Je ziet dat HillR kritisch over haarzelf blijft terwijl dit topic 131 pagina's heeft vol met complimenten.
Je ziet dat HillR kritisch over haarzelf blijft terwijl dit topic 131 pagina's heeft vol met complimenten.
Ik heb dat zelf ook heel erg. Je bent een paar weken goed bezig, je neemt een keer een cheatmeal en je hebt gelijk het idee dat je alles verziekt hebt.
Natuurlijk is dat iets wat tussen je oren zit, maar zie diegene maar eens te overtuigen. No way
Klopt ook weer
Maar als je mekaars lichaam niet een beetje in perspectief brengt, gaat de ander misschien helemaal over het rooie. So to speak. Dus ja, net zo zeer als fatty's eens een spiegel moeten
voorgehouden worden, is dat bij ons ook. En hopelijk denkt die persoon dan, ja, eigenlijk, ik zie er wel damn nice uit.
Dat is niet het geval.Zie niet wat het issue is met het eten als je zo'n lichaam hebt hoor
Je ziet dat HillR kritisch over haarzelf blijft terwijl dit topic 131 pagina's heeft vol met complimenten.
Ik heb dat zelf ook heel erg. Je bent een paar weken goed bezig, je neemt een keer een cheatmeal en je hebt gelijk het idee dat je alles verziekt hebt.
Natuurlijk is dat iets wat tussen je oren zit, maar zie diegene maar eens te overtuigen. No way
Pfffieuww, godzijdank, de lange stilte kwam dus niet doordat ik het E-woord hier heb laten vallen. Ik begon er al een slecht gevoel over te krijgen afgelopen weekend.
Neem het me niet kwalijk als ik hierop reageer en je er absoluut geen bal mee kan, aan de andere kant misschien ook weer wel.Y.....
Het komt er kort gezegd op neer dat ik niet zo'n goede band met mijn moeder blijk te hebben als dat ik dacht. Hoewel ik mij mijn hele leven naar haar maatstaven heb proberen te schikken is het nu op. Ik kan het niet meer. Sinds ik mijn eigen keuzes maak en het leven probeer te leiden zoals ik dat wil is onze band ontzettend achteruit gegaan en gaat ons contact heen en weer tussen ontzettend "positieve" momenten waarbij ik ijdele hoop heb dat ze dan eindelijk begrijpt dat ik volwassen ben en mijn eigen keuzes kan en mag maken, tot dat mijn moeder die farce niet meer vol kan houden en 180 graden draait en mij weer tot op het bot kwetst.
Hoewel ik dacht dat ik wel in de gaten had hoe het spelletje werkt en ik mij niet meer zou laten meeslepen in haar ellende en kwetserij, blijkt keer op keer dat ik niet bestand ben tegen deze touwtrekkerij en zij keer op keer wint ten koste van mijn gevoel.
Ik realiseer mij pas nu hoe onze band echt geweest is en herinner mij situaties waarvan ik nu denk: what the actual f**k, waardoor ik emotioneel op het moment behoorlijk aan de grond zit.
Maargoed, dit was al niet meer "kort gezegd"
Pfffieuww, godzijdank, de lange stilte kwam dus niet doordat ik het E-woord hier heb laten vallen. Ik begon er al een slecht gevoel over te krijgen afgelopen weekend.
Neem het me niet kwalijk als ik hierop reageer en je er absoluut geen bal mee kan, aan de andere kant misschien ook weer wel.
Wat ik tussen de regels door lees is dat je hoe dan ook nog steeds je moeder wilt pleasen.
Je neemt wel afstand maar niet voldoende. Je bent, voor zover ik kan concluderen omdat ik je nooit in reallife heb ontmoet, een slimme volwassen vrouw die weet wat ze wil. En ik lees/bemerk dat je toch op een of andere manier goedkeuring zoekt bij je moeder.
Het enige advies wat hier past is, volg je eigen weg. En ik weet heus wel dat dit niet zo eenvoudig is.
