AndroidHealthClinic

Wie heeft zn ouders weleens tikken gegeven?

krapuul
 
Waarom heb je ze niet afgemaakt, familiedrama's zijn de shit.
 
ik heb mijn ouders nooit een tik gegeven, uit respect!


buiten dat was er gelukkig ook geen aanleiding toe............
:D
 
heb mijn pa wel eens tikken gegeven, maar dat staat niet in verhouding tot de hoeveelhied tikken die hij mij gegeven heeft in mijn jongere jaren.

Tegenwoordig vliegt mijn pa bijna de kast op als ik een schijnbeweging maak zijn richting uit.
 
Hmm, me vader is dood, dus zou laf zijn om hem nu te slaan. Hij kan zich immers niet zo goed verdedigen ;)

Me moeder is een schatje en ik zou eerlijk gezegd niet eens op de gedachte durven komen, haar te slaan.
 
Ons pa is een regelrechte ecto , dus nee die breekt
Ons ma is een smurf ( 1.50m ) , ook niet want die gata dan vliegen :D

zonder dollen , nee totaal geen behoefte aan gehad !
Goede jeugd , niets te klagen !
 
Het merendeel heeft hier precies een mooie jeugd gehad, proficiat.

Echter kan ik het wel begrijpen dat hij zijn pa een slag gegeven heeft.

Zelf had ik op mijn 14de ook maar al te graag mijn stiefpa bijeen gewerkt, maar als jong manneke heb je daar natuurlijk de kracht niet voor. Gelukkig heeft deze persoon nu botkanker en heb ik hem overlaatst nog een "Proficiat!" kaartje gestuurd...
 
Een goede jeugd gaat alleen samen zonder geweld.
Ouders slaan is echt iets van deze tijd, vroeger haalde je het niet in je hoofd om er maar aan te denken.
Als je geen respect voor je ouders hebt, heb je dat dan wel voor een ander..
Ik kan jou hele thuis situatie niet, maar dat je geen leuke jeugd hebt gehad is wel te merken.
Echt positief denken kan en wil je ook niet.
Ik hoop wel dat je ooit nog op een volwassen manier met je ouders kan praten, misschien wel weer omgaan.
Maar ik zou het doen voordat ze dood zijn, al is het alleen maar om antwoord te krijgen op je vragen, want als je dat niet doet dan krijg je spijt.
En zal het je leven lang blijven achtervolgen..
 
Het merendeel heeft hier precies een mooie jeugd gehad, proficiat.

Echter kan ik het wel begrijpen dat hij zijn pa een slag gegeven heeft.

Zelf had ik op mijn 14de ook maar al te graag mijn stiefpa bijeen gewerkt, maar als jong manneke heb je daar natuurlijk de kracht niet voor. Gelukkig heeft deze persoon nu botkanker en heb ik hem overlaatst nog een "Proficiat!" kaartje gestuurd...

Stiefvader is totaal iets anders ! als die aan ons ma komt hoop ik voor 'm dat ie heeeeel hard kan rennen !!!!
 
Ik heb alleen na 5 jaar geestelijkl terreur mijn broertje voor 2 maand het ziekenhuis ingeslagen. Dat is een jaar of 4 geleden.
Mijn vader heb ik een keer een trap verkocht, maar dat was meer een reactie.
Ik heb wel een wedstrijdje met mijn vader gebokst, maar dat heb ik verloren. Mijn pappie was namelijk toen hij jong was bijna prof:( . Mijn oudste broer ja altijd ruzie en natuurlijk knokken.
Voor de rest een goede jeugd gehad. Ben wel een etter geweest in de puber jaren.

ps

@ de ts. Ik begrijp je situatie volkomen. Het sluipt erin in de jaren. Op het moment dat je ouder wordt ga je je verzetten met de dezelfde manier als wat je ouders doet. Je had toen je jonger was instanties in kunnen schakelen imo.
Nu ben je oud en wijs zat. Ik denk zelf ook dat je toch een beetje spijt heb dat je je zo heb mee laten trekken in de situatie.

Maarûh keep up. Live goes on. En luk dat niet. Een psyg kan je vaak helpen hiermee.
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #72
Een goede jeugd gaat alleen samen zonder geweld.
Ouders slaan is echt iets van deze tijd, vroeger haalde je het niet in je hoofd om er maar aan te denken.
Als je geen respect voor je ouders hebt, heb je dat dan wel voor een ander..
Ik kan jou hele thuis situatie niet, maar dat je geen leuke jeugd hebt gehad is wel te merken.
Echt positief denken kan en wil je ook niet.
Ik hoop wel dat je ooit nog op een volwassen manier met je ouders kan praten, misschien wel weer omgaan.
Maar ik zou het doen voordat ze dood zijn, al is het alleen maar om antwoord te krijgen op je vragen, want als je dat niet doet dan krijg je spijt.
En zal het je leven lang blijven achtervolgen..

