MuscleMeat

I'm back

Status
Gesloten. Neem contact op via privébericht.
  • Topic Starter Topic Starter
  • #1.263
Hey is toch ook geen most massive man contest.
Robby was de eerste met 3D spieren, de man met mogelijk de beste armen uit de hele bodybuilding geschiedenis, de eerste met ontwikkelde hamstrings, 15 kg zwaarder (en 5 cm korter) dan Zane met betere V taper.

Hij was de enige uit het tijdperk die op diverse fronten beter was dan Arnold (die dat ook vond en zijn manier van trainen kopieerde bij o.a. rug en biceps) terwijl Zane een dunne versie van Arnold was die altijd tweede viool speelde in vergelijking met hem.

Joe Weider had dezelfde mening en vond Zane te dun en Robby de beste bodybuilder die hij ooit gezien had.
.
 
Robby was de eerste met 3D spieren, de man met mogelijk de beste armen uit de hele bodybuilding geschiedenis, de eerste met ontwikkelde hamstrings, 15 kg zwaarder (en 5 cm korter) dan Zane met betere V taper.

Hij was de enige uit het tijdperk die op diverse fronten beter was dan Arnold (die dat ook vond en zijn manier van trainen kopieerde bij o.a. rug en biceps) terwijl Zane een dunne versie van Arnold was die altijd tweede viool speelde in vergelijking met hem.

Joe Weider had dezelfde mening en vond Zane te dun en Robby de beste bodybuilder die hij ooit gezien had.
.
Ja daarom dat Joe weider het lichaam van Robby gebruikte en zijn hoofd erop heeft geplakt.
Heb je het daar wel eens over gehad?
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #1.266
armtrainen

biceps curls
8x30, 40, 50, 60, 55, 50kg

triceps extensions
3x10x60kg
 
Is dat je geheim dat lage volume?
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #1.268
Copy paste dat verhaal hier eens of doe een link naar dat forum.
Kon alleen deze zo gauw vinden:

OK:

De hartendieven

Op een ochtend die mooi begon, werd de rust wreed verstoord door het indringende geluid van de radio uit het kantoor. Ik was van plan geweest goed uit te slapen na een zeer geslaagde “night drive”, een safari in het donker, waarbij we “bushbabies” hadden gezien. Deze halfapen met zeer grote ogen en een nachtelijke levensstijl, verwanten van de lemurs van Madagaskar, werden door hun schuwheid niet vaak gezien in Kasanka, ons wildpark. Het toeval wilde dat een moederaapje haar kleintje (met succes) verdedigde tegen de aanval van een grote slang en zo onze aandacht trok. De toeristen waren erg blij met deze bijzondere observatie en we hadden het een en ander nog uitvoerig nabesproken onder het genot van een goed glas Zuid-Afrikaanse wijn, zodat het behoorlijk laat was geworden.

Ik zei daarnet kantoor, maar dat was eigenlijk een groot woord voor de stoffige en van enge spinnen vergeven hut naast mijn eigen hutje van modder en stro, hemelsbreed twee meter van mijn slaperige hoofd. Er werd door de plaatselijke politie, een kilometer of 50 buiten het park, om assistentie verzocht bij een dringende kwestie. Er was vervoer nodig. Nu had zowat iedereen die ik tegenwoordig kende (of niet kende), zowat altijd vervoer nodig, dus lichtelijk geïrriteerd wilde ik graag weten waarvoor, om de prioriteit te kunnen beoordelen. Was het alweer om kippen te vervoeren naar de markt of moesten er nu misschien balen graan naar de meelmolen worden gebracht, of (optie drie) was oom agent ziek of iemand uit zijn omgeving (optie 3b) en moesten we snel naar het ziekenhuis? Nee, alles was goed (dat had hij meteen al bij de Zambiaanse standaard begroeting gezegd, maar dat kon ook betekenen dat hij nog net niet dood was, ik had daarnet ook gelogen), ook met de nieuwe kippen ging alles goed, maar er was gisteren een belangrijke arrestatie geweest. De burgerwacht in een dorp aan de grens van de provincie, bij de brug over de Luapula rivier, had verdachten van een spraakmakende reeks moorden in voorlopige hechtenis genomen. Die moesten zo spoedig mogelijk naar het bureau van Serenje, de hoofdstad van de provincie, worden overgebracht, voor verhoor. Of ik een gewapende boswachter kon meebrengen (sommige scouts van ons park droegen een AK47), handboeien en munitie voor zijn eigen pistool?