Geef het tijd en tijd geeft je de oplossing. Je steun staat naast je. Succes en ook sterkte.
aardig van je.
, steunt hij mij door en door en is hij er continu voor mij. Dat voelt zo goed en zo sterk en beschermend. Daar zijn geen woorden voor.kreeg je er zelf bijna zelf een eetstoornis van
ik heb mijn biologische vader slechts 1 uur gekend ,rond mijn 21e jaar hebben we elkaar 1 keer ontmoet ,ik zoek nog altijd goedkeuring van hem
Het is zo verdrietig dat sommige "ouders" niet begrijpen hoeveel invloed ze hebben op hun kind, door dingen wel of juist niet te doen. Is er wel iemand anders in je leven geweest als "vader"?
...........Je hebt helemaal gelijk. Er vallen de laatste weken veel dingen op zijn plek. Je kijkt anders tegen dingen aan en realiseert je hoe het werkelijk in elkaar zit. Het is jammer genoeg niet zo dat het daardoor minder pijn doet. Het ging me makkelijker af toen ik het wegstopte en gewoon doorging zoals ik altijd deed.
Hoe meer ik mijn eigen weg probeer te kiezen hoe harder ik gekwetst word. Hoe meer ik mijn leven leid (lijd) zoals mijn moeder dat wil, hoe meer ik beloond wordt met (weliswaar niet gemeende) liefde. Ik kies gewoon graag de makkelijke en .. voor dat moment .. pijnloze weg.
Het gaat allemaal gewoon heel ver en op het moment wordt alles uit de kast getrokken om mij weer op mijn plek te krijgen. Daarnaast gaat dat gepaard met ontzettend veel schaamte en schuldgevoel. Wat heb ik gedaan dat mijn moeder zo doet? Zit ik er inderdaad helemaal naast? Ben ik inderdaad zoals zij zegt compleet gebrainwashed en gestoord? Ben ik de egoïst in het verhaal? Is het allemaal mijn schuld? Als ik nou gewoon had gedaan wat zij wilde, dan was dit toch allemaal niet gebeurd?
Dat soort dingen hebben op emotioneel vlak zo'n invloed, zoveel twijfel en zoveel angst. Het beetje zelfvertrouwen dat ik had opgebouwd is hiermee echt wel finaal tegen de grond geslagen.
Maar, ik ben alweer goed op weg hoor. Komt allemaal wel goed.
Heel herkenbaar allemaal
Ik heb soortgelijke dingen ook met mijn moeder meegemaakt.
Toch wel een generatieconflict, andere inzichten, interesses, huisje boompje beestje denken.
Tel daar ook nog dementie bij op, dan groei je steeds verder uit elkaar
en is er geen sprake meer van begrip en liefde het wordt zo oppervlakkig en de rit uitzitten
we konden nergens meer over praten, geen diepgaande gesprekken met je moeder
het werd allemaal heel basic en gevoelloos, het contact was weg en je ziet je moeder
wegglippen uit je leven, ze wordt een vreemde
Uiteindelijk is ze gevallen en haar heup gebroken, en dat werd haar fataal.....92 jaar
Ik heb niet alles mee gelezen, maar sterkte met je moeder hill! Helaas heb je familie niet voor het uitzoeken en is het soms makkelijker om maar gewoon te accepteren dat er anders over bepaalde dingen wordt gedacht (in mijn geval dan). Dat is wat ik probeer te doen iig en ik hoop dan tenminste van haar fouten te leren als het om mijn eigen dochter gaat
Doe je eigen ding en verwacht geen goedkeuring, goedkeuring komt wellicht na jaren of misschien wel helemaal nooit.
Je leeft je eigen leven zoals jij dat wilt. (lijkt wel een tekst uit een liedje) Er is geen goed of slecht er is enkel jouw manier.
Geniet van het mooie in het leven en laat links liggen wat je somber, verdrietig of boos maakt.
Die grote naast je vangt je echt wel op.
