“Nou goed dan. De islam is meer een ideologie dan een godsdienst. Dat is bijvoorbeeld aardig uiteengezet door professor Urbain Vermeulen uit België. Of door de Arabist Hans Jansen, bijvoorbeeld in een heel interessant boekje dat tien jaar geleden in New York werd uitgegeven, The Dual Nature of Islamic Fundamentalism. De islam domineert alles. Het gaat van vermogensrecht tot personenrecht, van familierecht tot maatschappelijke en politieke vraagstukken. De islam is bovendien in essentie imperialistisch ingesteld. En als het nou nog iets zou zijn van engelen. Maar het is eerder iets van duivels. Ik heb de Koran wel honderd keer gelezen: de intolerantie, de haat, het geweld, het zit er op alle mogelijke manieren ingebakken. In landen waar de islam nog niet domineert, mogen moslims dat verbergen. Er is een speciale term voor, takiyya. Dat betekent dat je als moslim in een niet-moslimland je ware moslimgezicht verbergt om vervolging te voorkomen, terwijl de strijd tegen niet-moslims wel heimelijk wordt gevoerd. Neem als voorbeeld een moslim in Nederland die zwijgt over zijn ware gedachten over homo’s, namelijk dat ze volgens hem minder zijn dan varkens. Als de moslimcultuur dominant wordt in een land, kan hij volgens de leer van de takiyya wel zijn ware gezicht laten zien. Denk daarbij aan het spreekwoordelijke Marokkaanse jongentje van veertien dat wil voordringen in de rij in de winkel, wordt teruggewezen, en dan roept: “Wacht maar tot wij het voor het zeggen krijgen!” Zijn vader zal dat alleen nog maar gedacht hebben. Mijn bijbel over de islam is het boek The Force of Reason van Oriana Fallaci. Keer op keer herlees ik dat. Het is zo waar wat daarin staat!”