Bij deze psych ben ik pas een maand.
Het is ingewikkeld
Ik ben zo lekker lang van stof. Je mag dit stuk hieronder overslaan als je wilt, want volgens mij vroeg je hier helemaal niet om maar again, het opschrijven helpt mijzelf ontzettend als geheugensteun. Gisteravond was ik namelijk onderweg naar de fysiotherapeut en toen realiseerde ik mij dat ik het gedrag van mijn moeder weer aan het bagatelliseren was, dat het "nu ze weet dat ik in staat ben het contact op te zeggen ze wel zal veranderen".... 
Ik ben er achter gekomen dat mijn moeder (een soort van?) narcist is. De volwassene in mij weet dat zeker, de dochter in mij vindt het een verschrikkelijke gedachte. Wat ik wel zeker weet is dat mijn moeder mij al sinds kind af aan manipuleert en (dit vind ik heel erg om te zeggen) emotioneel mishandeld heeft. Door de thuissituatie heb ik al van jongs af aan geleerd te doen wat er van mij verwacht wordt, te voldoen aan een bepaald beeld om te voorkomen dat mijn moeder in woede of verdriet uitbarst. Mijn hele leven heeft bestaan uit het tevreden houden van mijn moeder. Je leert jezelf dat aan. Sinds ik volwassen ben probeer ik steeds meer mijn eigen keuzes te maken en dit roept heel erg veel weerstand op bij mijn moeder.
Ik ben nog altijd niet bestand tegen haar woedeuitbarstingen, haar emotionele manipulatie (hoe kun je mij dit aan doen, waarom hou je geen rekening met mij). Het gaat zo ver en het zit in zoveel kleine dingetjes dat het onmogelijk is om uit te leggen hoeveel invloed dat op je heeft. Als kind wil je niets liever dan goedkeuring en liefde krijgen van je ouders (kinderen die dat automatisch krijgen zullen waarschijnlijk niet goed snappen hoe dat dan werkt) maar als je het nooit hebt gekregen, of in ieder geval valse liefde krijgt waar voorwaarden aanhangen is die drang zo onbeschrijfelijk groot.
Wat ik moet leren? Dat ik niet zoveel waarde meer hecht aan mijn moeders mening. Dat ik durf te kiezen wat IK wil, dat ik durf te zeggen wat ik vind, zonder dat ik bij al die dingen rekening houd met "wat dit voor reactie zal oproepen bij mijn moeder".
Dat is het hele probleem. Ik moet leren accepteren dat ik van mijn moeder geen liefde zal krijgen, geen goedkeuring en dat ik voor haar niet goed genoeg zal zijn als mijzelf. Ik heb het al zo lang geprobeerd en ik moet leren accepteren dat zij niet al veranderen, dat ik moet veranderen hoe ik daar mee omga.
Ik heb 3 jaar terug al eens gesprekken gehad, en toen dacht ik dat ik wel wist hoe het zat en hoe ik er mee om moest gaan. Mijn moeder heeft alleen zoveel trucjes, die heeft de manipulatie zo goed onder de knie, dat ik zonder het in de gaten te hebben weer helemaal in haar put ben getrokken.. ergens is het wel bewonderenswaardig dat iemand zo verschrikkelijk manipulatief kan zijn en vind ik het echt super zwak van mezelf dat ondanks dat ik wist hoe en wat ik er weer in getrapt ben.
3 maanden geleden ben ik heel duidelijk geweest tegen mijn moeder. Ben echt super goed voor mijzelf opgekomen, precies gezegd hoe ik het vind, wat ik er van dacht en dat als zij zo doorgaat we wat mij betreft geen contact meer hoeven te hebben. Vond ik echt ontzettend knap van mijzelf. Na enkele dagen liet mijn moeder mij weten dat ze er over nagedacht had, hoe verschrikkelijk ze zich gedragen had en dat ze niet begrijpt dat ze zo was. Dat ze uit het verhaal opmaakt dat ze mij emotioneel mishandelt heeft en dat ze zich een monster voelt. Dat ze heel goed begrijpt wat ik heb doorgemaakt enzovoort.
Ik dacht dat ze het licht had gezien.. dat ze nu eindelijk in zag hoe het voor mij was. God wat was ik blij en tegelijkertijd ook een klein beetje huiverig.. hoe kon ze het nu opeens wel zien nu ik had "gedreigd" met het contact verbreken. Maar, dat gevoel was ondergeschikt aan de "liefde" die ik nu opeens kreeg. Ze overlaadde me met complimentjes, zei dat ze van me houdt, dat ze er zo naast had gezeten, dat ze zo trots op me was. Ik voelde me de hemel te rijk, zag mijn moeder dan eindelijk in hoe goed ik mijn best doe op alles?
Het was een leugen, ze hield dit sprookje slechts anderhalve maand vol, toen kwamen er alweer scheurtjes en waren er steeds weer kleine momentjes waarin je het gevoel gegeven werd dat je niet goed genoeg was. De bom barstte na 2 maanden toen ik aangaf zonder Pun naar de verjaardag van mijn oma te komen. Dat hij geen respect had, dat ik compleet gestoord was dat ik met hem samen ben, dat mijn moeder bang is hoe het met mij afloopt, hoe ik zo heb kunnen worden.
Die klap is zo pijnlijk geweest, ik wilde zo zo zo ontzettend graag geloven dat mijn moeder van mij houdt, dat ik goed genoeg ben. En ze is zo verdomd goed in dat spelletje, ze weet precies wat mijn zwakke punten zijn en ondanks dat ik wist hoe ze te werk gaat, ben ik er met open ogen ingetrapt.
Daarom is de enige manier om mijzelf te beschermen op het moment geen contact. Want ik weet zeker dat ik weer die zwakkeling zal zijn die de neppe liefde van mijn moeder aangrijpt.
dankje lieffie
Vuile paupers denken allemaal dat ik hem gejat heb 
