Even simpel uitleggen hoe ik het ervaar.
Voordat onze eerste dochter geboren was werkte mijn vrouw 40 uur per week op kantoor, ik werkte 32,6 uur in ploegendienst en had er nog een bedrijfje naast wat met 15 tot 20 uur in de week bezig hield, daarnaast hadden we beiden onze eigen hobby's waar flink wat tijd in ging zitten. Toen mijn dochter geboren was is mijn vrouw full-time blijven werken, ik ben minder uren gaan maken, ca. 28 uur, mijn bedrijfje heb ik nog een jaar aangehouden en toen toch maar beëindigd. Toen ik daar mee gestopt was ging het allemaal vrij relaxed en hadden we nog redelijk wat eigen vrije tijd. Na de geboorte van onze zoon is het allemaal een stuk drukker geworden, mijn vrouw werkt nu 32 uur, ik nog steeds 28 in ploegendienst en de kids gaan 2 dagen in de week naar de opvang. Ik heb geen super lastige kinderen, gewoon doorsnee denk ik dus daar ligt het niet aan, maar gemiddeld gaat de oudste rond 19:30 naar bed, een uurtje later is het huis aan kant, afwas, keuken een beetje schoonmaken, de woonkamer opruimen enz. Rond 21:30 wordt de jongste wakker voor zijn laatste fles, tegen 22:00 slaapt die dan weer en kunnen we naar bed. Als we geluk hebben slapen ze beiden door tot na 7:00 , maar dan moet 1 van ons er toch al vaak vroeg uit voor het werk, maar het komt denk ik nog meer dan 50% van de keren voor dat minimaal 1 van de 2 tussen 3:00 en 4:00 wakker wordt, wij dus ook. Mijn vrouw zei laatst nog dat ze al een jaar lang geen aaneengesloten nachten slaapt en 9/10 keer minder dan 7 uur slaapt.
Dit is niet om te klagen, ik zou nu niet anders meer willen, beiden willen we niet minder werken en de kids meer naar de opvang sturen en mijn rooster anders indelen willen we ook niet. Het grootste deel van de tijd is dus 1 van ons aan het werk en de ander alleen thuis met de kids, als ik middagdienst heb werkt mijn vrouw van 7-11, is dan 12 uur thuis en om 14:15 moet ik naar het werk en ik ben dan 23:15 a 23:30 weer thuis. Familie hebben we niet om op terug te vallen wat de kids betreft en de paar vrienden waarbij dat ik zou kunnen is ook alleen in geval van nood omdat die zelf ook jonge kinderen hebben.
Simpel gezegd is het met eentje prima te doen, met twee misschien ook wel, maar niet als ze maar 2 jaar in leeftijd schelen, maar over een jaar gaat de oudste gelukkig al naar school.
No offence maar alles wat ik van jou lees over zwangerschap en kids klinkt zo vermoeiend. Je boezemt me bijna angst in over het komende vaderschap 