Positief denken doe ik wel!
Alleen wat dit aangaat niet en ik ben blij dat ik hun uit mijn leven heb gebannen.
En hoe eerder dood hoe beter, des te eerder houd mijn zus op met haar lijmpogingen.
Ik ben bijna 25 jaar van mijn leven kwijt en dat krijg ik nooit meer terug en dat kan ik ook nooit meer inhalen.
Een simpel vraagje over waarom? Helpt dan niet meer.
Ik ben voor mijn leeftijd behoorlijk volwassen ( alleen op het forum zien jullie er weinig van hier doet iedereen zich beter voor dan hij/zij is ) de mensen die mij echt kennen weten dat ik ontzettend lief ben.
Maar aan de andere kant ook keihard kan wezen.
Toen ik ruim een jaar geleden de deur achter mij dicht kon trekken en een flink eind uit hun buurt ben gaan wonen ( andere provincie ) begon ik pas met leven.
 
Positief denken doe ik wel!
Alleen wat dit aangaat niet en ik ben blij dat ik hun uit mijn leven heb gebannen.
En hoe eerder dood hoe beter, des te eerder houd mijn zus op met haar lijmpogingen.
Ik ben bijna 25 jaar van mijn leven kwijt en dat krijg ik nooit meer terug en dat kan ik ook nooit meer inhalen.
Een simpel vraagje over waarom? Helpt dan niet meer.
Ik ben voor mijn leeftijd behoorlijk volwassen ( alleen op het forum zien jullie er weinig van hier doet iedereen zich beter voor dan hij/zij is ) de mensen die mij echt kennen weten dat ik ontzettend lief ben.
Maar aan de andere kant ook keihard kan wezen.
Toen ik ruim een jaar geleden de deur achter mij dicht kon trekken en een flink eind uit hun buurt ben gaan wonen ( andere provincie ) begon ik pas met leven.

Wat er is gebeurd hoef je zeker niet te vertellen , maar uit je posts op te maken is het zeker geen kattepis en is dit iets waar vele ( gelukkig ) niet over kunnen oordelen .

Als het zover heeft kunnen komen dan kan ik er zelfs ( al heb ik niet zoiets meegemaakt ) inkomen dat je een keer over je strepen bent gegaan , wss niet eens willens en wetens maar uit pure woede , daar kan ik in dit geval goed inkomen !

Iig goed van je dat je het hebt kunnen afsluiten , en suc6 verder !!
 
Positief denken doe ik wel!
Alleen wat dit aangaat niet en ik ben blij dat ik hun uit mijn leven heb gebannen.
En hoe eerder dood hoe beter, des te eerder houd mijn zus op met haar lijmpogingen.
Ik ben bijna 25 jaar van mijn leven kwijt en dat krijg ik nooit meer terug en dat kan ik ook nooit meer inhalen.
Een simpel vraagje over waarom? Helpt dan niet meer.
Ik ben voor mijn leeftijd behoorlijk volwassen ( alleen op het forum zien jullie er weinig van hier doet iedereen zich beter voor dan hij/zij is ) de mensen die mij echt kennen weten dat ik ontzettend lief ben.
Maar aan de andere kant ook keihard kan wezen.
Toen ik ruim een jaar geleden de deur achter mij dicht kon trekken en een flink eind uit hun buurt ben gaan wonen ( andere provincie ) begon ik pas met leven.

Dan vraag ik mij af wat je ouders jou hebben aangedaan dat je nu zo verbitterd bent.
Ik ben zelf op mijn 17e met de grootste ruzie,op me blote voeten en een gebroken elleboog van de broodplank die mijn (adoptie) moeder erop door tweeen heeft stuk geslagen, midden in de winter met sneeuw het huis uit gevlucht.
Ik ben daar ondermeer zo van gaan flippen dat ik een half jaar onder toezicht ben gesteld.
Ik heb jaren geen kontakt meer met hun gehad, en geloof me ik had meer redenen dan ik kon verzinnen.
Ik ben toch het konkakt weer gaan zoeken, en jaren later hebben we er min of meer het kunnen uitpraten.
We vergeven het wel maar vergeten het niet.
En jij wil vergeten, maar niet vergeven, en dat is jammer.
Niet alleen jij hebt verdriet ervan, ook je zus en je ouders.
Jou reaktie is er duidelijk een van een dikke muur om je heen.
En misschien wel begrijpelijk ook.
Maar ik neem aan dat je uit liefde bent geboren, en dat je ouders van je houden, in iedergeval hebben gehouden.
En het feit dat jij er hier over begint, wil toch wel zeggen dat je er bewust of onderbewust mee bezig bent, dus afgesloten heb je het niet.
Je probeert het eerder te verdringen, maar net als wat ik zei, als je er niks mee doet, dan blijft het je achtervolgen.
En wat je nu doet door er over te praten, is ook een manier om het te verwerken...
 
