Of je leest het even goed natuurlijk. Ingrijpen in militaire zin is wel iets anders dan druk uitoefenen om een liberaler beleid op te stellen. Het Westen is er niets aan gelegen geweest om in de landen waar ze invloed hadden te zorgen voor pressie op regeringen dat er een liberaler beleid moest gevolgd worden. Waarom zouden ze ook, zoals ik eerder stelde hadden ze weinig baat bij een opkomende maar instabiele democratie. Olie veilig stellen was belangrijker (en nu nog steeds).
De tegenreactie kwam van binnenuit, zoals bijvoorbeeld in Iran. Maar ook in Saudi Arabie dat nog extremistischer geworden is sinds de jaren 80. Geen hervormingen heeft geleid tot de opkomst van de radicale islam en in de landen waar wel hervormingen zijn geweest heeft de radicale islam ook veel minder invloed gehad.
Dus het heeft niks te maken met het omverwerpen van repressieve regimes door het Westen maar wel met het ooit in stand houden van die repressieve regimes. Daarmee is de voedingsbodem geschapen voor radicale groeperingen. Als een volk dan niet aan de ene kant (liberaal beleid) zijn heil kan zoeken dan zal het vanzelf trekken naar de extremistische kant. Een goed voorbeeld is Duitsland uit de jaren 30. Ook al was daar gaan instandhouding van buitenaf.
Het ingrijpen in Irak en Afghanistan is van een totaal andere orde. Er kan nooit een legitieme reden zijn om een repressief beleid met militaire kracht omver te werpen, hooguit kan dat gedaan worden als zo'n land een bedreiging vormt voor je binnenlandse veiligheid. Appels en perenvergelijking dus. Ik laat dan in het midden of het omver werpen van het beleid in Irak of Afghanistan wel legitiem was, de USA dacht in ieder geval van wel.
Laat ook duidelijk zijn dat ik geen voorstander ben van radicalisme, maar zie wel waardoor de voedingsbodem ooit heeft kunnen ontstaan.
Vraag ik me verder nog af hoe de gematigde of liberale autochtoon zijn radicalere landgenoot tot de orde roept. Of ga jij met je vingertje wijzen als een landgenoot iets doet wat niet mag, Zelda? Vind het altijd zo'n rare gedachte dat een liberale moslim tegen zijn extremistische broeders moet gaan zeggen dat iets niets mag.
We kunnen wel gaan doen dat bepaald gedrag natuurlijk is en de moslim = radicaal dus ook klopt maar dan gaan we voorbij aan de geschiedenis. Want leg dan eens uit waarom dat radicalisme pas sinds begin jaren 80 echt in opkomst is en sinds de begin jaren 50 is begonnen met een geleidelijke opkomst. Als radicalisme van religieuze aard zou zijn dan waren we nu nog bezig met kruistochten of zo.
