Volg de onderstaande video samen om te zien hoe u onze site kunt installeren als een web-app op uw startscherm.
Notitie: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
100 keer toen ik 16 was.
Ik moest voor straf weleens 50x opdrukken op de middelbare school voor de hele gymklas, toen deed ik er gewoon ff 50 extra, dat soort straffen waren garant voor een stijging in populariteit bij zowel de meisjes als jongens met een percentage van 37,2%.

Maandag knal je je borst (indirect triceps) kapot en dan dinsdag ga je alweer triceps doen. Dan ben je toch niet hersteld? En zeker niet met jou levensstijl.![]()
Nice, die 30 repper... Geen idee hoe je dat gedaan hebt zonder flauw te vallen though...
Na 10 reps, op weliswaar max weight, komt het zwart me soms al voor de ogen...
2008
staat voor de deur. Nog vier uurtjes, dan is het gedaan met 2007.
Tijd voor een korte evaluatie van het jaar, alvorens de flessen bacardi, champagne en andere katabole middelen worden aangebroken.
Juni 2007 was het, toen ik besloot de draad weer op te pakken en mijn oh zo geliefde bodybuilding nooit meer in de steek te laten.
Een log aanmaken was een goede manier om mijn progressie bij te houden, maar veel belangrijker nog, om de drive wat op te krikken. Het was een probeersel, wie weet stopte ik er na een paar maanden wel mee door laksheid of een gebrek aan interesse.
Maar hier zijn we dan, een half jaar verder, in hetzelfde log.
Terugkijkend over de afgelopen maanden, kan ik niet anders zeggen dat ik tevreden ben. Niks meer, niks minder.
Ik ben tevreden over het feit dat ik elke training 100% heb gegeven, ik weet dat ik vrijwel geen enkele training heb lopen b**chen.
Ik ben tevreden over het feit dat ik, ondanks afwetende trainingspartners, toch de motivatie heb gevonden om te blijven trainen.
Ik ben tevreden over het feit het dat ik soms geen enkele zin had om te gaan, maar toch goede trainingen heb neergezet.
Ik ben tevreden over mijn fysiek. Nog lang niet zoals ik hem wil hebben, maar wel bovengemiddeld, in verhouding, en nog steeds met een stijgende lijn.
En deze positieve punten heb ik voor een redelijk groot deel te danken aan dit log. Het log geeft me precies waar ik op gehoopt had. Een extra drive om te gaan, een extra reden om te trainen. Het voelt een beetje alsof ik het deels aan jullie lezers verplicht ben.
Ik wil niet afgaan. Daarnaast lees ik ook veel mee in andere logs, en zie daar de brute trainingen. Deze logs geven ons een soort verbondenheid met elkaar, we zijn allemaal ****ed....verslaafd aan ijzer.
En we zijn geen mietjes, we zijn bodybuilders, in voor en tegenspoed.
Ik merk dat bodybuilding een enorme invloed heeft op m'n geestesgesteldheid.
Ben ik actief bezig met bodybuilding, dan zit ik ook lekker in m'n vel. Ik voel me goed, ik heb alles onder controle, en negatieve factoren in m'n leven deren me minder. Train ik een tijdje niet, dan zit ik ook niet zo lekker in m'n vel. Ik voel me zwak, minderwaardig, en ik maak me meer druk om negatieve factoren.
Bodybuilding is voor mij, en vele anderen, niet alleen die twee uurtjes in the gym.
Het is een way of life, het is als de aorta die door je lichaam loopt.
Knelt die aorta af, dan voelt het alsof het leven langzaam uit je vloeit.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat bodybuilding een vaste factor in mijn leven zal uitmaken, net zo zeer als slapen en eten.
Maar genoeg sentimenteel gelul, want er zijn nog genoeg punten te verbeteren.
Tevredenheid is voor middelmatige mensen, streven naar perfectie is voor de elite...
Ik had verwacht meer progressie te maken, de kracht-en-fysiek-toename gaat erg langzaam en heeft pieken en dalen. Deze tegenval in vooruitgang heb ik voor een heel groot deel aan mezelf te danken. Op de trainingen heb ik niks aan te merken, ik geef elke training alles. Geen rep te weinig of te slordig.
