..
. Als je zijn filosofie zou doortrekken zou je ook kunnen zeggen dat liefde en vrede ook illusies zijn. Het enige wat je overhoud is een gevoelloos neutraal gewaarzijn. ook niet iets waarmee de mensheid mee gemoeid is denk ik . Het kan natuurlijk zijn dat ik zijn filosofie compleet verkeerd interpreteer, misschien kun jij me helpen om het concept beter te begrijpen (serieuze vraag)?Maar is dit sowieso niet iets heel persoonlijks? Ik vind het persoonlijk niet prettig om continu stil te staan bij alles wat ik doe, voel en denk en hierop te reflecteren. Ergens heeft het iets dwangmatigs in zich om je continu op jezelf te focussen.
Ik me dan voorstellen dat je juist alles kapot gaat "reflecteren" en er minder spontaniteit is in je leven. Wat nou als mensen ervan genieten om te piekeren en probleemoplossend te denken? Wat nou als mensen het leuk vinden om voorpret te hebben door te denken aan toekomstig genot? Dan genieten ze toch ook in dat huidige moment? De waarde van een moment is toch altijd heel persoonlijk? Ergens voelt het concept van verlichting heel tegen-natuurlijk en controlerend aan. Je oordeelt niet over je gedachten en gevoelens maar observeert ze, maar is dat niet ook al een oordeel? Het oordeel dat je daarover niet oordeelt? En als je je prettig voelt bij het distantiëren van je gedachten en emoties dan is datzelfde prettig voelen toch ook een emotie en gemoedstoestand?
Het is dan toch iets waar je niet aan kunt ontsnappen, tenzij je dood bent en er geen gemoedstoestand meer bestaat.
Als de ego een product is van de natuur dan is het toch prima in overeenstemming met de natuur en niet een illusie waar je van af moet komen? Ben je juist als je onbewust bent niet veel meer in overeenstemming met je natuur dan dat je je continu en dwangmatig van je eigen natuur distantieert?
Ik heb het boek van Tolle in het verleden eens gelezen maar werd er zelf juist eerder verdrietig dan vrolijk van
Ik heb het boek van Tolle in het verleden eens gelezen maar werd er zelf juist eerder verdrietig dan vrolijk van
Klinkt leuk.
Natuuurkunde en vooral de theoretische > filosofische toestanden als je tot een punt bent gekomen van wat sommige verlichting noemen. Ik noem het gewoon "normaal" zijn
Titel is alvast een instelling die ik apprecieer bij mijn intelligente medemens.
Maar dan moet het weldegelijk over wetenschap gaan
Haha ik wist niet dat de Tao Te Ching geschreven was door een dbb'er?
Wat is precies een correcte en authentieke wijze?
Haha ik wist niet dat de Tao Te Ching geschreven was door een dbb'er?
Das een lastige
. Ik zelf zou zeggen door alles zo objectief mogelijk te aanschouwen, incl je eigen driften en emoties (in zoverre dat mogelijk is) en van daaruit bepaalde doelen en middelen daar toe vast te leggen zonder daar nooit echt volledige absolute waarde aan te hechten.
Maar is dit sowieso niet iets heel persoonlijks? Ik vind het persoonlijk niet prettig om continu stil te staan bij alles wat ik doe, voel en denk en hierop te reflecteren. Ergens heeft het iets dwangmatigs in zich om je continu op jezelf te focussen.
Ik me dan voorstellen dat je juist alles kapot gaat "reflecteren" en er minder spontaniteit is in je leven. Wat nou als mensen ervan genieten om te piekeren en probleemoplossend te denken? Wat nou als mensen het leuk vinden om voorpret te hebben door te denken aan toekomstig genot? Dan genieten ze toch ook in dat huidige moment? De waarde van een moment is toch altijd heel persoonlijk? Ergens voelt het concept van verlichting heel tegen-natuurlijk en controlerend aan. Je oordeelt niet over je gedachten en gevoelens maar observeert ze, maar is dat niet ook al een oordeel? Het oordeel dat je daarover niet oordeelt? En als je je prettig voelt bij het distantiëren van je gedachten en emoties dan is datzelfde prettig voelen toch ook een emotie en gemoedstoestand?
