid haal ik m'n straps erbij. Mijn grip is immers niet meer wat het geweest is, zoals jullie weten. En ja hoor, op m'n dooie gemakkie schraap ik er nog 8 reps bij. Oke niet het dooie gemakkie, maar wel op een heerlijk manier. Ik kan de hele ****ing wereld aan. Ik wil nog meer gewicht.
Terwijl ik steeds meer begin te zweten, mijn shirt doorweekt raakt, ben ik nog steeds Coleman himself. Terwijl ik ondertussen met vier keer 20kg aan elke kant van de stang klaarsta om te beginnen, zie ik de jonge beachboys naast mij stilvallen en kijken. Met verbazing, met ontzag. Ze stoppen hun setje curls. Ik maak mijn straps goed vast en begin. Ik kom omhoog, zie de stang buigen, maar mijn lichaam kan het weerstaan. De eerste drie herhalingen gaan makkelijk. Maar dan, weerstand! Het wordt moeilijker. Tijd om te brullen. Tijd om die verstopte energie eruit te laten. Terwijl ik met twee en een halve schreeuw de laatste drie reps eruit pers, ben ik trots. 180kg deadlift. Maar hier houdt het niet op. Ik ben allang vergeten dat ik rustig aan moest doen. Ik ga voor een nieuw PR. Ik wil die 190kg halen. Ik ga het gewoon doen. **** IT!
Twee miniscule vijf-kg schijfjes schuif ik bij de rest van de kilo's. Ik ga klaarstaan, bind m'n straps vast, schreeuw tegen mezelf: "C'MON" en zelfs twee kerels naast me beginnen me aan te moedigen. Terwijl ik voorover sta gebogen en het zweet langzaam op de grond drupt en ik een kleine vochtplas zie verschijnen, is het tijd om te beginnen. De eerste repetitie is een hel, maar dan gaat de knop om. Achter mekaar trek ik die reps eruit. Na de zesde laat ik de stang vallen en val ik mee op m'n knieën richting de vloer. Ik ben kapot. Zwaar hijgend, kapot, doorweekt, maar enorm trots ga ik op een bankje zitten. Een ****ing nieuw PR, na zo'n k*tperiode. HEERLIJK.
Na wat te drinken hebben genomen, schuif ik moeizaam de schijven van de stang af. Het is immers tijd voor een BOR. Nog steeds gemotiveerd, maar enigzins vermoeid begin ik. Meer PR's zitten er niet in vandaag. Wel goede gewichten. Terwijl ik met 40kg begin, ga ik al snel naar de 50 en uiteindelijk zelfs 55kg. Het laatste setje besluit ik wat lichter te pakken en val terug naar de 40. Wederom overheerst zweet en vermoeidheid. Het valt niet mee.
Een bezweet shirt, glinsterende schouders en wederom de lokken, die dit keer nat zijn, doen mijn zelfvertrouwen tot ongekende hoogten stijgen. Ik zie het meisje nog steeds op de fiets zitten. Ze zwaait, ze lacht, ze wil me. Maar helaas, het is tijd voor een pulldown. Terwijl ik mijn motivatie enigszins verlies, door de onverwachtste maar toch verwachte vermoeidheid, begin ik met trekken. Ik ben begin hoopvol. Flink wat blokken die de bekende beweging van boven naar beneden maken. Maar toch besluit ik na het eerste setje wat lichter te doen. Afbouwend naar het laatste setje, overtuig ik mezelf dat dit het laatste setje voor rug is. Het is klaar zo. De vermoeidheid kickt in en zo ook de realiteitszin. Rustig aan.
Het is nu tijd voor triceps. Iets waar m'n polsen flink mee belast worden. Ik begin met wat kickbacks. Lekker licht beginnen. 7kg of iets dergelijks. Uiteindelijk zit ik toch weer op 11kg, wat aardig zwaar is voor mij. Toch voel ik nog helemaal niets en ben ik zo blij dat ik er nog een setje knikkers trekken aan vast knoop. Dit is immers niet zo heel zwaar voor de polsen. Ook hier begin ik licht en eindig flink zwaar. Precieze gewichten weet ik niet meer. Ik word een beetje duizelig en moet gaan zitten. Ik voel me misselijk.
Na tien seconden besef ik het nogmaals: deadlift is ****ing heerlijk.