Maar drank en een benedenmaats dieet zijn factoren die mijn groei in de weg staan. Gelukkig is de jaarwisseling een mooie gelegenheid om alles nog eens even op een rijtje te stellen en goede voornemens uit te spreken.
Voor 2008 zal ik de volgende punten verbeteren;
* Ik stap deels van mijn geloof af, en ga wat meer op kracht trainen. Ik heb er al meerdere discussie"s over gehad, en deze discussie's hebben me toch beïnvloed. Ik merk dat ik enige affectie begin te krijgen voor powerlifters.
Het voelt goed om sterk te zijn, en ik wil het een kans geven. In 2008 ga ik proberen kracht PR's te breken. De nadruk zal echter wel blijven liggen op een bodybuildersfysiek.
* Ik ga meer compound oefeningen doen, en meer hardcore oefeningen.
Niet teveel machinewerk, meer losse stangen en dumbbells.
* Ik ga strikt, zeer strikt, mijn trainingsschema volgen. Geen geschuif en gewissel meer van oefeningen, wat op het blaadje staat gebeurd er, no matter what!
* Ik ga mijn voedingsschema uitbreiden. Ik heb het geluk dat ik tijdens mijn stage degelijk kan eten, ik ben hier elke dag dankbaar voor. Echter, let's seperate the men from the boys, ik ga proberen mijn schema te upgraden, nog meer KH's en proteïne, want het is naar mijn mening nog steeds onder de maat.
* Ik ga mijn periodes van gezuip en gefeest minderen. Mijn allergrootste valkuil is en blijft uitgaan. Alcohol en andere verdovende middelen blijven een grote katabole factor in mijn leven. Ik ga er naar streven om mijn alcoholgebruik te beperken. De eerste maanden van het nieuwe jaar zijn toch geen feestmaanden, dus het moet kunnen.
Met deze verbeterpunten verwacht ik in de eerste maanden van 2008 weer de draad op te pikken en hardcore aan de slag te gaan.
Bij deze wil ik iedereen die post in mijn log bedanken voor de support (kritiek is ook altijd van harte welkom) en wens ik een ieder een gezond 2008, dat er maar vele PR's gebroken mogen worden!!
And now it's partytime!
Loo’s 2008 evaluatie
Daar zijn we dan, de laatste dag van 2008.
Voordat straks het eerste baco’tje ingeschonken wordt en het vanaf dat moment in rap tempo bergafwaarts gaat, neem ik nog even de tijd om het afgelopen jaar door te nemen.
Het was een dubieus jaar in mijn carrière als bodybuilder.
Ik kijk er met gemengde gevoelens op terug. Het jaar begon goed, en heeft enkele goede periodes gehad, maar het jaar heeft ook een aantal dieptepunten gekend. Laten we bij het begin beginnen.
In 2008 zei ik rond deze tijd het volgende;
En 2008 begon goed voor me, erg goed.
Een stageplek waarin ik naar eigen keuze kon eten. En dat deed ik ook, minstens 7 keer per dag .
No cheats, just musclefood.
Eind januari overgestapt op een nieuwe sportschool.
Meer hardcore dan de oude, een goede keuze dus.
De eerste maanden van het jaar waren 110 % bodybuilding die zijn vruchten afworpen met respectabele krachtsstats en een goed ontwikkelende fysiek.
Niks op aan te merken.
Het voornemen om meer op kracht te gaan trainen leverde zich uit in mooie krachtstats en respect in the gym, maar in Maart had ik de eerste blessure te pakken;
Een polsblessure die nog vele weken zou blijven doorzeuren, en waarvan ik zelfs nu nog de naweeën voel.
Eind Maart sloeg net noodlot toe.
Een ingescheurde hamstrings maakte een einde aan de geweldige inhaalslag van mijn skinny legs richting volwaardige wheels om trots op te zijn.
Eeuwig zonde, maar….risico van het vak. Shit happens.
Uiteindelijk viel het nog redelijk mee, een maand heb ik geen legs kunnen trainen maar halverwege April stond ik weer in het squatrek.
En in Mei, Juni, Juli, Augustus, September, ben ik m’n tweede stage ingegaan.