Het is dan toch iets waar je niet aan kunt ontsnappen, tenzij je dood bent en er geen gemoedstoestand meer bestaat.
Als de ego een product is van de natuur dan is het toch prima in overeenstemming met de natuur en niet een illusie waar je van af moet komen? Ben je juist als je onbewust bent niet veel meer in overeenstemming met je natuur dan dat je je continu en dwangmatig van je eigen natuur distantieert?
Ik heb het boek van Tolle in het verleden eens gelezen maar werd er zelf juist eerder verdrietig dan vrolijk van
Het ego is echt enorm sluw, zal er alles aandoen om je in z'n macht te houden. Je probeert imo het ego goed te praten. De dingen die je vertelt lijken mij een excuus van je ego om te blijven overleven.
Het is zoiezo een proces dat je moet doorlopen en het vergt imo veel discipline om in het begin constant in het huidige moment te leven, jezelf altijd te grijpen als je onbewust bent en dan terug in contact komen met de stilte in jezelf, omgeving.
En het is niet tegennatuurlijk aangezien je 1 bent met het leven. Ego is juist tegennatuurlijk aangezien je dan afgesneden bent van de realiteit, onbewust = afgesneden.
En diegene die er verdrietig van wordt is dus gewoon je ego.. En liefde in de vorm van een ego-relatie is ongezond. Echte liefde komt niet voort uit het ego, heeft niks met iemand nodig hebben te maken. Vrouwen gaan ook geen relatie aan met een man als hij haar nodig heeft, behalve mss wanhopige vrouwen. Meestal komt de liefde pas tot jou als je opgeeft met zoeken, dan kom je plots wel iemand tegen enz.. Het leven heeft in feite enorm veel gevoel, alles leeft.., het leven geeft je, doet ook altijd wat het beste is voor jou, of wat het beste is voor zichzelf aangezien jij het leven bent. Door je ego ga je imo in tegen de kosmische wil en is er disharmonie. De kunst is in feite om terug volledig afgestemd te raken op het leven en als je volledig afgestemd bent, 1 bent met het leven ben je imo verlicht. Maar zoiets is imo verre van simpel, ben zelf ook nog altijd op weg. Je moet vooral werken met je gevoelens imo, geloven in je gevoel, geloven in het leven, het huidige moment, geloven in jezelf = geloven in het leven, (de kracht van) het huidig moment, het leven beginnen zien als je beste vriendin. En is idd wel een kwestie van (enorm) veel stilstaan bij jezelf, het leven.
En er is imo niks mis met af en toe binnenpretjes en zo te hebben, denken aan wat je morgen zult doen, zaken plannen voor morgen enz.
Je probeert imo het ego goed te praten. De dingen die je vertelt lijken mij een excuus van je ego om te blijven overleven.
Het is zoiezo een proces dat je moet doorlopen en het vergt imo veel discipline om in het begin constant in het huidige moment te leven, jezelf altijd te grijpen als je onbewust bent en dan terug in contact komen met de stilte in jezelf, omgeving.
En het is niet tegennatuurlijk aangezien je 1 bent met het leven. Ego is juist tegennatuurlijk aangezien je dan afgesneden bent van de realiteit, onbewust = afgesneden.
En diegene die er verdrietig van wordt is dus gewoon je ego.. En liefde in de vorm van een ego-relatie is ongezond. Echte liefde komt niet voort uit het ego, heeft niks met iemand nodig hebben te maken. Vrouwen gaan ook geen relatie aan met een man als hij haar nodig heeft, behalve mss wanhopige vrouwen. Meestal komt de liefde pas tot jou als je opgeeft met zoeken, dan kom je plots wel iemand tegen enz.. Het leven heeft in feite enorm veel gevoel, alles leeft.., het leven geeft je, doet ook altijd wat het beste is voor jou, of wat het beste is voor zichzelf aangezien jij het leven bent. Door je ego ga je imo in tegen de kosmische wil en is er disharmonie. De kunst is in feite om terug volledig afgestemd te raken op het leven en als je volledig afgestemd bent, 1 bent met het leven ben je imo verlicht. Maar zoiets is imo verre van simpel, ben zelf ook nog altijd op weg. Je moet vooral werken met je gevoelens imo, geloven in je gevoel, geloven in het leven, het huidige moment, geloven in jezelf = geloven in het leven, (de kracht van) het huidig moment, het leven beginnen zien als je beste vriendin. En is idd wel een kwestie van (enorm) veel stilstaan bij jezelf, het leven.