  • Topic Starter Topic Starter
  • #75
Ik ben gewoon benieuwd of hetgeen wat vaak geschetst wordt als een "happy family" ook daadwerkelijk mogelijk is.
Ikzelf merk er vrij weinig van en ik kan moeiteloos dingen terughalen die zijn gebeurt vanaf mijn 4e.
Aan de hand daarvan merk ik dat de term "happy family" misschien alleen in films voorkomt.
In het echt ben ik er nog maar weinig tegengekomen.
En verdriet heb ik niet het enige waar ik verdriet van heb is dat ik een groot deel van mijn leven kwijt ben aan niks.
Het had ruimte moeten hebben voor mooie herinneringen en niet moeten overheersen met negatieve gebeurtenissen.
De mooiste gebeurtenissen die ik heb beleeft was of als ik alleen was of als ik bij mijn mijn veels te vroeg gestorven opa was.
En zeg eens eerlijk als jij een groot deel van je leven kwijt bent of als het bestaat uit een paar goeie dingen kun jij het diegene die er een aandeel in hadden vergeven of vergeet je het liever ;)
 
Elk huis heeft zijn kruis.
Geluk is die van momenten, en per mens laat staan per gezin heel verschillend.
Met andere woorden je kan dat niet als voorbeeld nemen.
Je zegt dat het had MOETEN zijn met mooie herinneringen.
Maar dat is niet zo geweest, en dat accepteer en begrijp je niet, het maakt je verdrietig.
Ik kan mij voorstellen dat wat jij voelt als negatief, moeilijk is om te draaien naar iets positiefs.

Wat ik nu ga zeggen zal je wel als onzin zien maar dat maakt niet uit.
Door te begrijpen dat alles wat je meemaakt met een reden is, het leven meer is dan alleen een gelukkige gezinnetje, dat je je hand ook in je eigen boezem kan steken, dat je zelf je ouders zelf hebt uitgekozen, begrijp je je eigen situatie en het leven meer, en kan je er beter en gezonder mee omgaan.
Je bent het toch wel met me eens dat je meer leert in het leven van mensen die van je verschillen, dan die gelijk aan je staan.
Want niet de moment van plezier bepalen je vooruitgang als wel van alle problemen waar je jezelf uitvecht.
Maar doe het met liefde in je hart en een positieve instelling en al het goede komt naar je toe...
Het leven is 1 groot feest, alleen je moet zelf de slingers ophangen.
Ik heb vergeven en daardoor ook vergeten.;)
 
Laatst bewerkt:
  • Topic Starter Topic Starter
  • #77
Ik heb mijn eigen ouders niet gekozen!
Of ben jij van mening dat je als zaadcel al kunt denken? ( don't go there )
Alles gebeurt met een reden daar ben ik heilig van overtuigd, maar waarom moet het dan zoveel negatiefs zijn?
Sinds ik daar weg ben en hun niet meer zo,hoor,spreek of wat dan ook merk ik persoonlijk wel een verschil aan mijzelf.
Nu ik voor de 2e x aan het cutten ben merk ik het grootste verschil.
De eerste keer thuis was is vaak chagerijnig ( zonder cutten ook ) en super opgefokt.
En ik was meer in de gym dan thuis.
Nu ik lekker op mezelf zit ben ik veel rustiger en wat ik altijd al had is dat ik kan genieten van de kleine dingen in het leven.
Ik ben geen materialist, maar ik kan mij bijzonder happy voelen als ik een lekker eind fiets langs de uitgestrekte landschappen e.d.
Ik ben nu pas wat ik altijd had moeten zijn, maar merk wel dat ik tussen 2 uitersten leef.
Als ik iemand lief heb dan doe ik er alles aan mocht diegene in de problemen zitten ( dit is slechts bij een aantal mensen in mijn omgeving )
Mocht ik iemand niet mogen nou berg je dan maar want dan laat ik de hel op aarde naar beneden komen.
En het gevoel wat velen hebben wat er tussen in zit heb ik niet!
En ik heb vaak genoeg gemerkt dat ik gespeeld kan overkomen en ik ben pas echt mezelf bij die ene speciale vrouw waar ik geen eens een relatie mee heb.
Alhoewel een relatie op afstand ik weet 100% zeker dat die vrouw mij veranderd heeft.
 
Wel klappen gehad toen ik een klein Frautie was...maar ik was ook strontvervelend bij tijd en wijle.

En heb 1 keer op het punt gestaan om mijn ma een ros te verkopen.Ze zat 't bloed onder mijn nagels vandaan te gaan halen.Ben toen maar ff een stukje gaan lopen :) Daarna eigenlijk nooit meer voorgekomen.

I'm a lover not a fighter :P
 
Tuurlijk heb ik mijn ouders nog nooit tikken gegeven.........
 
Als mijn vader echt snoei op me werd dan werden er ook wel klappen of trappen uitgedeeld.

Maar ik maakte er altijd een spelletje van, probeerde zo goed mogelijk te blokken / af te weren. Stiekem moest ik dan lachen van binnen.
Dus werd m'n vader nog bozer en kreeg ik nog hardere trappen.

Ik vond het nooit zo erg, boven in m'n kamer kon ik er om lachen. Ik heb liever een goed pak slaag dan een preek van een uur.
Een pak slaag krijgen is ook goed voor de vader-zoon relatie, hoort erbij.
Mooi was die tijd!
 
Terug
Naar boven