Ondanks dat ik aanvankelijk van plan was geweest meteen weer te gaan slapen, desnoods in de spinnenhut, was ik nu klaarwakker en riep meteen Clifford op. Dat was een grote, gespierde boswachter (ter referentie: bijna alle andere plaatselijke mannen waren broodmager en een kop kleiner). Hij begeleidde de Duitse studentes bij hun onderzoek naar het voortplantingsgedrag van puku’s, verderop in het park bij een mooie kampeerplek aan een riviertje. Puku’s zijn zeldzame, maar plaatselijk (in Kasanka) erg talrijke antilopen. In de literatuur was niets te vinden over de timing of de toegepaste strategieën bij de paring en de informatie uit natuurgidsen (“aan het begin en aan het eind van het regenseizoen”) was duidelijk verzonnen. Zelf dacht ik dat er iets heel bijzonders aan de hand was en dat gingen de studenten uitzoeken: of de paring in zogenaamde leks plaatsvond, territoria van slechts enkele dominante mannetjes waar alle vrouwtjes, die normaal in kleine groepjes van 3-4 foerageren, zich verzamelen om bevrucht te worden - en of dit hele proces zich in relatief zeer korte tijd voltrok, binnen een paar dagen. Dat zou het monopoly geven aan de alfa mannen en mogelijk aanleiding kunnen geven tot de ontwikkeling van een alternatieve strategie bij de beta’s, namelijk die van de “sneaky fuckers” (vaktaal, echt waar). Ik had eerder waargenomen dat, terwijl de meeste mannetjes om de suprematie aan het knokken waren in grote bachelor herds, een flink aantal opvallend kleine mannetjes hier niet aan meedeed. Die liepen elk met een groepje vrouwtjes mee te grazen, alleen herkenbaar aan hun horens, en beproefden het hele jaar door hun geluk. En dat zou een plausibele verklaring kunnen leveren voor een bijzonder heet hangijzer onder evolutiebiologen, de in principe onmogelijke evolutie door natuurlijke selectie van homoseksualiteit bij zoogdieren, onder wie de mens.

Maar dit terzijde, ik dwaal weer eens af met mijn favoriete onderwerp. Ondertussen waren de neigingen en voorkeuren van de Duitse studentes overduidelijk en vertoonden opmerkelijke overeenkomsten met die van de bestudeerde soort. Toen ik de eveneens erg bekwame, maar fysiek eerder gemiddelde scout Changwe voorstelde als hun persoonlijke begeleider, werd er net zo lang “We need Cliffie” gezeurd totdat ik maar toegaf. Helaas had ik de diensten (andere moet ik ogenblikkelijk toevoegen!) van Clifford nu zelf harder nodig. Nadat ik hem had opgehaald en hij met gezonde tegenzin tijdelijk afscheid had genomen van zijn research, ijlden we ons eerst hotsend over de dirt roads van het park en vervolgens wild slingerend om de vele en diepe potholes van de asfaltweg te ontwijken, naar het plaatselijke politiebureau. Daar werden we opgevangen door een volledig relaxte agent, die op een neutrale toon, alsof hij het Zambiaanse weerbericht voorlas (“de volgende 5 maanden regen, daarna 7 maanden droog met hier en daar een wolkje”) doodleuk mededeelde dat hij net gehoord had dat de verdachten vannacht ontsnapt waren. Ook vertelde hij ons het gruwelijke vermoeden, dat het ging om het verkrijgen van de harten van de slachtoffers, voor toepassing bij magische rituelen. De verdachten zouden uit de hoofdstad Lusaka afkomstig zijn en herkenbaar als “city slickers” (relatief lang van stuk van al het junkfood, zeer goed gekleed).

Toen we later die dag met zijn drieën onverrichter zake uit Luapula terugreden, stopten we voor twee jonge mannen die stonden te liften. Toen ze vrolijk keuvelend en geheel ontspannen achterin stapten, viel het ons op dat hun kleren, onder al het vuil en stof en ondanks de scheuren, opvallend modieus waren voor deze uithoek van de wereld (vlak bij de plek waar dr. Livingstone door ontberingen omkwam bij zijn zoektocht naar de oorsprong van de Nijl). Een blik van verstandhouding en we trokken als één man onze wapens (ik de krik omdat ik ‘s ochtends vroeg zo gauw geen pistool had kunnen vinden en een AK47 of een olifantengeweer een beetje overkill vond). Het bleken later inderdaad de daders te zijn...
 