En er is imo niks mis met af en toe binnenpretjes en zo te hebben, denken aan wat je morgen zult doen, zaken plannen voor morgen enz.
onmogelijk om niet een gemoedstoestand te hebben die niet via denken of emoties tot stand komt. . Als je je zo verzet tegen je ego creëer je imo juist een probleem door tegen je natuur in te werken. . . Maar ik kan het natuurlijk helemaal mis hebben vandaar dat ik ook hoop dat je mijn punten kan weerleggen.
. Spinoza staat al een poosje op mijn lijstje, lijkt me erg interessant. Ahh precies als een soort van zelfcontrole/ beheersbaarheidDas een lastige
. Heb je trouwens nog aanraders in secundaire literatuur over Spinoza?
Heyy Corleoné, bedankt voor je feedback, maar wat je zegt klinkt heel tegenstrijdig, alsof je jezelf met jezelf ontkent maar dan alsnog jezelf bent maar dan in een andere gemoedstoestand. Het lijkt net of het redeneren- rationeel denken als een aparte entiteit wordt gezien waar je geen controle op hebt. En ergens heb je ook geen 100% procent controle op wat je denkt, maar voor een groot deel ook wel. Hetzelfde met emoties eigenlijk. Je kan er niks aan doen als je ergens van schrikt of verliefd wordt, maar je kan dan wel kiezen wat je met je emoties doet en of je er afstand van neemt of erin meegaat. Maar dat wil imo niet zeggen dat je je emoties of je verstand niet bent. Je bent het wel degelijk omdat je met je verstand een keuze maakt en je hier een emtionele gemoedstoestand aan koppelt. Het is "denk ik"
Je hebt nergens controle over, alle controle die je denkt dat je hebt is illusie. Als je je hoofd draait ofzo heb je het gevoel dat jij dat doet, maar is in feite gewoon het leven die dat doet. Het leven doet altijd alles. En voor het verstand zal het wss best tegenstrijdig klinken idd.
En dat is idd onmogelijk, je gemoedstoestand wordt veroorzaakt door denken, emoties enz, maar niet door jouw denken, jouw emoties.. De persoon die denkt dat hij emoties heeft enz is een fictie.
Wat ik met name graag opgehelderd of weerlegd zou willen hebben is vooral dit eerder genoemde punt:
Je oordeelt niet over je gedachten en gevoelens maar observeert ze, maar is dat niet ook al een oordeel? Het oordeel dat je daarover niet oordeelt? En als je je prettig voelt bij het distantiëren van je gedachten en emoties dan is datzelfde prettig voelen toch ook een emotie en gemoedstoestand?
Oftewel hou jij jezelf niet voor het lapje door te denken dat het ego het grote kwaad is, terwijl je ego gewoon nog steeds de dienst uitmaakt? Ik zou bijvoorbeeld ook kunnen stellen dat mijn gehoor het grote kwaad is, omdat ik via geluiden steeds negatieve zinnen opvat. En dat alles wat ik hoor eigenlijk niet echt is en er niet toe doet? Je zou dit uiteraard door kunnen trekken naar alle kwalia...
Volgens mij niet, gewoon observeren, bewust zijn van het huidig moment is imo niet oordelen, je bent gewoon bewust, aanwezig. En lijkt me btw ook fout om constant proberen bewust te zijn van elke gedachte, emotie die je hebt, je kan je niet op alles focussen, proberen bewust te zijn van alles wat er in het huidige moment gebeurt, lijkt me om gek van te worden als je dat probeert. Gewoon aanwezig zijn in de omgeving en de rust voelen is genoeg imo.
En idd, dat prettig voelen komt voort uit iets diepers, the joy of being. To Be Or Not To Be, aan jou de keuze. (welja, niet echt eig, het leven zal gwn doen wat het beste is voor haarzelf)
En weet het niet, zou kunnen, weet gewoon niet of ik nog veel ego heb of niet.
. 