Ik kan me m'n introductiegesprek nog goed herrineren. "ik vind alles best, ik wil best eerder beginnen of langer doorwerken, als ik maar met regelmaat even kan eten want ik hou me aan een dieet ivm m'n sport". Geen probleem zeiden ze nog tegen me. In de praktijk werkte het echter heel anders.
Ik had regelmatig weinig tijd om te eten en moest zelfs maaltijden overslaan.
En deze stage was eigenlijk het begin van een zeer slechte periode in mijn bodybuildingcarriere. De stressvolle stage en de opsomming van blessures (een sleutelbeenblessure en een knieblessure kwamen er nog bij) waren voor mij voldoende om me uit de tjoek tjoek bodybuilding train te halen, en me eigenlijk het rest van het jaar als een p*ssy te gedragen. Tuurlijk werd er veel en hard getraind, maar er werd vooral ook veel geklaagd. En er werd veel gezopen, schandalig veel gezopen. Ik heb meerdere malen m’n koppie laten hangen, en de spreekwoordelijke handdoek in de ring gegooid. De roerige stage-periode gepaard met de blessures zorgden ervoor dat ik met grote regelmaat mijn heil in een glas bacardi (en de rest) zocht in plaats van tussen het ijzer. Zoals ik dat vroeger ook deed, voordat ik BB ontdekt had.
Ik denk dat ik de talloze weekenden vol bacardi en breezah-sletjes niet hoef te quoten, het is schandalig.
Iedere keer weer datzelfde gezeik, na een weekendje in maximale katabole toestand riep ik weer; ik stop ermee, ik ben er klaar mee.
En dan gaat het weer een aantal weken goed, totdat er weer een terugval was.
In augustus had ik weer eens het licht gezien;
Kijk, dat zijn wijze woorden.
En er brak een korte periode van verloren tijden aan. Hard trainen, goed eten, en mountainbiken erbij.
De blessures waren nog steeds aanwezig, maar in mindere mate.
De pijn in de schouder was er nog, maar het was te doen.
En hier zijn we dan, we maken een sprong van September tot de dag van vandaag.
Wat moet ik er van denken….Dat ik in de zomerperiode een slechte tijd heb gehad valt nog te verklaren. Ik herriner me dit als een zware periode, waarin zowel m’n lichamelijke als geestelijke staat tegen me werkten. Maar…in September, in September had ik me eigenlijk moeten herwinnen. Afgezien van de schouderblessure was er geen externe factor meer die me van 100 % bodybuilding kon weerhouden. Toch heb ik er de grootste moeite mee gehad om weer in die tjoek tjoek bodybuilding train te stappen. Trainen ging wel goed, maar voeding bleef benedenmaats.
Met name te laat opstaan, en te laat naar bed gegaan is op dit moment de valkuil die roet in een degelijk eetschema gooit. En juist ik, met zoveel jaar trainingservaring, zou als geen ander moeten weten dat een goede fysiek staat of valt met goede voeding…
2008 waren niet alleen maar donkere tijden.
Naast een wisseling richting een betere sportschool is er ook een wisseling van trainingspartner geweest. In April is Tiger4evah m’n nieuwe no pain no gain trainingspartner geworden. De "fitnessende" stille ecto was nog nat achter z’n oren op het gebied van bodybuilding en vaarde in mijn vaarwater mee. Maar de beste man heeft zich binnen een jaar ontwikkelt tot volwaardig bodybuilder, die mijn respect verdient heeft. Zelden een training overgeslagen, zelden onder z’n niveau getraind. En bovenal een bruut voedingsschema gehanteerd die alleen met een hardcore mentaliteit volgehouden kon worden.
Maar nu ga ik de vruchten plukken van een trainingspartner. Want Tiger is in 2009 enemy nr.1. Dat gaan mooie trainingen worden!
Maar Tiger was niet de enige volwaardige trainingspartner.
Ik vergeet er een paar;
Groteman9, Robke78, MarcJ, Beginnerbb,Victory, Nicolas24, Neonak, Seagal, SpprSi, Friso, Dumba, Paljas, Hummer, Rooke, Milky, Maiskorrel, Herkuul, Pietje1983, Michel4, Kubus68, Willem9, etc. etc.
