- Lid sinds
- 25 sep 2008
- Berichten
- 443
- Waardering
- 248
Volg de onderstaande video samen om te zien hoe u onze site kunt installeren als een web-app op uw startscherm.
Notitie: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
Gecondoleerd! Je krijgt het de laatste tijd ook voor je kiezen zeg! SterkteAfgelopen donderdagochtend ook nog getraind, belachelijk late update
Bench press, paused
140x6x3
Military press
80x6x3
BOR
100x12x3
Cable rows
mediumx15x3
DB flyes, incline
15x10x3
Pushdowns & curls
In de spoiler een kleine in memoriam
Richard Dirven is overleden. Richard is bij sommigen van de oudere garde hier misschien bekend onder de nickname @buurmannetje en als organisator van strongmanwedstrijden en andere krachtgerelateerde events. Voor mij was Richard degene die mij heeft laten kennismaken met de krachtsport, met powerlifting en ook met strongman. Ik heb jarenlang elke dag met hem getraind en Ries was in die zin mijn beste vriend.
Richard was compleet geschift. Ik zou een boek kunnen schrijven vol met verhalen over wat ik met hem mee heb gemaakt. Ik voel heel erg dat mijn karakter zich mede gevormd heeft door de krachtsport en zeker ook door Richard, maar dat doordat mijn karakter zich zo sterk ontwikkelde dit ook vaak botste met dat van Ries. Ik was aanvankelijk een klein, onzeker ventje, altijd zenuwachtig en bang over alles. Ik ging naar de gym en kwam Richard tegen. Richard was zo gek als een deur, een halve crimineel met een hart van goud. Hij was groot en sterk en had een grote mond, ik keek enorm naar hem op. Ik ging met hem mee naar mijn eerste powerliftingwedstrijden, ik raakte geobsedeerd door alles wat met krachtsport te maken had. Ik wilde alles weten, alles lezen, alles zien. Richard was meer het type 'gewoon hard trainen' en werd vaak moe van de theorie erachter. Maar toch. We gingen samen uit, kwamen vaak bij elkaar over de vloer, en hebben ontzettend veel gelachen. Richard was de peetvader van mijn oudste kind, paste ook vaak op hem en was een man met het allerkleinste hartje als het aan kwam op kleine kinderen.
Richard zette daarnaast de Zeeuwse krachtsport op de kaart. Hij heeft ontzettend veel gedaan binnen en buiten Zeeland om de sport bekender en groter te maken. We organiseerden samen onder anderen de Oerzeeuw, bankdrukwedstrijden en in de begindagen van Powerhouse, zo'n tien jaar geleden, was hij erg betrokken bij onze vereniging. Hij kwam vaak nog kijken bij powerlifting meets en soms ook bij trainingen. Tegelijkertijd had hij ook zijn eigen spullen verzameld op zijn eigen plek, en groeiden we langzaam uit elkaar. Ik kwam zo af en toe nog bij hem over de vloer, maar niet vaak genoeg. Op een gegeven moment kocht ik een deel van zijn spullen over omdat Richard niet meer kon. Hij had myositis. Het was moeilijk om iemand waar ik fysiek zo tegenop had gekeken de laatste jaren zo te zien aftakelen. Richard kon op een gegeven moment zijn benen niet meer gebruiken. Zijn spraakvermogen raakte hij kwijt en zijn hart deed niet meer wat het moest doen. Hij was een schim van wie hij geweest was. Hij was ooit die gigantische vent en ik was dat kleine krieltje. De verhoudingen waren nu omgekeerd.
Uiteindelijk heeft Ries zijn eigen moment gekozen om er uit te stappen, voordat het moment voor hem werd gekozen. Een ontzettend moedige beslissing.
Ik mis hem enorm.
Nou, daar gaan we weer. Het wordt zo'n aaneenschakeling van ellende in dit log, eigenlijk was dat ook de reden dat ik niet wilde updaten de laatste tijd. Ik heb helemaal geen zin in het 'ah wat zielig' gedoe. Maar de stok achter de deur die dit log ook kan vormen blijft denk ik toch belangrijk voor mij en daarnaast is het ook een soort egodocument natuurlijk waarin ik ook wel zo af en toe gewoon wil vertellen wat er is. Ik ben best positief ingesteld vind ik van mezelf, maar als ik mijn dagboek van de afgelopen maanden terug lees dan word ik wel een beetje triest van de opeenstapeling van negatieve zaken. Er is naast de scheiding, de nasleep daarvan en andere persoonlijke tegenslag weer een schakeltje toegevoegd aan de ketting; ik heb longcovid. Uitleg in spoiler.
