Ik ben trots op je
Ohhhh, staph it u!! Dankjewel Neet
Ik ben trots op je!
Je bent een geweldige vrouw en er zijn maar weinig mensen met een hart zo puur als dat van jou!
Couldn't do it without you my love. Thank you for being there
Herkenbaar. Moedige beslissing. Ik hoop dat het je, uiteindelijk, de rust geeft die je zoekt.
Zorg goed voor jezelf
Thanks, nu volhouden he... Ik zit al steeds te twijfelen, misschien heb ik mijn moeder niet duidelijk genoeg gemaakt waarom ik even tijd nodig heb. Continu de schuld bij mijzelf zoeken.. Misschien moet ik haar nog een berichtje sturen om nog 1x duidelijk te zijn hoe en wat en waarom. De psych zei ook, dat heb je nu al zo vaak gedaan... waarom zou deze keer dan wel helpen..
Het vraagt gewoon zoveel negatieve energie... maar gaat ook wel weer over!
@HillR niets anders dan respect voor de keuzes die je maakt en het feit dat je heel duidelijk je grenzen aangeeft! ik weet hoe moeilijk die keuzes soms zijn. Hoop dat je voor jezelf de rust vindt!
Dankjewel! Kost nogal wat moeite om die grenzen aan te geven, helemaal omdat niemand lijkt te caren om mijn grenzen
(Pun uiteraard buiten beschouwing gelaten... want man, van dit soort situaties merk je wel hoe sterk je relatie is, en hoe geweldig Pun is, zonder hem op te willen hemelen)
Sorry, had ff niet de tijd alles te lezen maar las enkel iets over een schouder...
Heb de spoiler ff helemaal door gelezen en merk dat er iets meer aan de hand is, moeilijke situatie
@HillR en knap van je dat je deze beslissing hebt genomen. Zonder alle in's en outs te kennen is kiezen voor jezelf, hoe moeilijk dat vaak ook is, wel de enige goeie keuze. Ik heb zelf ook vaak keuzes gemaakt om het vooral anderen naar de zin te maken en in mijn log is te lezen wat daar de gevolgen van zijn geweest. Hoewel het in mijn geval niet om het verbreken van het contact met familie gaat kan ik denk ik wel begrijpen wat je voelt. Wat is het eigenlijk raar dat het vaak zoveel moeilijker is om voor jezelf te kiezen ipv kiezen voor een ander hé? Ik heb mezelf die vraag al vaak gesteld hoe dat toch kan... Dus nogmaals, echt klasse van je dat je nu echt voor jezelf hebt gekozen en jezelf nu op de eerste plek hebt gezet, JIJ bepaald vanaf nu wat er gebeurd en dat geeft rust, heel veel rust.
Maakt helemaal niet uit hoor, mensen zijn ook niet verplicht het te lezen of er op in te gaan... ik snap het ook wel, wat een gezeur
we komen hier op DBB voor bodybuilding, niet voor dit emotionele gedoe... ik zou het maar wat graag zelf ook gewoon skippen haha.
Dankjewel hoor en je hebt inderdaad gelijk. Ik heb jouw log gevolgd en weet hoe en wat. Ik denk dat het grotendeels in de opvoeding zit. Bij mij in ieder geval ha ha ha. Ik leer ook maar mondjesmaat hoe het anders kan.
Niets ten nadele van mijn ouders verder, zij zijn ook maar wie zij zijn. Maar sinds ik niet meer in de buurt woon en andere gezinnen / mensen heb leren kennen merk je dat het ook anders kan, en misschien wel anders hoort. Het steekt dan zo, dat je dat mist en je schaamt je daar ook voor. Allemaal hele natuurlijke gevoelens, want je weet niet beter..
Ik hoop dat ik het volhoud en er niet weer in trap, want dat is tot nu toe mijn grootste valkuil. De lijn waar ik op balanceer is zoooooo dun. Het is zo makkelijk om weer te "vergeten" wat er allemaal gebeurd is en maar gewoon weer verder te gaan, emoties wegstoppen en alles maar weer te bedekken, want dat is toch de makkelijkste manier. Als je het bagatelliseert, ontkent en wegstopt is de pijn en het verdriet er ook niet meer. Maar, blijkbaar is dat onhoudbaar geworden voor mij, en ondanks het verdriet hoop ik dat dat zo blijft.. ik wil me niet meer wegcijferen.
Als ik de spoiler lees, dan vraag ik mij oprecht af of er een bloedband is tussen je moeder en mijn schoonmoeder.
Het is allemaal zo herkenbaar: zielig doen bij anderen zodat zij contact opnemen, gepusht worden om dingen te doen die je niet wil, emotioneel onder de knoet gehouden worden,...
Je bent niet de enige die dergelijke zaken ervaart... Hoewel onze situatie ook niet 100% vergelijkbaar is, kan ik me zeer goed inbeelden hoe je je voelt en wat er door je heen gaat.
Maar goed, dat weet je intussen wel natuurlijk
.
Probeer samen met de psycholoog en
@Punjab mentale rust te vinden (wat makkelijker zou gaan als je niet constant gestalkt zou worden door je familie natuurlijk), de rest komt vanzelf weer.
Het is wel goed dat je ook nog de positieve zaken in het leven ziet en erkent, en je op tijd professionele hulp hebt ingeroepen!
Er zijn veel mensen met dat soort stoornissen hoor Bubs. Ik ken je verhaal en ik snap daarom ook heel goed waarom jouw vriend niet zo goed in zijn vel zit. Hij weet zelf geloof ik nog helemaal niet wat daar de reden van is, maar dat soort mensen hebben de ability om je helemaal kapot te maken zonder dat je het door hebt.. Al doen zij dat natuurlijk ook niet bewust..
Het gaat verder ook wel erg goed, zolang er geen druk komt vanuit mijn familie. Ik snap ook niet dat ze het niet in willen zien, begrijpen ze nou niet door op deze manier te doen dat ze het alleen maar erger maken? Ik heb soms zoveel zin om ze helemaal verrot te schelden, in de hoop dat het dan wel aankomt, wat moet ik in hemelsnaam zeggen zodat ze het wel begrijpen?
Grappig wel hoe je gedachten met je op de loop gaan als je ergens op wilt reageren.. komt er in eens weer een stortvloed aan dingen uit
Sterkte en veel succes met alles wat komt!
precies.