En alle anderen die in mijn log posten. Bedankt voor de steun, voor de positieve kritiek.
Maar vooral ook bedankt voor de negatieve kritiek, die met grote regelmaat niet meer dan terecht was. Als ik zo eens het afgelopen jaar doorlees, dan is het mooi om te zien dat de individuele sport bodybuilding helemaal niet zo individueel is als het voor buitenstaanders doet vermoeden. Want wat weten buitenstaanders er nou van. Wij zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Tussen alle onzin, grappen, beledigingen, en weet ik wat nog meer er allemaal op DBB voorbij komt, is er toch een grote saamhorigheid te vinden, zeker in de logs. We’re all ****ed, ****ed by the iron.
En dat is een mooie afsluiter van 2008.
De laatste tijd is het een grote speeltuin in m’n log geweest en we hebben met z’n allen gelachen, zeker om de bizarre wending die dit log op de valreep van 2008 nog nam (hoi lieverd![]()
), maar playtime’s over.
Na dit sentimentele gelul is het nu tijd voor een whey shake met een banaan, euhhh ik dacht het niet; een lekker glaasje bacardi om het af te leren.
Ik wens jullie in 2009 alle spiermassa en PR’s in jullie leven toe, maar voor vanavond; total los vrienden![]()
Wanneer komt je evaluatie van 2009 man, verveel me de t*ring hierzo op stage.
Van groente is niemand groter worden. Wanneer komt die evaluatie nou?



hahahaha ja inderdaad, ik wilde het nog ff stil houden maar bij deze;
ladies and gentlemen; we did it! (beginnerbb ook).
Gefeliciteerd bro!
Op de allerlaatste deadline, hebben we het voor elkaar gekregen om een shitload aan punten bij elkaar te harken.
Jaren lang afzien () is voorbij, de diploma is in aanmaak.
Bij deze wil ik de ondersteuning in m'n log bedanken, bedankt voor de morele steun door de moeilijke periodes die de stages en de toetsen met zich meebrachten. Het was een ware hel voor een straatrat als mij om iedere keer de discipline op te brengen, maar het is gelukt.
De weg naar een fatsoenlijke toekomst is open.
Karma voor iedereen, muziek;
http://www.youtube.com/watch?v=nPR6AntOJ2k
Inderdaad, it's all downhill from here.
It's ****ing party-time!
The prodigy doet voor hoe het moet;
http://www.youtube.com/watch?v=fC0NiQRXE5k
finaal te vergeten de de overwinning te vieren. Het waren weer mooie tijden, ik citeer een willekeurig afstudeerfeestjeIn 2009 wilde ik het anders doen; ik probeer mijn hardcore periode veel langer door te trekken, hoe verder ik in de zomer pas de eerste fles bacardi inschenk, hoe korter de periode van kataboolheid zal zijn voordat de zomer weer voorbij is.
WEEKEND 27 JUNI
Er is al een tijdje geen weekendverslag geweest van me omdat ik een aantal rustige weekenden achter de rug had. Het was tijd om de schade in te halen...
En deze zaterdag was het weer zo ver; Awakenings 2009.
Jezus Christus wat was het weer een bende. Ik zal niet teveel in detail treden, maar een uur of 6 s'avonds brak de hel pas goed los. Het begon met beginnerbb die ff een moment alleen gelaten werd, ik kwam nog geen 5 minuten later terug of hij lag gewoon midden in het veld tussen de dansende mensen plat op z'n rug. Finaal in z'n eigen wereldje. Ternauwernood kon ik hem van de vertrappingsdood redden. Anyway; vanaf dat moment was beginnerbb afgeschreven. Ik zelf was vanaf 7 uur echt totaal de weg kwijt, ik dacht wel 10x dat ik weer met beide benen op de grond kwam en precies toen ik dacht dat ik uit m'n trip was knalde hij er gewoon nog een keer in, en nog een keer, en nog een keer. Het was gewoon niet meer normaal.
