Danny ken ik al heel lang uit het kleine Middelburgse uitgaansleven, is een hele aardige kerel trouwens, altijd geweest ook. Is een paar jaar ouder dan ik. Ik heb ook bij z'n vriendin (vrouw inmiddels geloof ik) in de klas gezeten. En Danny is natuurlijk al twintig jaar bezig om door te breken, dus het is wel mooi dat dat nu echt helemaal gelukt is. Maar er is een lange tijd geweest dat ie nog alleen hits had in Turkije en in de Zeeuwse top nogwat, en dat 'ie eigenlijk een beetje het lulletje rozenwater was van de Zeeuwse muziekscene (want Blof en later Racoon braken wel door). Hij maakte ook echt kutmuziek toen, in mijn herinnering althans. Het was een beetje van die flemerige troep.
Afijn, ik kwam hem eens tegen toen ik samen met mijn trainingsmaat van destijds door de stad liep. Ik denk een jaar of tien, twaalf geleden. Wij zaten toen in het uitsmijtersleven, en sowieso kent iedereen in zo'n provinciestad elkaar al, maar ons dus helemaal omdat we overal aan de deur stonden. We waren bekende koppen in de stad. Danny stond ook vaak op te treden in de cafés waar wij voor de deur stonden, of hij stond straalbezopen te zeuren dat 'ie naar binnen wilde. Maar goed, we zagen Danny dus lopen. Die maat van me was echt zo gek als een deur. Een jaar of tien ouder dan ik, een beer van een kerel van 140 kilo, grote bek, altijd overal schijt aan, lijf was één groot plakplaatje, zwaar aan de anabolen en allerlei recreatieve drugs ook. Half crimineel. Maar wel een vent met een gouden hart, deed alles voor je. Als je met hem op stap ging gebeurde er altijd van alles.
Nu dus ook. Zonder iets tegen mij te zeggen trekt 'ie ineens midden in de stad z'n broek tot aan z'n oksels op, hangt z'n tong kwijlend uit z'n bek en begint achter Danny aan te rennen en te schreeuwen om een handtekening. Ik liep een beetje mee, Danny zag ons, herkende mij maar mijn maat niet, en begon met zijn mimiek duidelijk te maken dat ie van mij wilde weten wat dit moest voorstellen: "is dit serieus of...?" (Danny was toen wereldberoemd in Middelburg, hij maakte het allicht vaker mee). Ik voelde me een beetje ongemakkelijk maar ik wilde ook de 'grap' van mijn maat niet onderuit halen. Dus ik pakte hem bij zijn arm en deed net alsof ik zijn begeleider was. "Kom maar jongen, ja ik weet het, je wilt graag een handtekening, maar ik weet niet of hij tijd heeft. Snap je dat?" Toen werd Danny ineens heel vertederend naar die man van 140 kilo lichaamsgewicht toe, gaf 'm een knuffel en pakte zijn notebook (dat hij klaarblijkelijk standaard bij zich had voor dergelijke situaties). Hebben we toch mooi een handtekening kunnen scoren toen.
www.nporadio2.nl
www.gids.tv