In november '22 heb ik corona opgelopen, na het in '21 ook al een keer te hebben gehad. Rond de jaarwisseling heb ik vervolgens een zware dubbele longontsteking gehad die later nog is over gegaan in een iets mildere bijholteontsteking. Ik ben hier een maand ziek van geweest, waarbij ik begin januari een aantal dagen en nachten in het ziekenhuis heb door moeten brengen vanwege extreme kortademigheid, en allerlei onderzoeken heb gehad. Ik heb altijd al longproblemen gehad vanwege zware astma in mijn jeugd en chronische bronchitis, haal elk jaar de griepprik en heb wel altijd in mijn achterhoofd gehouden dat covid voor mij zwaardere effecten kan hebben dan bij een ander.
Begin februari ben ik weer aan het werk gegaan, eerst deels en daarna volledig. Later heb ik daar wel weer een terugval in gehad en ben ik weer twee weken halve dagen gaan werken, nu ben ik wéér terug naar volledig. Echter kan ik naast werk vrijwel niets meer dat enige inspanning vergt, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik slaap alleen maar, heb geen conditie, ik kan me niet concentreren, ben heel erg gevoelig voor geluiden, raak snel overprikkeld en zo is er nog een aantal klachten waar ik nooit eerder last van heb gehad maar nu dus wel. Na meerdere onderzoeken is uiteindelijk anderhalve week geleden als soort van uitsluitingsdiagnose vastgesteld dat ik dus longcovid heb. Het goede nieuws is dat er daarbij allerlei andere aandoeningen wel zijn uitgesloten (kanker, diabetes, schildklier, etc). Ik heb eigenlijk drie zware infecties - covid, long en bijholte - op een rij gehad, waarbij elke infectie een gevolg zou zijn geweest van een verzwakte gesteldheid door voorgaande infectie. De extreme vermoeidheid die ik nu ervaar is een effect van al die infecties maar omdat covid de eerste daarvan was wordt het dus geschaard onder de noemer 'longcovid'. Ik sta nu op een wachtlijst voor de ergotherapeut. Die gaat kijken naar een opbouw in mentale en fysieke belastbaarheid. Er is geen enkel vooruitzicht op het gebied van de lengte van dit proces en of dit weer helemaal goed komt.
Totdat die behandeling begint probeer ik het maar een beetje zelf uit te vogelen. Wat ik nog wel aan kan op het fysieke vlak, zijn hele korte momenten van inspanning. Dan gaat het over kleine wandelingen, voetballen met de kids, korte sprints, kleine stukjes zwemmen, dat soort dingen. Ik probeer toch elke dag wel een minimale vorm van fysieke inspanning te doen. Krachttraining heb ik sinds de longontsteking eigenlijk niet meer gedaan, op enkele hele korte sessies na. Dat is erg jammer want ik voelde wel dat ik ondanks het gebrek aan regelmaat vrij goed een bepaald basaal krachtniveau kon behouden. Dat zal nu behoorlijk ver weg zijn gezakt. Fysiek ben en blijf ik een hele grote vent en uiterlijk is er dan ook weinig te zien aan mij. Ik lijk ook niet heel veel spiermassa ingeleverd te hebben.
De bedoeling is dat dit log dan meer een soort revalidatielog wordt. Ik word er zo triest van om dat ook zo te benoemen want ik vind helemaal niet dat ik een oude versleten vent ben en er is nog zo veel dat ik zou willen en zou kunnen en eigenlijk ook van mezelf móét, maar het gaat gewoon niet op 't moment.
Ik zal dus proberen dit log up-to-date te houden, ik denk niet dat ik elke vorm van fysieke inspanning nu ga loggen maar een soort wekelijkse update is meer waar ik dan aan denk. Voor de geïnteresseerden natuurlijk. Ik hoop ook dat dat na verloop van tijd weer kan over gaan in een bepaalde vorm van enigszins gestructureerde krachttraining.

)
Hopelijk is het geen long covid maar duurt het gewoon even om te herstellen van die clusterfuck aan virussen die je ineens kreeg. Dat jij nog wel korte momenten van inspanning kan leveren is hoopvol, want de voorbeelden van long covid die ik meestal heb gezien konden nog geen paar honderd meter wandelen zonder helemaal bekaf te zijn.