Rond 11.30 uur nog ff gestopt bij tankstation breukelen om te pissen.( na vier stops op de vluchtstrook). Na een rondje om het tankstation gelopen te hebben kwam ik er achter dat de wc's gewoon binnen waren. Eenmaal binnen kreeg ik veel verbaasde blikken, en toen besefte ik dat ik met m'n broek op m'n knieën liep. Ik dacht nog bij mezelf; wat een bende weer joh moet je jezelf zien staan, net afgestudeerd ze moesten eens weten...
Na 12en nog bij een chickie geslapen; te brak om porno te hebben (en te eten) maar niet brak genoeg om fatsoenlijk te kunnen slapen.
Vandaag ga ik vechten om wakker te blijven zodat ik vanavond goed in slaap val.
Anyway; het afstudeerfeestje is in sT gevierd! Voorlopig heb ik weer ff genoeg gehad.
Moge de heer me genadig zijn met het herstel de komende week.
Ik ga ff iets langer dan een maand chillen op Bali, met m'n cocktailtje in m'n hangmatje, en in oktober is het weer gewoon hardcore smartcore tijd, no pain no gain, let's do this, ain't nothing to it but to do it. It's comeback time.
It ain't no rocket science weet je. Enzovoort. Ik ga nog wel proberen daar een gym te zoeken om 3 ochtenden in de week te trainen maar het zal wel lastig worden omdat indo's te lui zijn om te trainen. Uiteraard ga ik wel veel rijst met kip eten > die shit kost niks daar.
Iedereen bedankt voor de ondersteuning van de afgelopen tijd, en succes deze maand, wie een voorsprong wil pakken op me; deze maand is je kans.
Yo ecto's en beesten, hier ff een kort verslag uit Bali;
Het is hier zwaar verk%$#@^&!!!!!!!
Ik heb de eerste tijd op niet-toeristische plekken gezeten = niet-toeristisch eten = buikpijn + diarree = zwaar katabool.
Daarnaast veel gereisd (van lokatie naar lokatie is rustig een paar uur door de bergen op levensgevaarlijke wegen) = bloedheet = geen voedsel = zwaar katabool.
Daarnaast is het bijna onnomgelijk om fatsoenlijk te eten tijdens tripjes (snorkelen, tempels bezoeken, dolfijnenzwemmen, bergbeklimmen etc.) en het eten van de straat durf ik niet meer te eten omdat ik geen enkel voedsel vertrouw.
Het goede nieuws is dat ik nu 10 dagen in toeristisch gebied zit = toeristisch eten = een fatsoenlijke gym in de buurt. = beter iets dan niets.
Dus ik zie nu kans om uit m'n depressie te komen.
Verder verheug ik me nu al op m'n comeback, en gun ik tiger4evah een drieweekse buikgriep omdat de vieze rat nu met man en macht probeert een grote voorsprong op me te pakken. Minne streek, maar the wolf at the bottom of the hill is hungrier than the wolf at the top of te hill.
Bali is overigens wel erg relaxed, als je van kleurtjes houdt dan is het hier paradijs.
Superrelaxed weer ook, parelwitte stranden, en de indo's behandelen je als een god als je gespierd bent. Iedereen is ecto hier, maar ze zijn wel gek van goede fysieken. Zowel mannen als vrouwen. (no homo). Je bent echt een bezienswaardigheid, terwijl je in NL alleen maar minachtende jaloerse blikken krijgt van Sjakie met z'n bierbuikie en z'n blikje heineken in z'n hand en z'n peukkie in z'n bek
Heel veel leuke dingen al gedaan, maar ik dank god op m'n blote knieen als ik weer op Nederlandse bodem ben. Eigen eten, eigen sportschool, eigen vriendinnetje. Ik heb hier verdomme nog geen blond chickie gezien. Maar vanavond ga ik wel ff op pad zonder bang te zijn aangevallen te worden door zwerfhonden of weet ik veel wat er hier buiten loopt.
Ik wens een ieder alle spiermassa en pr's in z'n verrotte k*tleventje toe, enjoy your time at the gym ik mis het enorm ik heb soms de behoefte om de hele boel kort en klein te slaan, en ik moet nog een paar weken . Het lijkt wel afkicken hier. Maargoed ff het vakantiegevoel erin houden en niet te para doen om die paar kilo spiermassa.
De groeten.
