Maar wat hij eet is vrij beperkt, alleen door zijn leeftijd/geen super actief beroep/lage stofwisseling blijkbaar nog te veel. Tuurlijk zou afvallen gezonder zijn maar een mens wil ook leven. Ik denk echter dat het beter is om iets "positiefs" te doen met dat massieve lichaam (zoals bankdrukken) in plaats van alleen maar op de bank chips eten. Ik snap dat een man van 50+ niet op 2000kcal kip en brocoli gaat leven. Dan maar een buik
Bedankt Dominic

je vat het mooi samen, maar ik ben gewend dat mensen vooroordelen over me hebben.
Ik ben ooit een keer bij een dietist in behandeling geweest...ik moest in een schrift bij houden wat ik allemaal deed eten...zeg maar letterlijk alles wat er het mondje naar binnenging.
Ik heb dat heel gewetensvol gedaan en ging er mee terug naar de dietist...hij bladerde door het schrift en begon te lachen...hij zei: " Waar is de rest?" Ik vroeg "Welke rest?"
Hij zei: "wie probeer je voor de gek te houden mij of jezelf...dat wat je hier schrijft kan nooit kloppen...dat zijn veel te weinig kcal om zo zwaar als jou te zijn".
Je kunt wellicht begrijpen dat ik daarna NOOIT meer naar een dietist ben gegaan.
Toen ik 50 werd heb ik een uitgebreider lichamelijk onderzoek laten doen.
De vrouwelijke arts die dat deed was een klein, zeer slank vrouwtje en haar blik spraken boekdelen toen ze mij zag...alle alarmbellen gingen bij haar rinkelen.
Ze zei te weten waarvoor ik kwam....ik vroeg: "Oja, waarvoor kom ik dan?"..."U zoekt hulp bij afvallen, want u bent veel te zwaar!".
"Klopt, ik ben veel te zwaar, maar daar kom ik niet voor"...."Oh, waarvoor komt u dan we?l"..."Ik kom voor een uitgebreidere healtcheck"...."Oh...maar daar zal beslist niet veel goeds uitkomen met uw gewicht"...."laten we liever het onderzoek afwachten voordat u voorbare conclusies trekt"..."Oh, maar als ik zo zwaar als u zou zijn zou ik me doodziek voelen"....zucht....uít het onderzoek bleek dat ik niets mankeerde...ik kan me niet meer herinneren dat ze haar excuses heeft aangeboden vanwege haar vooroordeel.
Ik ben vaker gewicht kwijt geraakt en heb het altijd ook weer terug gevonden. Ik verwacht niet dat ik ooit echt heel veel gewicht zal kwijtraken.
Zal ik ooit daardoor in de problemen komen...hoogstwaarschijnlijk wel...maar ik heb geen zin om constant te "lijnen" enkel omdat anderen vinden dat ik moet afvallen.
Vooralsnog gaat het me namelijk goed!
Momenteel heb ik een BMI van 46,7....dat is een vorm van morbide obesitas ofwel adipositas graad 3.
Zelfs als ik 40kg zou afvallen heb ik met een gewicht van 120kg nog altijd een bmi van 35,1 wat onder de categorie ernstig overgewicht (obesitas en adipositas graag 2) valt.
Er word ook beweerd dat men behalve fysieke problemen ook psychische problemen zou kunnen krijgen.
Ik kijk soms wel eens even paar minuten naar een programma als "the biggest loser" (na paar minuten zap ik altijd weer door)...daarin komen zielige dikkerds die blijkbaar van alles geprobeerd hebben om af te vallen en de wanhoop nabij zijn. Ze hebben gezondheids- en psychische problemen, schamen zich voor hun omvang en nemen niet deel aan het openbare leven...ze gaan niet naar een bioscoop, restaurant en zeker niet naar een sportschool of naar een zwembad of strand.
Ik herken me in zulke personen helemaal niet! Ik ga naar een restaurant, ik ga naar de bioscoop, ik heb altijd gezwommen, en ga bijna wekelijks naar de sauna...en weet je ik lig er niet wakker van wat anderen over me denken als ze me zien, ze kunnen immers de andere kant opkijken, toch?