Dat is prima leesvoer Schwarzen.... nogwat.

Leuk, fuking Livingstone, wat een held.
 
Kon alleen deze zo gauw vinden:

OK:

De hartendieven

Op een ochtend die mooi begon, werd de rust wreed verstoord door het indringende geluid van de radio uit het kantoor. Ik was van plan geweest goed uit te slapen na een zeer geslaagde “night drive”, een safari in het donker, waarbij we “bushbabies” hadden gezien. Deze halfapen met zeer grote ogen en een nachtelijke levensstijl, verwanten van de lemurs van Madagaskar, werden door hun schuwheid niet vaak gezien in Kasanka, ons wildpark. Het toeval wilde dat een moederaapje haar kleintje (met succes) verdedigde tegen de aanval van een grote slang en zo onze aandacht trok. De toeristen waren erg blij met deze bijzondere observatie en we hadden het een en ander nog uitvoerig nabesproken onder het genot van een goed glas Zuid-Afrikaanse wijn, zodat het behoorlijk laat was geworden.

Ik zei daarnet kantoor, maar dat was eigenlijk een groot woord voor de stoffige en van enge spinnen vergeven hut naast mijn eigen hutje van modder en stro, hemelsbreed twee meter van mijn slaperige hoofd. Er werd door de plaatselijke politie, een kilometer of 50 buiten het park, om assistentie verzocht bij een dringende kwestie. Er was vervoer nodig. Nu had zowat iedereen die ik tegenwoordig kende (of niet kende), zowat altijd vervoer nodig, dus lichtelijk geïrriteerd wilde ik graag weten waarvoor, om de prioriteit te kunnen beoordelen. Was het alweer om kippen te vervoeren naar de markt of moesten er nu misschien balen graan naar de meelmolen worden gebracht, of (optie drie) was oom agent ziek of iemand uit zijn omgeving (optie 3b) en moesten we snel naar het ziekenhuis? Nee, alles was goed (dat had hij meteen al bij de Zambiaanse standaard begroeting gezegd, maar dat kon ook betekenen dat hij nog net niet dood was, ik had daarnet ook gelogen), ook met de nieuwe kippen ging alles goed, maar er was gisteren een belangrijke arrestatie geweest. De burgerwacht in een dorp aan de grens van de provincie, bij de brug over de Luapula rivier, had verdachten van een spraakmakende reeks moorden in voorlopige hechtenis genomen. Die moesten zo spoedig mogelijk naar het bureau van Serenje, de hoofdstad van de provincie, worden overgebracht, voor verhoor. Of ik een gewapende boswachter kon meebrengen (sommige scouts van ons park droegen een AK47), handboeien en munitie voor zijn eigen pistool?

Ondanks dat ik aanvankelijk van plan was geweest meteen weer te gaan slapen, desnoods in de spinnenhut, was ik nu klaarwakker en riep meteen Clifford op. Dat was een grote, gespierde boswachter (ter referentie: bijna alle andere plaatselijke mannen waren broodmager en een kop kleiner). Hij begeleidde de Duitse studentes bij hun onderzoek naar het voortplantingsgedrag van puku’s, verderop in het park bij een mooie kampeerplek aan een riviertje. Puku’s zijn zeldzame, maar plaatselijk (in Kasanka) erg talrijke antilopen. In de literatuur was niets te vinden over de timing of de toegepaste strategieën bij de paring en de informatie uit natuurgidsen (“aan het begin en aan het eind van het regenseizoen”) was duidelijk verzonnen. Zelf dacht ik dat er iets heel bijzonders aan de hand was en dat gingen de studenten uitzoeken: of de paring in zogenaamde leks plaatsvond, territoria van slechts enkele dominante mannetjes waar alle vrouwtjes, die normaal in kleine groepjes van 3-4 foerageren, zich verzamelen om bevrucht te worden - en of dit hele proces zich in relatief zeer korte tijd voltrok, binnen een paar dagen. Dat zou het monopoly geven aan de alfa mannen en mogelijk aanleiding kunnen geven tot de ontwikkeling van een alternatieve strategie bij de beta’s, namelijk die van de “sneaky fuckers” (vaktaal, echt waar). Ik had eerder waargenomen dat, terwijl de meeste mannetjes om de suprematie aan het knokken waren in grote bachelor herds, een flink aantal opvallend kleine mannetjes hier niet aan meedeed. Die liepen elk met een groepje vrouwtjes mee te grazen, alleen herkenbaar aan hun horens, en beproefden het hele jaar door hun geluk. En dat zou een plausibele verklaring kunnen leveren voor een bijzonder heet hangijzer onder evolutiebiologen, de in principe onmogelijke evolutie door natuurlijke selectie van homoseksualiteit bij zoogdieren, onder wie de mens.