Tiger minne hond die je er bent de hele zomer niet de gym in te krijgen en nu ik weg ben als een mofo trainen.
Met mijn fysiek gaat het ook goed; ik heb de mexicaanse griep en salmonella-vergiftiging overleefd en heb nu al bijna 4 dagen geen diarree gehad (record deze vakantie).
Ik heb zowaar 2x getraind deze week in een dure jet set gym (de eerste fatsoenlijke die ik ben tegengekomen) met hammerstrength apparatuur (wel dik). Het is totaal nutteloos want fatsoenlijk eten is bijna onmogelijk aangezien we (de familie) ook regelmatig tripjes doen dus 6x per dag eten = forget about it. En aan je eiwitten komen is helemaal een drama.
Morgen ga ik naar de gili-eilanden voor een paar dagen, dat is weer helemaal in the middle of nowhere dus dan wordt het overhead presses met een schildpad maken ofzo.
Ik draai af en toe helemaal door, een maand uit m'n routine is echt veels te lang ik begin soms serieus echt een beetje para te worden, maar ik probeer te genieten want dit reisje kost nog zwaar geld ook.
En ik heb een kladblok gekocht en ben nu al schema's en dieten voor de eerste komende 5 jaar aan het uitschrijven, dat houdt me een beetje op de been.
En ik heb zin in m'n come-back, tiger geniet nog van je moment of fame bro en bestel alvast een pot no-xplode voor jezelf. the game is on b*ch! dikke kus voor je.
later beesten.
Nee ik geniet niet meer van m'n vakantie, ik wil gewoon naar huis. Ik ben het zo ongeloofelijk zat, die tripjes, al die overdreven aardige mensen, ik kan gewoon geen mensen meer zien. Ik wil eten, trainen en slapen. Meer niet.
Het is echt helemaal niks voor mij om zo lang uit m'n routine van eat-train-sleep-repeat te zijn. Ik word er echt gewoon depressief van, ik voel me zwak en een nietsnut. Het liefst lig ik de hele dag op bed, zo min mogelijk kcal's verbranden ipv de hele dag sight-seeing doen in de brandende zon zonder voedsel. Ik heb me er zwaar op verkeken, ik heb nog nooit een maand niet getraind en ik had van te voren gedacht dat het wel mogelijk zou zijn nog enigsinds fatsoenlijk te eten en her en der een gym te zoeken. Maar het kost gewoon zoveel moeite en vaak is er geen gym in de buurt, en dat gecombineerd met meerdere malen een soort van voedselvergiftiging.
Ik voel me gewoon zwaar ****ed up, ik wil gewoon naar huis naar m'n eigen bed, eigen gym, eigen koelkast, eigen privacy.
Voor een niet-bodybuilder is dit belachelijk en stel ik me aan, maar iedere "hardcore" bodybuilder begrijpt me, je kunt nog zo hard zeggen "ach het is maar een maandje" maar voor ziekelijk obsessieve mensen als wij is het net alsof je een zware alcoholist een maand in een cel zet zonder drank. Je begint gewoon tekenen van paranoia te vertonen. Over drank gesproken,soms denk ik; ik ga een fles baco halen en ik ga me kapot zuipen op m'n balkon, maar ik ben nou zo verrot dat ik nog te lui ben om dronken te worden.
Ik zit nu gewoon de dagen uit te tellen, probeer er niet te veel aan te denken en plan m'n come-back, talloze keren per dag.
Oke lief dagboek, bedankt dat ik m'n gevoelens even mocht delen, jij bent de enige die me begrijpt. Ik voel me nou weer wat beter.
Volgende week vrijdag ben ik er weer.
Later beesten.
Loo's back
Daar zat je dan, op een hotelkamer in Bali. Een maand verbleef je op dat "stukje paradijs op aarde". Even helemaal niets, even weg uit de sleur van het dagelijkse leven. Even genieten. Elk mens komt er volledig tot rust.
