Nogmaals, ik wil dat niet voor iemand anders invullen en
@imnewhere niet in een hokje plaatsen. Maar de patronen en discussies die ik hier lees komen op mij over of het niet ligt aan een gebrek aan kennis of wilskracht (en al helemaal niet trainen met te weinig MMC), maar iets mentaals/psychisch. Eetstoornis is een label wat men er graag opplakt en een containerbegrip, net als autisme en OCD.
Ik denk dat binnen (top)sport en met name binnen bodybuilding veel mensen hier trekjes van hebben (lang niet iedereen, maar relatief veel), wat positieve kanten heeft maar (indien het doorslaat) ook negatieve.
Het kan natuurlijk ook zijn dat er wel een fysieke oorzaak is (zoals een schildklier afwijking o.i.d.), maar die kans is kleiner. Net als dat bij >95% van de mensen die te dik zijn dat niets te maken heeft met hun metabolisme of schildklier, maar een gebrek aan discipline / zelfbeheersing is i.c.m. een sedentaire levensstijl.
De vraag is: wat weerhoud je er echt van je kcal flink op te schroeven? En hoe voel je je als je een gewichtstoename op de weegschaal ziet en in de spiegel? Voel je je daar comfortabel bij? Kun je accepteren dat je nodig is en hoeveel moeite kost dat? Voel je de drang dit te compenseren door meer te bewegen of 'balansdagen' in te plannen?
Volgens mij postte
@Kathlinoo vandaag of gisteren ook een bericht in haar log over het accepteren van aankomen om progressie te zien.