Maar dit terzijde, ik dwaal weer eens af met mijn favoriete onderwerp. Ondertussen waren de neigingen en voorkeuren van de Duitse studentes overduidelijk en vertoonden opmerkelijke overeenkomsten met die van de bestudeerde soort. Toen ik de eveneens erg bekwame, maar fysiek eerder gemiddelde scout Changwe voorstelde als hun persoonlijke begeleider, werd er net zo lang “We need Cliffie” gezeurd totdat ik maar toegaf. Helaas had ik de diensten (andere moet ik ogenblikkelijk toevoegen!) van Clifford nu zelf harder nodig. Nadat ik hem had opgehaald en hij met gezonde tegenzin tijdelijk afscheid had genomen van zijn research, ijlden we ons eerst hotsend over de dirt roads van het park en vervolgens wild slingerend om de vele en diepe potholes van de asfaltweg te ontwijken, naar het plaatselijke politiebureau. Daar werden we opgevangen door een volledig relaxte agent, die op een neutrale toon, alsof hij het Zambiaanse weerbericht voorlas (“de volgende 5 maanden regen, daarna 7 maanden droog met hier en daar een wolkje”) doodleuk mededeelde dat hij net gehoord had dat de verdachten vannacht ontsnapt waren. Ook vertelde hij ons het gruwelijke vermoeden, dat het ging om het verkrijgen van de harten van de slachtoffers, voor toepassing bij magische rituelen. De verdachten zouden uit de hoofdstad Lusaka afkomstig zijn en herkenbaar als “city slickers” (relatief lang van stuk van al het junkfood, zeer goed gekleed).

Toen we later die dag met zijn drieën onverrichter zake uit Luapula terugreden, stopten we voor twee jonge mannen die stonden te liften. Toen ze vrolijk keuvelend en geheel ontspannen achterin stapten, viel het ons op dat hun kleren, onder al het vuil en stof en ondanks de scheuren, opvallend modieus waren voor deze uithoek van de wereld (vlak bij de plek waar dr. Livingstone door ontberingen omkwam bij zijn zoektocht naar de oorsprong van de Nijl). Een blik van verstandhouding en we trokken als één man onze wapens (ik de krik omdat ik ‘s ochtends vroeg zo gauw geen pistool had kunnen vinden en een AK47 of een olifantengeweer een beetje overkill vond). Het bleken later inderdaad de daders te zijn...
prima story oor de nieuwe Indiana Jones :p
 
Mooi verhaal uit Zambia man, vermakelijk opgeschreven :roflol:
Blijf wel met vragen zitten: zijn puku's hetzelfde als lechwe? Hebben de duitse studentes nog geneukt met de veldwachter, en vooral natuurlijk: zijn de moordenaars veilig bij het gezag ingeleverd?
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #1.276
Mooi verhaal uit Zambia man, vermakelijk opgeschreven :roflol:
Blijf wel met vragen zitten: zijn puku's hetzelfde als lechwe? Hebben de duitse studentes nog geneukt met de veldwachter, en vooral natuurlijk: zijn de moordenaars veilig bij het gezag ingeleverd?
*Puku's zijn nauw verwant aan Lechwe, maar zeldzamer.
*Allemaal
*Het laatste wat ik van ze hoorde, waren hun kreten toen ze in elkaar werden geslagen...
 
Zodra het boek klaar is graag ISBN nummer.
Voor proeflezen mag je natuurlijk altijd DBB misbruiken...
 
Status
Gesloten. Neem contact op via privébericht.
Terug
Naar boven