Behalve jij....Je vakantiegevoel werd al snel overstemd door een groeiende onrust in jou. Je voelde jezelf als een tijdbom. Met de dag werd je chagerijniger, agressiever, depressiever. Je had geen uitlaatklep meer. Je gevoelens werden gevoed door elke blik in de spiegel. Langzaam maar zeker zag je je eigen lichaam door je vingers glippen. Het gevolg van weken reizen in de hete zon met tripjes die een hele dag of soms dagen in beslag namen. Het gevolg van het niet hebben van de mogelijkheid je aan je 6 maal daagse eetmomenten te houden. Het gevolg van het niet hebben van de mogelijkheid om je spieren te prikkelen door gewichttraining. En als genadeslag, het gevolg van ziekte, de veldslag die er ten gevolge van onhygiënisch voedsel zovaak in je darmen afspeelde en zelfs leidde tot een vrij ernstige darmweg-infectie.
De gevolgen zijn niet te ontkennen.
Wat had je een heimwee. Heimwee naar het ijzer. Wat miste je die dagen waarin je voor het dumbelrek stond. De wereld bestond niet meer, even helemaal niets. Het was alleen jij en die twee 50kg dumbbells voor je. De zweetdruppels stroomden van je voorhoofd af terwijl je in de spiegel voor je keek. Dit werd jouw gevecht, jouw oorlog. Al jouw haat, woede, frustratie en andere negatieve emoties had je opgespaard voor die ene set. Je wist dat het pijn ging doen, maar pijn was voor jou geen vijand, pijn liet jou voelen dat je leeft. Pijn zal jou nooit overwinnen. En zo begon je aan je set, die zoveel zwaarder voelde dan je je had voorgesteld. De dumbbells wilden maar 1 ding, zo snel mogelijk naar de vloer, maar terwijl je trainingsmaat je in je oor schreeuwde en de pijn elk gevoel overstemde vond je iets in jezelf die die laatste reps eruit perste. Uitgeput legde je de dumbbells terug in het rek, terwijl de aders op je onderamen klopten en je borst uit elkaar leek te klappen van de pomp. Voldaan, compleet gelukkig en volledig tot rust gekomen reed je naar huis om vervolgens je afgebeulde spieren te voeden met je met zorg bereidde rijst met kip. Dit ben jij, dit is alles wat jij nodig hebt.
Och wat had jij een heimwee, heimwee naar het ijzer. Naar je oude vertrouwde routine van eat-train-sleap repeat die je al zolang volgde en die je zo bekend was. Wat had jij je vergist, jij dacht wel ff 3x in de week te sporten en 4x per dag te eten daar aan de andere kant van de wereld. En ook al was die mogelijkheid er niet, dan dacht jij dat je je er wel ff overheen kon zetten om een maand niet met een bodybuilding-mind te leven. WRONG! Het viel je zoveel zwaarder dan gedacht, je hebt de maand doorgebracht als een zware alcoholist zonder alcohol, een junk zonder heroïne, een nymfomaan zonder coïtus, een vis zonder water.
En om alles nog erger te maken, kreeg je nog een darmweg-infectie. Alsof de goden je nog eens extra wilden straffen voor je ziekelijk obessieve gedachtengang.
Maar vanaf vandaag is alles weer anders. Je bent weer terug, terug in je eigen vertrouwde omgeving. Je eigen voedsel, je eigen klimaat, je eigen privacy, je eigen sportschool.
En je eigen weegschaal....die 8,5 kg (!) minder gewicht aangeeft dan een maand geleden. 8,5 kg minder, dat is 1/10 van je lichaamsgewicht. Het is een ramp, een drama, een catastrofe. Maar je bent zo blij, zo ongelovelijk bij dat je weer thuis bent, dat je alleen nog maar vooruit wilt denken. Als je vanavond naar bed gaat dan ben je morgen van je jetlag af. Nog een halve week, dan ben je van de antibiotica af. Je nieuwe trainingsschema heb je deze vakantie allang uitgeschreven en al duizend keer in je hoofd afgespeeld terwijl je met maagkrampen op bed lag. Je gaat zo uitgebreid boodschappen doen in je oude vertrouwde supermarkt met je oude vetrouwde veilige producten. Het komt allemaal goed, je weet wat er voor nodig is om die 8,5kg terug te pakken.
It ain't no rocket science, just hard work.
Ain't nothing to it but to do it, i'm back.
Thanks voor de support bro's! Let's build some fresh muscle.
)
